urbantales

Επικαιρότητα...10

2010-12-19T15:02:00.001-08:00

51o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσ/νίκης – Ζενερίκ τέλους
(ή πως ένα Φεστιβάλ Κινηματογράφου γίνεται επιτέλους και…Κινηματογράφου)

Ήγγικεν λοιπόν η ώρα να περάσει στην ιστορία και το 51ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Δίχως τυμπανοκρουσίες και βερμπαλισμούς. Με τα σημάδια της «κρίσης» εμφανώς ευδιάκριτα. Ένα Φεστιβάλ διαφορετικό απ’ αυτά των τελευταίων 4-5 ετών. Άνευ χρυσόσκονης και λιμουζινών με μυγιάγκιχτους οδηγούς, με καθόλου γκλαμουριά και ουδεμία γυαλιστερή πανάκριβη φιέστα. Χωρίς τα ηχηρά ονόματα του παρελθόντος, αλλά με τα κινηματογραφικά καρέ να παίρνουν εκδίκηση για όλο αυτό το XL κοστούμι που τα τελευταία χρόνια δεν τα επέτρεπε να αναπνεύσουν. Με τα φιλμ στο προσκήνιο, να αποτελούν παράθυρο διαλόγου με την πραγματικότητα και τη φαντασία. Επιτέλους ένα Φεστιβάλ με έμφαση στην ποιότητα και όχι στο μπούκωμα με τεράστια ποσότητα που αποπροσανατολίζει και τεχνηέντως ωθεί στο Φεστιβαλίζειν και ουχί στη μυσταγωγία της θέασης (θυμάται άραγε κανείς 2-3 ταινίες που του έμειναν τα τελευταία χρόνια;). Με πυξίδα κολλημένη στον ανεξάρτητο κινηματογράφο και με στόχο να ανιχνεύσει το ουσιώδες σινεμά τη στιγμή που γεννιέται πριν καν ακόμη χαράξει πορεία. Με συνοδηγό το http://www.forfree.gr/thess/ ας κάνουμε ένα αργόσυρτο τράβελινγκ σταματώντας στα πρόσωπα, γεγονότα, ταινίες που ξεχώρισαν τούτο το δεκαήμερο.

Δημήτρης Εϊπίδης. Ο νέος πολύπειρος καλλιτεχνικός διευθυντής του Φ.Κ.Θ., πάλαι ποτέ εισηγητής το μακρινό 1992 του πιο επιδραστικού τμήματος του Φεστιβάλ, «Νέοι Ορίζοντες» (κινηματογραφικό “libro d’oro” για τον υπογράφοντα…) το επανάφερε στη ζωή ως «Ανοιχτοί Ορίζοντες». Ορθάνοιχτο βλέμμα και ποικιλία ανεξάρτητων ταινιών από όλες τις γωνιές του κόσμου. Ο Εϊπίδης επέστρεψε -ευτυχώς- το Φεστιβάλ στο κοινό που εκτιμά την ουσία και όχι τα φωτογραφικά φλας. Η επιστροφή του στα μεγάλα συν του Φεστιβάλ. Αν βρει και άκρη με τα οικονομικά…

Deja vu η παρουσία του πρώην διευθυντή του φεστιβάλ, Μισέλ Δημόπουλου, μετά από πέντε χρόνια απουσίας, από την καρέκλα του προέδρου της Κριτικής Επιτροπής του Διεθνούς Διαγωνιστικού. Α…..και με μια cameo εμφάνιση στο “Attenberg” της Τσαγκάρη.

Το νομοσχέδιο του ΥΠΠΟΤ για τον κινηματογράφο που τελικά υπερψηφίστηκε με το πέρας του Φεστιβάλ. Όλοι από τον πρόεδρο του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, Γιώργο Παπαλιό, μέχρι τον Υπουργό κ.Γερουλάνο και τον Εϊπίδη τοποθετήθηκαν θετικά αλλά και με κριτική ματιά σε ένα νομοσχέδιο που δείχνει (???) να βάζει μια κάποια τάξη.

«Μου άρεσε το σκοτάδι του σινεμά», δήλωσε ο Ταϊβανός δημιουργός του ασιατικού art-house κινηματογράφου Απιτσατπόνγκ Βιρασετάκουν (βραβευμένος με Χρυσό Φοίνικα στο πρόσφατο Φεστιβάλ Καννών), στο έργο του οποίου υπήρχε αφιέρωμα στις «Ημέρες Ανεξαρτησίας». Ο Απιτσατπόνγκ στη συζήτηση που είχε με το κοινό του Φεστιβάλ δήλωσε ότι στη Μπαγκόγκ που μεγάλωσε ό,τι έχει να κάνει με την ψυχαγωγία δε θεωρείται δουλειά. Αυτό ισχύει για όλες τις ηλικίες. Έτσι σπούδασε και αρχιτεκτονική, εκτός από κινηματογράφο, που τον βοήθησε στη διαχείριση του χώρου και του χρόνου. Κοίτα να δεις που υπάρχουν και τέτοιες χώρες…

Το ελληνικό πανόραμα δεν πέρασε το ήδη χαμηλό πήχυ. Μερικές από τις πολυαναμενόμενες ελληνικές ταινίες της χρονιάς (Μαχαιροβγάλτης, Χώρα Προέλευσης) αρνήθηκαν να παρουσιαστούν στο Φεστιβάλ. Οι άλλες πάλι που παρουσιάστηκαν και δεν ήταν σε digital format (όπως ήταν οι περισσότερες) έμπαζαν από παντού. Ένδεια ιδεών. Τα περσινά μεγαλεία με Kυνόδοντα και Στρέλλα, αναπολώντας τα να κλαις. Πάρτε για παράδειγμα το 45τ.μ. του Τζίτζη που ούτε στο ελάχιστο δε φτάνει το σπινθήρα (αν και ατελή) του «Σώσε με». Για τη γενιά των …ευρώ μιλά αλλά δεν στάζει σταλιά αίμα. Κι αν δεν ήταν το τελευταίο ημίωρο που υπάρχει μια κάποια κλιμάκωση, τότε τη βλεφαρόπτωση δεν τη γλυτώνεις. Διάλογοι της πλάκας, οπτικές γωνίες λήψεις πρόχειρες, ρυθμός τηλεταινίας, πράγματα χιλιοειπωμένα με δήθεν (ποιον;) ρεαλισμό. Ρακένδυτο σε στιγμές με φινάλε αρκετά συμβολικό. Παρηγοριά η πρωταγωνίστρια Έφη Λογγίνου.

Ο θρύλος της Σχολής Κινουμένων Σχεδίων του Ζάγκρεμπ, Μπόριβοϊ Ντοβνίκοβιτς, καλεσμένου του 51ου ΦΚΘ με αφορμή το αφιέρωμα στο έργο του. «Εμείς στον τοίχο μας είχαμε κρεμασμένο το πορτρέτο του Γουόλτ Ντίσνεϊ και όχι του Τίτο. Εξάλλου, τότε η τεχνοτροπία Ντίσνεϊ ήταν και ο μοναδικός γνωστός τρόπος για να φτιάξει κανείς καρτούν» δήλωσε ο Κροάτης.

Συγκίνηση στην εκδήλωση στη μνήμη του Γιώργου Τζιώτζιου, που «έφυγε» τον περασμένο Οκτώβριο. Ο οραματικός εστέτ σινεφίλ κριτικός κινηματογράφου, ιδρυτής του περιοδικών Οθόνη και Σινεμά, του Φεστιβάλ «Νύχτες Πρεμιέρας» και διανομέας ταινιών τα τελευταία χρόνια, δημιούργησε ολόκληρη σχολή κριτικών και ανθρώπων που αγάπησαν το σινεμά γενικότερα. Άνοιξε δρόμους σε νέες κινηματογραφίες, πρότεινε νέους τρόπους θέασης. Ενέπνευσε πολλούς και η απουσία του σήμερα είναι κάτι παραπάνω από αισθητή.
Χειμερινές Διακοπές του Κινέζου Λι Χόνγκι. Μινιμαλιστική αισθητική, σχοινοτενής αφήγηση, φιλοσοφικό υπόβαθρο, σπουδή στη χρήση της σιωπής, χιούμορ βγαλμένο από τα καλύτερα του Καουρισμάκι.

Donkeys της Μόραγκ Μακκινον. Η ιστορία ενός εκκεντρικού 60άρη Σκοτσέζου με όνειρο ένα ταξίδι στην Ισπανία. Μυστικά και ψέματα, γλυκόπικρες αλήθειες που μπλέκουν αριστοτεχνικά με το εκκεντρικό και ανάλαφρο κατάμαυρο χιούμορ, οικογένειες που διαλύονται και ανασυντίθενται από τις στάχτες τους. Υποδειγματικό μοντάζ, εξαιρετικά δομημένοι χαρακτήρες και ένα φινάλε σε αυτό το dramatic comedy που τραμπαλίζεται ανάμεσα στο αέναο παιχνίδι του γέλιου και της πίκρας. Σχεδόν άριστα για το δεύτερο μέρος της φιλόδοξης τριλογίας «Advance Party» από την Zentropa του Λαρς Φον Τρίερ, μετά το “Red Road” και με συγκεκριμένους κώδικες δραματολογίας και ηθοποιών.

Kosmos του Τούρκου Ρεχά Ερντέμ. Υπέρτατο όλων. Βιβλικές εικόνες να ερεθίζουν τον αμφιβληστροειδή, θρησκευτικό έπος ολκής, ποιητικός post modern ρεαλισμός, φιλοσοφικές βαθυστόχαστες μεταφυσικές ανησυχίες, ατμόσφαιρα υπνωτική, μυστηριακή μουλιασμένη στο καφέ, γκρι, λευκό. Ο Μπέλα Ταρ συναντά τον Ζβιαγκίντσεφ και ο Ταρκόφσκι χαμογελά απ’ τους ουρανούς. Με αφηγηματικό άξονα τον ήχο και την κραυγή. Καινοτομεί και αφήνει πίσω τον Τσεϊλάν. Το όνομα του σίγουρα θα συζητηθεί στο μέλλον. Το νέο τουρκικό σινεμά σε φουλ φόρμα.

Του χρόνου το ΦΚΘ κλείνει 20 χρόνια διεθνούς παρουσίας. Μακάρι να συνεχιστούν…

(Π.Α.)

Επικαιρότητα...9

2010-12-19T14:51:00.000-08:00

51o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – Back To The Cinema…

Επιστροφή στη cinema-land λοιπόν, μετά από μερικά χρόνια εξόφθαλμης υπερβολής, ανείπωτων χρεών, πολλών κόκκινων χαλιών, μετά από αμέτρητα φαγοπότια και φιέστες XXL αμερικάνικου τύπου που ουδεμία σχέση είχαν με την πεμπτουσία του κινηματογράφου και ειδικότερα του παλαιού «καλού» Φεστιβάλ. Κάποτε η στήριξη του φέροντα οργανισμού του ΦΚΘ στο δίπτυχο τόλμη και ρίσκο σε «νέες» κινηματογραφικές ματιές απ’ όπου και αν προέρχονται οτιδήποτε και αν πρεσβεύουν, αποτελούσε μία εκ των ουκ άνευ προϋπόθεση της ίδιας της ύπαρξης του…Το στοίχημα επιστροφής σε αυτές τις βασικές αρχές φεστιβαλικής επιτυχίας φιλοδοξεί να κερδίσει ο νέος – παλιός γνώριμος του θεσμού - διευθυντής του Φεστιβάλ, Δημήτρης Εϊπίδης, με προϋπολογισμό κουτσουρεμένο κατά 50% σε σχέση με πέρσι. Μετρ σε τέτοιου είδους δύσκολες αποστολές κατάρτισε ένα πρόγραμμα λιτό που στα παράλληλα κομμάτια του Φεστιβάλ (Μέρες Ανεξαρτησίας, Ανοιχτοί Ορίζοντες, Ματιές στα Βαλκάνια, Πειραματικό Φόρουμ), χωρίς το γκλίτερ του παρελθόντος, αποτελεί το πληρέστερο πρόγραμμα που έχει γίνει για τη Θεσσαλονίκη εδώ και αιώνες…

Τα σκάγια των αναγκαστικών περικοπών πήραν τμήματα όπως το Focus και το Digitalwave. Αντ’ αυτών ο Εϊπίδης, αποφάσισε να φέρει μαζί του κάτι απ' τα παλιά, τότε που διατηρούσε την επιμέλεια του θρυλικού τμήματος «Νέοι Ορίζοντες» (που απαρτιζόταν από ό,τι πιο φρέσκο και καινοτόμο κινηματογραφικό καρέ κυκλοφορούσε ανά την κινηματογραφική πιάτσα). Το νέο του τμήμα, «Ανοιχτοί Ορίζοντες», περιλαμβάνει μια λίστα ταινιών, ανομοιογενή εκ πρώτης όψεως, που δεν περιορίζεται σε συγκεκριμένες καταγωγές και φόρμες με συνέπεια να μην ξέρεις πάνω σε τι θα πέσεις. Αόριστο, αλλά φεστιβαλικό. Ανάμεσα, τους δεσπόζουν η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Romain Gavras («Our Day Will Come»), η νορβηγική κωμωδία “A somewhat gentle man” του Petter Moland, το “Mammuth” των Benoît Delépine και Gustave Kervern με τον Gerard Depardieu και το “The Imperialists are still alive!” της εικαστικού Zeina Durra.

Οι «Μέρες Ανεξαρτησίας» του Λευτέρη Αδαμίδη αποτελούν και φέτος ένα εξαιρετικό μπουκέτο ανεξάρτητων ταινιών από νέους Αμερικάνους, σινεμά λατινοαμερικάνικο, φιλμ απ’ την Ασία και απ’ την Αφρική. Με το νικητή στο φετινό Ρότερνταμ, Pedro Gonzales και το «Alamar» του όπως και τη νέα ταινία του καναδού Villeneuve, το «Incendies». Κράχτης του τμήματος και επίσημος καλεσμένος του ο Ταϊλανδός σκηνοθέτης Apichatpong Weerasethakul (το 2002 στο ΦΚΘ είχαμε απολαύσει το δικό του “Blissfully yours”) με πλήρη ρετροσπεκτίβα στη φιλμογραφία του που περιλαμβάνει και την σε πρώτη πανελλήνια μετάδοση του φετινού Χρυσού Φοίνικα των Καννών, «Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives».

Άλλοι καλεσμένοι του φετινού ΦΚΘ (3-12 Δεκεμβρίου στις δύο αίθουσες του Ολύμπιον, στις τέσσερις της προβλήτας στο λιμάνι και στο ΙΕΚ ΑΚΜΗ) η Susanne Bier που ραφινάρισε την δική της εκδοχή του Δανέζικου Δόγματος, ο ιρακινός Mohamed Al Daradji που κρίθηκε Σκηνοθέτης της Χρονιάς για τη Μέση Ανατολή στα βραβεία του Variety, ο Borivoj Dovnikovic που έχει αφήσει το στίγμα του στην παγκόσμια παραγωγή κινουμένων σχεδίων με την Σχολή του Ζάγκρεμπ, αλλά και ο Romain Gavras.

Η φαρέτρα του φετινού 51ου ΦΚΘ διαθέτει και κάμποσες πολυαναμενόμενες απ’ τη φετινή εσοδειά ταινίες, όπως τα «How I Ended this Summer» (Αργυρή Άρκτος στο Βερολίνο), «Shahada» (βραβείο ένωσης arthouse κινηματογράφων), το «Los Labios» (βραβείο Un Certain Regard στις Κάννες) και το βραβευμένο στο Sundance, “Winter’s Bone”. Οι ειδικές προβολές του διεθνούς προγράμματος, περιλαμβάνουν ταινίες όπως το “3” του Tom Tykwer, το “Route Irish” του Ken Loach και το “Submarino” του T. Vinterberg, ενώ και οι Ματιές στα Βαλκάνια συνεχίζουν να αναζητούν τον παλμό της χερσονήσου μας, με την “Aurora” του Cristi Puiu, το “If I Want to Whistle, I Whistle” του Floran Serban και την τριάδα των Τούρκων σκηνοθετών Demirkubuz, Reha Erdem, Seren Yuce με τις ενδιαφέρουσες full of hype ταινίες τους, «Envy», «Kosmos», «Majority» αντίστοιχα, να ξεχωρίζουν.

Το ελληνικό κομμάτι του ΦΚΘ περιλαμβάνει 15 ψηφιακούς τίτλους μπερδεμένους με μόλις 6 παραδοσιακούς. Σαφή υποβάθμιση του πάλαι ποτέ κραταιού φιλμ σε σχέση με τον digital αέρα που σαρώνει τα πάντα. Το ενδιαφέρον εδώ εστιάζεται στο «Πέταγμα του Κύκνου» του Νίκου Τζίμα, στον «Κανένα» του Χρήστου Νικολέρη, στα «45 Τετραγωνικά» του Στράτου Τζίτζη και στο «Attenberg» της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη προβάλλεται στο Διεθνές Διαγωνιστικό.

Τα masterclasses αν και περιορισμένα δε λείπουν και από τη φετινή διοργάνωση. Στο πλαίσιο του αφιερώματος στη Σχολή Κινουμένων Σχεδίων του Ζάγκρεμπ, ο θρύλος της Σχολής Μπόριβοϊ Ντοβνίκοβιτς, θα μιλήσει για τη φημισμένη Σχολή και το σύνολο του έργου του. Το άλλο masterclass του ΦΚΘ αποτελεί η συνομιλία με το κοινό του Ταϊλανδού Απίτσατπονγκ Bιρασετάκουν. Επιπλέον για τρίτη χρονιά το «Experimental Forum» εξερευνά πειραματικές κινηματογραφικές προτάσεις με ιδιαίτερη έμφαση φέτος στη σκηνή της Αυστραλίας. Σε μια προσπάθεια να επικοινωνήσει και με πιο νεανικό κοινό και σε συνεργασία με το Γερμανικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης, το ΦΚΘ θεσπίζει τη «Νεανική οθόνη», τρεις κύκλους προβολών με ταινίες που δίνουν μια εικόνα των εξελίξεων στον τομέα του γερμανικού κινούμενου σχεδίου το διάστημα 2000-2007. Ο μπαχτσές του Φεστιβάλ περιλαμβάνει και εκθέσεις όπως ενδεικτικά του φωτογράφου Ισμαήλ Νετζμί με τίτλο «Φωτογραφίες από ταινίες που δεν έγιναν» (Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης) και έκθεση φωτογραφίας, οπτικοακουστικές προβολές και διαδραστικές εφαρμογές, ανασκόπηση της PhotoBiennale 2010. Στις μουσικές προτάσεις της διοργάνωσης περιλαμβάνονται οι «Your Hand In Mine» «Seeland & Mueran Humanos», «Burger Project», «My Excuse», Εύη Σιαμαντά και «Sexteto».

Λόγω των οικονομικών συνθηκών αποφασίστηκε μείωση της τιμής του εισιτηρίου στα 6 ευρώ (7 πέρυσι). Παράλληλα, δίνεται η δυνατότητα σε ανέργους να παρακολουθήσουν δωρεάν, με την επίδειξη της κάρτας ανεργίας, τις προβολές της αίθουσας «Ολύμπιον» με ώρα έναρξης έως και τις 15. 00 και τις προβολές στο Λιμάνι με ώρα έναρξης έως και τις 13.00. CineΚάρταF 10ημέρου υπάρχει και φέτος (60 και 40 ευρώ εκπτωτικές).

Η αυλαία του 51ου ΦΚΘ θα σηκωθεί την Παρασκευή 3 Δεκέμβρη με τις «127 ώρες» του Ντάνι Μπόιλ στο «Ολύμπιον» και γκραν φινάλε θα γράψει ο πολυσυζητημένος «Μαύρος κύκνος» του Ντάρεν Αρονόσφκι. Το http://www.forfree.gr/thess/ , φανατικός υποστηρικτής του Φεστιβάλ, θα δώσει και φέτος το παρών εστιάζοντας σε ο,τιδήποτε free υπάρχει στο Φεστιβάλ και φυσικά με ανταποκρίσεις από το μέτωπο των ταινιών.

(Π.Α.)

Επικαιρότητα...8

2010-09-05T03:27:00.000-07:00

Γιορτές Της Γης...Ραντεβού τον Ιούλη του 2011

Με μια unplugged μουσική παράσταση των Χειμερινών Κολυμβητών έσβησαν τα δέκατα κεράκια τους οι Γιορτές της Γης στη Βλάστη Κοζάνης. Ούτε η καταρρακτώδης βροχή λίγο πριν το φινάλε, αλλά ούτε και το διαρκώς αιωρούμενο ερώτημα αν θα γίνουν και με ποια μορφή την επόμενη χρονιά οι Γιορτές (ελέω Καλλικράτη), αποτέλεσαν τροχοπέδη για τους διοργανωτές αλλά και τους χιλιάδες θεατές που κατέκλυσαν από πολύ νωρίς φέτος το ορεινό θέρετρο της Βλάστης. Κάθε άλλο. Η καλή διάθεση, η συνεργασία μεταξύ Ελλήνων και ξένων εθελοντών, η επιμονή και η αταλάντευτη πίστη μας στο προφίλ ενός Φεστιβάλ «διαφορετικού» με ποικιλία (υπερβολική μερικές φορές) εκδηλώσεων, πολυχρωμία συναυλιών, πλήθος περιβαλλοντικών δραστηριοτήτων και προτάσεων διαχείρισης ελεύθερου χρόνου και κυρίως η τυφλή εμπιστοσύνη που μας δείχνετε όλοι εσείς που καταφθάνετε στη Βλάστη με κάθε τρόπο κάθε Ιούλη είναι μερικά μόνο από τα μυστικά αυτής της επιτυχημένης φεστιβαλικής συνταγής. Οι «Γιορτές της Γης» και φέτος αποτέλεσαν ένα είδος πολυπολιτισμικού απενοχοποιημένου διονυσιακού πανηγυριού σε καταπράσινο φόντο, συντονισμένου να υπηρετεί και να αναδεικνύει τη διαφορετικότητα των πολιτισμών. Σας ευχαριστούμε για την υποστήριξη. Ραντεβού τον Ιούλη του 2011.

Ακολουθούν μερικά βιντεάκια από τις συναυλίες:

(Π.Α.)

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ...7

2010-06-24T09:22:00.000-07:00

Γιορτές της Γης,15-18 Ιουλίου 2010
Μια απόπειρα αντίστασης στην ισοπέδωση του πολιτισμού και της διασκέδασης

10 χρόνια συμπληρώνουν φέτος οι «Γιορτές της Γης» που συγκαταλέγονται πλέον ανάμεσα στους σημαντικότερους πολιτιστικούς θεσμούς της Ελλάδας και των νοτιοανατολικών Βαλκανίων. Όταν ξεκινήσαμε το 2001, πολλοί βιάστηκαν να μιλήσουν για ένα, πρόωρα, χαμένο στοίχημα. Μια οικολογική γιορτή σε μια εποχή που το περιβάλλον φαινόταν να απασχολεί όλο και λιγότερο τους πολίτες, μακριά από καθιερωμένους τουριστικούς προορισμούς, σε ένα ορεινό χωριό με υψόμετρο 1240 μέτρων, που γειτνιάζει με μια περιοχή περιβαλλοντικά υποβαθμισμένη από τα εργοστάσια της ΔΕΗ,σίγουρα δε φαινόταν και η καλύτερη ιδέα. Ωστόσο τολμήσαμε και πετύχαμε. Η Βλάστη, το σχεδόν έρημο τότε ορεινό χωριό, έχει αλλάξει εντυπωσιακά και πλέον έχει μπει στον χάρτη των τουριστικών προορισμών. Περισσότεροι από 100.000 επισκέπτες έχουν συμμετάσχει, όλα αυτά τα χρόνια, στις Γιορτές της Γης, που πλέον είναι γνωστές σ' όλη την Ελλάδα και τις γειτονικές βαλκανικές χώρες και έχουν καθιερωθεί ως ένα ξεχωριστό multi culti event, κατορθώνοντας να "τραβήξουν" τα βλέμματα όλων όσων αναζητούν κάτι διαφορετικό. Αποτελώντας μια πολυπολιτισμική γιορτή και προτείνοντας ένα διαφορετικό «εναλλακτικό» πρόγραμμα, ανέδειξαν την ύπαρξη του διαφορετικού και απέδειξαν ότι η συνύπαρξη των πολιτισμών μόνο γιορτή μπορεί να είναι. Περιλαμβάνοντας ένα πλήθος παράλληλων δραστηριοτήτων καθιερώθηκαν ως μια απόπειρα παρέμβασης για την προώθηση μιας άλλης αντίληψης στη σχέση μας με τη φύση και επιπλέον αποτελούν μια πρόταση διαχείρισης του ελεύθερου χρόνου και εναλλακτικής διατροφής. Πιστές στο ραντεβού τους αλλά πάντα με καινοτόμα διάθεση οι Γιορτές της Γης θα συναντήσουν και πάλι τους πολυπληθείς φίλους τους από τις 15 έως και τις 18 Ιουλίου 2010, στη Βλάστη Κοζάνης, στα 1240 μέτρα στα οροπέδια του Σινιάτσικου. Το Φεστιβάλ διοργανώνεται και φέτος από την Κοινότητα Βλάστης με τη συνεργασία της Εταιρείας Περιβαλλοντικής Έρευνας και Ενημέρωσης ΟΙΚΟΤΟΠΙΑ.

(Π.Α.)

Κριτική Ταινιών Πρώτης Προβολής...19

2010-06-24T09:17:00.000-07:00

LETTERS TO JULIET
(ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΙΟΥΛΙΕΤΑ)

Σκηνοθεσία: Γκάρι Ουίνικ
Παίζουν: Αμάντα Σίφριντ, Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Βανέσα Ρεντγκρέιβ, Φράνκο Νέρο
Διάρκεια: 105’

Αν προσθέσουμε ιταλική γαστρονομία (λέγε με λαχταριστά σπαγγέτι με τριμμένη αυθεντική παρμεζάνα) με ειδυλλιακό τοπίο Τοσκάνης, Βερόνας και Σιένα, η εξίσωση θα μας δώσει όλο το «ζουμί» ετούτου του φιλμ. Με γαρνιτούρα βέβαια το απαραίτητο μελοδραματικό love story. Εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα, η ταινία καταπιάνεται με την ιστορία μιας δημοσιογράφου, η οποία βρίσκεται στη Βερόνα για ένα προγαμήλιο ταξίδι του μέλιτος με τον μέλλοντα σύζυγό της, του οποίου το ενδιαφέρον είναι στραμμένο στην τοπική κουζίνα γιατί θέλει να ανοίξει εστιατόριο στη Ν. Υόρκη. Στην αυλή της μυθικής Ιουλιέτας, η δημοσιογράφος ανακαλύπτει το γράμμα μιας ερωτευμένης, το οποίο έχει μείνει αναπάντητο επί μισό αιώνα.Ταξίδι πίσω στο χρόνο λοιπόν και στη βορβορώδη ευεξία του εκβιαστικού ντεμέκ συναισθηματικού μελοδράματος. Ο Γκαρι Ουίνικ δίχως σταλιά πρωτοτυπίας «ζαχαρώνει» ό,τι βρει στο διάβα του.Από της πολυφορεμένη εσχάτως Αμάντα Σίφριντ, την αειθαλή Βανέσα Ρεντγκρέιβ,το αλά καρτποστάλ τουριστικής προβολής ρεπεράζ μέχρι ακόμη και την ξενέρωτη μουσική που συνοδεύει τα δρώμενα.Το σενάριο προκαλεί ακατάσχετη βλεφαρόπτωση και φυσικά (σωστά μαντέψατε…) καταλήγει σε ένα sweet happy end,χωρίς να εκμεταλλεύεται παρά ελάχιστα το μύθο του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας.Το φολκλόρ αγκαλιάζει τα πάντα,ενώ και η ιταλική προφορά και απροθυμία στην αγγλική γλώσσα πάει περίπατο.Όλα βέβαια γίνονται για να θέλξουν νεανικό κοινό, χωρίς πολλές πολλές απαιτήσεις. Καλοκαίρι έχουμε, τουριστικό οδηγό για την Ιταλία θα λάβουμε με φλύαρη ρομαντζάδα και παρέλαση όμορφων γυναικών σε ένα διαρκώς ηλιόλουστο τοπίο, που είναι το μόνο που φωτογραφημένο «κατάλληλα» διασώζει τον αυτόματο πιλότο του σκηνοθέτη.Ιουλιέτες όλου του κόσμου ενωθείτε…

Αξιολόγηση: **
(Π.Α.)

Επικαιρότητα...6

2010-06-17T02:40:00.001-07:00

ΓΙΟΡΤΕΣ ΤΗΣ ΓΗΣ 2010- EARTH FESTIVAL 2010

Κριτική Ταινιών Πρώτης Προβολής...18

2010-06-17T02:27:00.000-07:00

VINCERE
(ΚΡΥΦΗ ΕΡΩΜΕΝΗ)

Σκηνοθεσία: Μάρκο Μπελόκιο
Παίζουν: Τζιοβάνι Μετζοτζιόρνο, Φίλιπο Τίμι, Κοράντο Ινβερνίτζ
Διάρκεια: 126’

Η νέα ταινία του Ιταλού Μάρκο Μπελόκιο, είναι η αληθινή ιστορία της σύγκρουση μιας πεισματάρας γυναίκας με το Μουσολίνι, για ν’ αναγνωρίσει το γάμο τους και το παιδί που απέκτησαν. Η Ιντα συνάντησε τον Μουσολίνι όταν αυτός ήταν ένθερμος σοσιαλιστής, μι-λούσε ενάντια στη θρησκεία, τον πάπα και τους πολιτικούς. Η Ιντα θα πουλήσει όλα τα υ-πάρχοντά της για να τον βοηθήσει, αυτός, όμως, θα την εγκαταλείψει.Παρ’ όλο που ανα-γνώρισε το γιο του, στη συνέχεια τους έκλεισε αμφότερους σε ψυχιατρείο.
Το «Vincere» (Να νικάς) έρχεται να δικαιώσει τη φωνή μιας χαμένης γυναικείας ψυχής που προσπάθησε να αποτυπώσει ανεξίτηλα το πέρασμά της από τη ζωή ενός άνδρα που αγάπησε και δεν διανοήθηκε ποτέ πως θα εξαφανιστεί από την Ιστορία χωρίς να το θέλει. Αυτό που γοήτευσε το βετεράνο σκηνοθέτη φαίνεται να είναι η απόλυτη άρνηση της Ίντα για κάθε είδος συμβιβασμού.Το σκηνοθετικό στοίχημα τίθεται εξαρχής: η διαχείριση όχι μόνο της ιστορία της κρυφής ερωμένης του Μουσολίνι, αλλά και του ίδιου του Ντούτσε, στα τριάντα χρόνια σημαντικής ιστορίας της Ιταλίας.Αποφεύγοντας το όχημα του υπαρξιακού μελοδράματος, χάρη κυρίως στη διάφανη ερμηνεία της Τζοβάνα Μετζοτζόρνο, ο δημιουργός χρησιμοποιεί τη φόρμα της όπερας για να μιλήσει για έναν από τους πιο σημαντικούς Ιταλούς ηγέτες του 20ού αιώνα. Αγκαζάρει αισθητική βωβού κινηματογράφου με πλήθος κινηματογραφικών επίκαιρων και με διαρκή ορχηστρικά μουσικά μοντέλα, δημιουργεί μια φαντασμαγορία που μπορεί ορισμένες φορές να γλιστρά στο τηλεοπτικό, εντούτοις σε κρατά καρφωμένο στην οθόνη χάρη στο αφηγηματικό νεύρο του σκηνοθέτη.Ο Μπελόκιο διαρκώς ακροβατεί ανάμεσα στο γενικό και το ειδικό,την ιστορική έρευνα και το ψυχογράφημα, το ρεαλισμό και το σινεμά, το σεξ και την πολιτική, το συναίσθημα και τον οπορτουνισμό.Προσπαθεί να χωρέσει, σε ένα δίωρο φιλμ, το δράμα μιας γυναίκας μέσα στη μετάλλαξη ενός ορμητικού σοσιαλιστή σε αρχιερέα του φασισμού. Δεν τα καταφέρνει πάντοτε. Πνίγεται στιγμές στην αμετροεπής φιλοδοξία του. Τον προδίδει και το διάτρητο σενάριο που βασίστηκε σε ανεπίσημα ντοκουμέντα και φωτογραφίες. Η αρχική σεκάνς όπου ο Μουσολίνι προκαλεί τον θεό να εμφανιστεί σε 5 λεπτά αλλιώς θα τον ανακηρύξει επισήμως νεκρό δείγμα μεγάλης βιρτουοζιτέ.

Αξιολόγηση: ***
(Π.Α.)

Κριτική Ταινιών Πρώτης Προβολής...17

2010-06-07T05:59:00.000-07:00

COCO AVANT CHANEL

Σκηνοθεσία: Αν Φοντέν
Παίζουν: Οντρέ Τοτού, Αλεσάντρο Νίβολα
Διάρκεια: 105’

Δύο στα δύο για τη sui generis προσωπικότητα της Κοκό Σανέλ. Pas mal…Μέσα σε ενά-μιση χρόνο δυο ταινίες για τη μυθική σχεδιάστρια μόδας. Τη δόξα του Ζαν Κουνέν και του «Chanel Coco & Igor Stravinsky», ζήλεψε η Γαλλίδα Αν Φοντέν και υπέγραψε ετούτο το συμπαθητικό και ιδιόμορφο biopic με άρωμα «μέικ απ» και όρους lifestyle περιοδικού. Το στόρυ πιστό σ’ αυτό που αναφέρει ο τίτλος. Ποια ήταν η Κοκό δηλαδή πριν αποκτήσει το διάσημο επώνυμό της. Η αφήγηση ξεκινά από τα παιδικάτα της Σανέλ, όταν βρέθηκε με την αδερφή της σε ορφανοτροφείο, αναμένοντας, εις μάτην, την καθιερωμένη κυριακάτικη επίσκεψη του πατέρα τους. Καθώς περνάν τα χρόνια οι δύο αδερφές σκαρφίζονται τρόπους για να βγάλουν χαρτζιλίκι. Έτσι καταλήγουν να τραγουδούν σε παρηκμασμένα μπαράκια, μέχρι που η αδερφή της Κοκό παντρεύεται, αφήνοντας την μετέπειτα πιο επιδραστική ίσως σχεδιάστρια μόδας, να εισβάλλει μετά από ένα απίστευτο προσωπικό αντισυμβατικό ταξίδι στο χώρο της «υψηλής» κοινωνίας. Με πάταγο φυσικά.

Δυστυχώς το φιλμ από πάταγο καλλιτεχνικό πέρασε και δεν ακούμπησε. Παρότι το κοινωνικό, πολιτικό και ιστορικό περιβάλλον που διατρέχει την εποχή που ακουμπά το φιλμ, προσφέρεται για ιδεολογική και ηθογραφική προσέγγιση, η σκηνοθετική πυξίδα της Φοντέν κολλά πεισματικά στα ωραιοπαθή πλάνα, στην επιτυχημένη σκηνική αναπαράσταση εποχής και στα όμορφα κοστούμια. Όλα τα άλλα περνάν επί της οθόνης σαν ένα βιαστικό και ανυπόμονο Viewmaster. Κάτι πάει να γίνει με το ταξικό μίσος που κυριεύει τη Σανέλ, όχι από ιδεαλισμό – η Κοκό αντιλαμβάνεται το κοινωνικό της περιβάλλον ως ζούγκλα και αποφασίζει να παίξει με αυτούς τους όρους- αλλά και αυτό εξατμίζεται τάχιστα. Αλίμονο όμως εάν μια «βιογραφία» κινηματογραφική έμενε στη φιλοτέχνηση ενός «ιστορικού» προσώπου με νατουραλιστικά χρώματα. Αυτό ο εύκολος δρόμος που ακολουθεί και η δημιουργός. Ακαδημαϊκό σινερομάντσο θυμίζει το φιλμ δίχως στάλα δραματικής κορύφωσης. Και το χειρότερο είναι ότι η Σανέλ παρουσιάζεται από τη σκηνοθέτιδα εντελώς ανισ-σόροπη σε βαθμό που να εκτίθεται στα μάτια των θεατών. Άλλοτε την ωραιοποιεί και άλ-λοτε την παρουσιάζει γραφική. Αμηχανία διαχείρισης υλικού με συνέπεια ένα άνισο και άρρυθμο φιλμ. Υπάρχουν βέβαια τα ελαφρυντικά ότι το φιλμ εστιάζει στον αρχικό, μη αβανταδόρικο βίο της πρωταγωνίστριας (εξ ου και το υποκοριστικό coco…), γι’ αυτό και η καθίζηση του, η συναισθηματική. Η Φοντέν προσπάθησε να αποτυπώσει σε κινηματογραφικό καρέ τα πρώτα χρόνια της μεγάλης κυρίας της μόδας, όπως και ο Ολιβιέ Νταχάν στη βιογραφία της Εντιθ Πιαφ στο «Lα Mome». Αποστήθισε το «Σπουργίτι» αλλά οι μόνες ομοιότητες των δύο ταινιών εντοπίζονται στις σπουδαίες προσωπικότητες των δύο γυναικών. Σχηματικός ο χαρακτήρας της Τοτού μπροστά στην τόλμη και στη γενναιοδωρία που προικίστηκε κινηματογραφικά η Πιαφ της Κοτιγιάρ. Η σκηνοθετική ατολμία του «Coco avant Chanel» σε συνδυασμό με την αναίτια σχοινοτενή αφήγηση της αρχής, τον καιρό δηλαδή που η Σανέλ έμενε νιώθοντας αφόρητη μοναξιά, στην έπαυλη του αριστοκράτη Ετιέν Μπαλσάν (έξοχος ο Μπενουά Πελβούρ), δημιουργεί όχι εσφαλμένα την εντύπωση ότι αυτή η γυναίκα αποκλείεται να ήταν επαναστάτρια σε μια κοινωνία αρκετά πουριτανική. Ελάχιστα μας πείθει ότι η Κοκό υπήρξε ασυμβίβαστη με τους κανόνες της αστικής τάξης και κυνηγούσε την περιπέτεια και το ρίσκο σε κάθε της βήμα. Πλήρης απομυθοποίηση με τη δημιουργό να υποβιβάζει και να διαστρεβλώνει την προσωπικότητα της μεγάλης κυρίας της ευρωπαϊκής haute couture.

Εκεί που ευτύχησε η γαλλίδα σκηνοθέτιδα είναι η επιλογή της Τοτού σε ένα ρόλο μακριά από τη γλυκύτητα της «Αμελί» και με μια τραχιά κομψότητα που ταιριάζει στα πρώιμα ώριμα χρόνια της Κοκό Σανέλ. Και φυσικά στη τελική υπαινικτική βιντεοκλιπίστικη σεκανς, που σβήνει προς στιγμή τα προηγούμενα κακώς κείμενα. Στα συν το μουσικό score του Αλεξάντερ Ντεσπλά.

Αξιολόγηση: ***
(Π.Α.)

Κριτική Ταινιών Πρώτης Προβολής...16

2010-05-20T23:36:00.000-07:00

ΦΕΥΓΩ
(PARTIR)

Σκηνοθεσία: Κατρίν Κορσινί
Παίζουν: Κριστιν Σκοτ Τομάς, Σέρζι Λοπέζ, Ιβάν Ατάλ
Διάρκεια: 83’

Μια ιστορία με όρους καθημερινότητας που βρίθει όμως από αίμα-όχι κυριολεκτικά αλλά απ’ αυτό που επιβεβαιώνει ότι είμαστε ακόμη ζωντανοί. Και όταν λέμε αίμα εννοούμε Γυναίκα. Έτσι παίρνει μπρος η κινηματογραφική μηχανή. Με καύσιμο στο ρεζερβουάρ το μελαγχολικό βλέμμα της Κρίστιν Σκοτ Τόμας. Τις φωτοσκιάσεις του προσώπου της, τα ημιτόνια των εκφράσεων του βλέμματος της, το ηλεκτρισμένο πάθος του κορμιού της…

Μητέρα 2 τέκνων, διάγει μια αδιατάραχτη αστική ζωή σε πόλη της Γαλλίας. Ξαφνικά ερωτεύεται με πάθος έναν Καταλανό μετανάστη εργάτη που ανακαινίζει την αποθήκη του σπιτιού της. Τουτέστιν εγκαταλείπει σύζυγο, παιδιά και κοινωνική ευταξία. Το έχουμε ξαναδεί θα πει κάποιος. Δε θα διαφωνήσω. Ωστόσο η Γαλλίδα δημιουργός Κατρίν Κορσινί (που χρόνια πριν είχε δώσει το αινιγματικό «Les Amourex») ποτίζει ετούτο το ορμητικό και σύντομο μελόδραμα που αρχικά παραπλανά με την άνοστη βραδύκαυστη μονόχνοτη αφήγησή του, με στάλες σασπένς και ταινίας δρόμου. Αλλά κυρίως το μπολιάζει με την καυτή ανάσα του πάθους και το τίμημα που πληρώνει κάποιος όταν κυνηγά την ευτυχία. Η πρωταγωνίστρια βρίσκεται σε επικίνδυνη στροφή της ζωής της. Εκεί που αρκεί το βάρος ενός φύλλο για να αλλάξει άρδην την ισορροπία. Ως τώρα βίωνε μια ταπεινωτική ξενάγηση σε αυτό που ονομάζεται ζωή. Ο Σέρζι Λοπέζ γκρεμίζει το εξωτερικά καλογυαλισμένο κουκούλι της οικογενειακής θαλπωρής. Οι κοινοτοπίες των πρώτων σεκάνς δίνουν τη θέση τους στο χάος που θα επακολουθήσει. Το σώμα είναι που οδηγεί. Η καρδιά έπεται. Επιτέλους. Το σεξ σημείο ανάτασης. Το αρσενικό δειλιάζει. Λογικό. Αδύναμο φύλο. Προσπαθεί να καλουπώσει ένα καταπιεσμένο παρορμητικό γυναικείο ηφαίστειο. Σαν να προσπαθείς να σταματήσει μια Πόρσε με χαρτόνια. Ο άντρας με τη λογική, η γυναίκα με το πάθος. Το «βρώμικο» κορμί του Λοπέζ κολλάει σαν μαγνήτης στο αστραφτερό σώμα της Τόμας. Και έπειτα η αναχώρηση. Η ομολογία της απιστίας. Η ανέχεια. Η Αληθινή κόλαση μιας Αληθινής ζωής.

Αξιολόγηση: ***
(Π.Α.)

Κριτική Ταινιών Πρώτης Προβολής...15

2010-05-10T13:05:00.000-07:00

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ
(EL SECRETO DE SUS OJOS)

Σκηνοθεσία: Χουάν Χοσέ Καμπανέλα
Παίζουν: Ρικάρντο Νταρίν, Σολεδάδ Βιλαμίλ, Πάμπλο Ράγκο, Χαβιέ Γκοντίνο
Διάρκεια: 129’

Μπουένος Άιρες, 1974. Ο αστυνομικός Εσπόζιτο αναλαμβάνει τη διαλεύκανση της δολοφονί-ας μιας γυναίκας. Με τη βοήθεια της προϊσταμένης του και ενός συναδέλφου του, συλλαμβά-νουν τον ύποπτο Γκόμεζ και τον οδηγούν στην ανάκριση. Οι διασυνδέσεις, όμως, του Γκόμεζ με τις μυστικές υπηρεσίες τον οδηγούν τελικά στην ελευθερία. 25 χρόνια μετά, ο Εσπόζιτο ζη-τά τη βοήθεια της τότε προϊσταμένου του για να αποτυπώσει στο χαρτί την υπόθεση που ακό-μα τον στοιχειώνει.

Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας που στην ούγια γράφει Argentina. Από μια καινοτόμα θαλερή κινηματογραφία που συνδυάζει αριστοτεχνικά την εμπορικότητα και το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα και που θριάμβευσε στο αργεντίνικο box office. Για πολλούς και διάφορους λό-γους. Κυρίως διότι απολεπίζει τη ραχοκοκαλιά του φιλμ απ’ όλα τα περιττά ψιμύθια, συνιστώ-ντας ένα μελοδραματικό θρίλερ που αν και μεγάλο σε διάρκεια, δεν κουράζει καθόλου. Οι συ-νιστώσες της επιτυχίας πολλές. Ο διεφθαρμένος κοινωνικός ιστός, ο ανεκπλήρωτος έρωτας ελέω ταξικών διαφορών (όχι με όρους διαλεκτικής αλά Λόουτς αλλά με συνθήκες κομψού ε-ρωτικού δράματος), η πολιτική, το δικαστικό παρακύκλωμα, το αστυνομικό μυστήριο. Ο Κα-μπανέλα ισορροπεί με περισσή αυτοπεποίθηση ανάμεσα σε όλα τα όσα συμβαίνουν επί της οθόνης, χρησιμοποιώντας ένα ευφάνταστο ρακόρ (εύσημα και στον μοντέρ) ανάμεσα στις σκηνές του παρελθόντος και του παρόντος. Εντελώς οργανικά ο δημιουργός κατορθώνει να ενσωματώσει και όλες τις όποιες υπερβολές της αφήγησης. Και τα κλισέ. Αποκαλύπτει από την αρχή την ταυτότητα του δολοφόνου και ξεκινά ένα υποδόριο παιχνίδι της γάτας με το πο-ντίκι. Ένα παιχνίδι απορρίψεων και απωλειών. Νουάρ στο προσκήνιο, πολιτικός σχολιασμός στο φόντο. Ένα υπέρμετρα φιλόδοξο φιλμ (δικαιολογημένα) που αντλεί από τη βιρτουοζιτέ του σκηνοθέτη, ο οποίος όμως δεν αναλώνεται σε φορμαλιστικά τερτίπια της κάμερας αλλά παραδίδει μαθήματα χειρισμού της. Αποκορύφωμα η σχοινοτενής εκφοβιστική σεκάνς στο γήπεδο με το υποκειμενικό πλάνο της κάμερας να αγκομαχά ιδρωμένη και να ανεβοκατεβαίνει κυνηγώντας τον ήρωα.

Αξιολόγηση: ****
(Π.Α.)

Κριτική Ταινιών Πρώτης Προβολής...14

2010-04-22T00:38:00.000-07:00

ΠΑΡΑΝΟΙΑ
(THE CRAZIES)

Σκηνοθεσία: Μπρεκ Άισνερ
Παίζουν: Ράντα Μίτσελ,Τίμοθι Όλιφαντ, Ντάνιελ Παναμπέικερ
Διάρκεια: 101’

Σε μια ήσυχη αμερικάνικη κωμόπολη, οι φαινομενικά φιλήσυχοι κάτοικοι της αρχίζουν ξαφ-νικά να παρουσιάζουν περίεργα συμπτώματα παράνοιας. Μετά από έρευνες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το νερό της περιοχής είναι μολυσμένο από κάποια τοξική ουσία, κατόπιν στρατιωτικών πειραμάτων και η οποία οδηγεί όποιους το πιουν στην τρέλα και στο φόνο. Ο σερίφης με τη γυναίκα του και το συνεργάτη του προσπαθούν να εγκαταλείψουν την πόλη.
Το φιλμ του Άισνερ σέβεται περισσότερο από όσο θα αρκούσε, το πρωτότυπο φιλμ του Ρομέρο (1972), χωρίς να τολμά να το υπερβεί. Ξεφεύγει μεν από τη δαγκάνα των βλακωδών εφηβικών σοκαριστικών σκηνών που συναντάμε σε χολυγουντιανές «συνταγές» και ψεκάζεται με μπόλικη εσάνς κοινωνικο-οικολογικού μηνύματος για την ανασφάλεια του πλανήτη, πυρο-δοτώντας έτσι πολιτική αμφισβήτηση, αλλά οι όποιες προθέσεις του σκοντάφτουν συνεχώς στην αποσπασματικότητα, που σίγουρα στο συγκεκριμένο φιλμ δρα όπως ο σκώρος στα ρού-χα. Το ροκανίζει. Τραμπάλα συνεχώς. Λίγος φιλμικός χρόνος για να εκθέσει στους θεατές τό-σο πολλά. Απ’ την μια έχουμε το προβλέψιμο τέλος και τους ανολοκλήρωτους χαρακτήρες, απ’ την άλλη ένα μεταφυσικό sci-fi θρίλερ με φρενήρη ρυθμό και μια ένοχη αγωνία για το ποιος έχει κολλήσει το μικρόβιο της τρέλας και ποιος όχι. Μπορεί η ατμόσφαιρα να θυμίζει έντονα το «The Happening” του Σιάμαλαν, οι ερμηνείες να κολλάνε, τα εφέ να είναι φτωχά για τέτοιου είδους φιλμ, όμως όλα αυτά δεν εμποδίζουν το δημιουργό να αποτυπώσει επί του σε-λιλόιντ την προβληματική του για τη σημερινή διχασμένη και μόνιμα τρομαγμένη Αμερική. Όλα προκύπτουν επαγωγικά. Αφύσικη παράνοια δεν υπάρχει διατείνεται ο Άισνερ. Υπάρχει «λογική» εξήγηση και εύλογη προέλευση της. Αρκεί να ψάξουμε στην αλλοτρίωση, στην υ-περκατανάλωση, στον ιμπεριαλισμό. Στην αδηφάγα μολυσμένη διατροφική αλυσίδα που με-ταλλάσσει τα πάντα. Άνθρωποι με μάσκα ζόμπι να τρώνε τις σάρκες ανθρώπων. Συμβαίνει παντού σήμερα. Τι μένει? Οι δυνάμεις καταστολής να αφανίσουν το ανθρώπινο γένος. Άραγε είμαστε στο μέλλον ή μήπως στο παρόν…?

Αξιολόγηση: ***
(Π.Α.)

Κριτική Ταινιών Πρώτης Προβολής...13

2010-04-18T02:52:00.000-07:00

ΧΑΡΙ ΜΠΡΑΟΥΝ
(HARRY BROWN)

Σκηνοθεσία: Ντάνιελ Μπάρμπερ
Παίζουν: Μάικλ Κέιν, Έμιλι Μόρτιμερ, Λίαμ Κάνινγκχαμ
Διάρκεια: 102’

Όταν δολοφονείται βάναυσα ο καλύτερος φίλος του, ο βετεράνος πεζοναύτης Χάρι Μπράουν (νέος Dirty Harry μας προέκυψε μετά τον Ίστγουντ στο Gran Torino…) αποφασίζει να δράσει. Το στρατιωτικό παρελθόν του τον καλεί να γίνει προστάτης της έννομης τάξης. Σύντομα όμως μπλέκεται και η αστυνομία, με αποτέλεσμα οι εντάσεις να δημιουργούν χάος στην πόλη. Ταινία με φασίζουσες θέσεις που αφήνει ανάμεικτα συναισθήματα και η οποία χωρίς τον one man show Μάικλ Κέιν, στον ρόλο του πρωταγωνιστή, θα περνούσε στα ψιλά. Σαν άλλος Τσαρλς Μπρόσνον από τον «Εκτελεστή της νύχτας» (1974), ενσαρκώνει έναν φιλελεύθερο πολίτη που αποφασίζει να «καθαρίσει» τους δρόμους από τα «ανθρώπινα απόβλητα» που έχουν καταλάβει τις εργατικές συνοικίες.

Ο Χάρι του Κέιν, παρουσιάζεται με ύπουλη πειστικότητα ως θύμα και όχι ως θα έπρεπε, θύτης. Ο πρωτοεμφανιζόμενος Βρετανός Ντάνιελ Μπάρμπερ, στόχευε στο να υπογράψει μια φιλμική σπουδή στην εγκληματικότητα. Φευ όμως. Η μονομέρεια και τα ιδεολογικά φάλτσα τον κατα-βαράθρωσαν. Οι νεανικές συμμορίες, οι ναρκομανείς και οι λαθρέμποροι παρουσιάζονται μονόπατα ως ρεμάλια και δολοφόνοι. Σφυροκόπημα ανελέητο δέχεται ο θεατής με φόντο ένα ψυχρό απειλητικό και βρώμικο Λονδίνο, που όμοιο του δεν έχουμε δει σε τουριστικούς οδηγούς. Μέχρι που ο «Σωσίας» Χάρι αρχίζει το ξεσκάρτισμα περιττών σωμάτων. Αυτοδικία, που ο δημιουργός αποθεώνει σχεδόν με χαιρέκακη ικανοποίηση. Την εξωραΐζει με τόσο απροκάλυπτο τρόπο ώστε όχι μόνο δε δρα ενισχυτικά στην καταγγελτική (?) διάθεση του φιλμ, αλλά την αγκαζάρει κιόλας με μια παλαιού τύπου στρατιωτική ηθική και πειθαρχία. Η αστυνομία παρουσιάζεται αδύ-ναμη να εισέλθει στο κόσμο της εγκληματικότητας, λειτουργώντας ως εργαλείο της εκάστοτε κυβέρνησης.Για το σκηνοθέτη στυγνοί δολοφόνοι είναι οι έφηβοι στους οποίους το έγκλημα έχει εμποτιστεί ως κουλτούρα διασκέδασης και όχι ο εκπαιδευμένος να σκοτώνει Χάρι Μπράουν. Ιδεολογικά φάλτσα ολκής που ακυρώνουν την έξοχη σύλληψη ατμόσφαιρας μοναξιάς και ερήμωσης που διέπει την καθημερινή ζωή του ήρωα, ωσάν τελετουργία θρησκευτική…

Αξιολόγηση: ***
(Π.Α.)

Κριτική Ταινιών Πρώτης Προβολής...12

2010-03-29T04:36:00.000-07:00

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΙΝ ΒΑΡΓΚΑ
(KATALIN VARGA)

Σκηνοθεσία: Πίτερ Στρίλαντ
Παίζουν: Χίλντα Πέτερ, Τίμπορ Πάλφι, Νόρμπερτ Τανκό
Διάρκεια: 82’

Σινεμά «auter» μετά από καιρό. Χιλίων καρατίων. Ατόφιο, αινιγματικό, αυθεντικό. Πόσοι θα δουν άραγε το εξαιρετικό αυτό, μικρό το δέμας μεν, υψηλής καλλιτεχνικής στάθμης δε,φιλμ. Ελάχιστοι. Ας μη γελιόμαστε. Δεν ανήκει σε καμία καλά αμπαλαρισμένη φιλμική φανφάρα-κατασκευή του marketing. Απ’ τη ρακένδυτη Ρουμανία προερχόμενο της ακμάζουσας κνηματογραφίας. Με budget μόλις 30000 ευρώ.

Η Katalin εκδιωγμένη απ' τον σύζυγο της, όταν μαθαίνει ότι το παιδί τους δεν είναι δικό τους, παίρ-νει το γιο της και μ' ενα άλογο διασχίζει τα βουνά της Τρανσυλβανίας. Αναζητά τον πραγματικό πατέρα του, σκοπεύοντας να τον εκδικηθεί, καθώς είναι υπαίτιος για τη μελανότερη στιγμή της ζωής της. Το ντεμπούτο του Βρετανού Στρίκλαντ σφύζει από υγεία. Κινηματογραφική. Με ισχυρό όπλο την αφήγηση και τις συνιστώσες της: εξιστόρηση και εικονογράφηση. Με αρωγό το υποδειγματικής οικονομίας μοντάζ. Το πράσινο τοπίο της Τρανσυλβανίας παγιδεύεται από το φακό του Μαρκ Γκιόρι, γεμίζοντας επιβλητικά το πανί και κρατώντας μια απειλητική αοριστία στην εξέλιξη του φιλμ. Ο δημιουργός κινηματογραφεί μια σπουδή πάνω στο χρονικό ενός βιασμού και μιας αναπόφευκτης τιμωρίας. Με συνειδητή ασάφεια στις έννοιες θύτης και θύμα, σκαρώνει ένα σαρδόνιο παιχνίδι εναλλαγής στοιχείων δίνοντας την αίσθηση πως βρισκόμαστε σ’ άλλο αιώνα. Συνδέει έτσι την ανάγκη για τιμωρία με την πρωτόγονη φύση του ανθρώπου. Στο βουκολικό σκηνικό εκδίκησης, όπου ο σκηνοθέτης συναντά τον Ντοστογιέφσκι, δεν υπάρχουν ιδανικοί χαρακτήρες. Όλοι είμαστε υποχρεωμένοι να προστατεύσουμε τον εαυτό μας. Η Καταλίν προφασίζεται την αδικία που έχει διαπραχθεί εις βάρος της ως κίνητρο των πράξεων της. Βουτά στο χριστιανικό άλλοθι, απαραίτητο για να αυτοδικήσει ελεύθερα. Ο ατελής άνθρωπος από δω η παραδεισένια φύση από εκεί. Όλα θεϊκά δημιουργήματα. Ο βιασμός παρέκκλιση της φύσης. Η Καταλίν εκτελεί το θέλημα του Θεού. Αποκαθιστά την ισορροπία. Το τίμημα βαρύ. Πρέπει να πληρώσει γιατί παρέκκλινε. Μάθημα για ντόπια κινηματογραφικά μειράκια το καθηλωτικό 5λεπτο μονόπλανο μέσα σε μια βάρκα με την Κάταλιν να εξιστορεί στον βιαστή της και στην ανυποψίαστη γυναίκα του, το βιασμό της…

Αξιολόγηση: ****
(Π.Α.)

Επικαιρότητα...5

2010-03-12T09:51:00.000-08:00

Σινε-ματιές στον κόσμο από το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης

Για 12η χρονιά το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης γιορτάζει την απρόβλεπτη, σε διαρκή αναμόρφωση, τέχνη του ντοκιμαντέρ. Αισίως λοιπόν φτάσαμε στον αριθμό 12 για μια διοργάνωση, υπό τη μπαγκέτα του Δημήτρη Εϊπίδη, που αναζητά τις εικόνες της κοινωνικής, πολιτικής και πάνω από όλα ανθρώπινης πραγματικότητας του νέου αιώνα, που λειτουργούν ως εφαλτήριο για περιπετειώδεις κινηματογραφικές περιπλανήσεις. Από 12 έως 21 Μαρτίου σε 7 αίθουσες (2 στο Ολύμπιον, 4 στο Λιμάνι, 1 στο ΙΕΚ ΑΚΜΗ). Συνοδοιπόροι σε τούτη τη γιορτή των εικόνων, οι όποιοι ανήσυχοι θεατές που πληθαίνουν χρόνο με το χρόνο, γεγονός που αποδεικνύει, τόσο το αυξανόμενο ενδιαφέρον για τις ταινίες τεκμηρίωσης, όσο και την καθιέρωση του Φεστιβάλ στη συνείδηση επαγγελματιών και κοινού ως ένα απ’ τα σημαντικότερα του χώρου.

Η φετινή ευρηματική αφίσα του Φεστιβάλ (γεμάτη καρφιά) επιζητά να αναδείξει την ι-σχύ που διαθέτουν οι εικόνες, όταν κατορθώνουν να κινητοποιήσουν υπνωτισμένες συ-νειδήσεις και να διεισδύσουν σε θέματα ανέγγιχτα μέχρι σήμερα. Στο φετινό πολυσυλλε-κτικό μαραθώνιο των 189 ντοκιμαντέρ μπορεί να ταξιδέψει κανείς στις ποιητικές εικόνες του Κριστόφ Κισλόφσκι (μεγάλο αφιέρωμα στα ντοκιμαντέρ του σπουδαίου Πολωνού δημιουργού) και του Γιόρις Ίβενς (πλήρης ρετροσπεκτίβα στο έργο του Ολλανδού σκηνοθέτη), στο σύγχρονο πολωνικό ντοκιμαντέρ, στα νερά του Αιγαίου και των ανθρώπινων ιδιαιτεροτήτων του, σε «Αφρικανικές ιστορίες» για τον αγώνα επιβίωσης των λαών της, σε φιλμάκια για την άγνωστη Βόρεια Κορέα των 23 εκατομμυρίων. Οι «πρόκες» των εικόνων δε σταματούν μόνο εκεί. Σινεμά τεκμηρίωσης με «Οψεις του κόσμου» από την Κίνα έως την Αργεντινή και από τη Σιβηρία μέχρι την Κούβα, «Μικρές αφηγήσεις» για βιοτεχνίες μωρών στην Ινδία, «Παιδιά που δεν παίζουν», αφηγήσεις με «bi» νεαρούς στις ΗΠΑ, «Μπίζνες με αγόρια» στην Ασία, ιστορίες με εθισμένους Αφγανούς χρήστες ηρωίνης, μουσικά ντοκιμαντέρ, καταγγελίες αθλητικές. Και φυσικά η καθιερωμένη πλέ-ον ενότητα του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου Αιώνα, Αν-θρώπινα Δικαιώματα, η οποία πραγματοποιείται σε συνεργασία με την Διεθνή Αμνηστία.

Αλλά εκτός από ντοκιμαντέρ, στο κινηματογραφικό αυτό μωσαϊκό, χωράνε και συζητήσεις, ημερίδες και εργαστήρια. Με ελεύθερη είσοδο. Από τη συζήτηση για «Ηθικά διλήμματα στην ψηφιακή εποχή» και την ημερίδα για την πρόσφατη Παγκόσμια Διάσκεψη για το Περιβάλλον στην Κοπεγχάγη, μέχρι το 2ο ετήσιο διεθνές συνέδριο Ντοκιμαντέρ από το αντίστοιχο ευρωπαϊκό Δίκτυο και το ενδιαφέρον εργαστηριακό σεμινάριο για τη δημιουργία διαδραστικών ντοκιμαντέρ με τη χρήση του διαδικτύου. Επιπλέον οι καθιε-ρωμένες εκθέσεις φωτογραφίας, η ατομική του Νύσου Βασιλόπουλου στο Μουσείο Φω-τογραφίας και η συλλογική «Με το βλέμμα στον κόσμο» σε συνεργασία με το κολέγιο Ανατόλια. Ξεχωριστή θέση κατέχουν οι παιδικές προβολές για μαθητές Α’ & Β’ θμιας εκπαίδευσης (ελεύθερη είσοδο) και το πάρτι με τον Γιάννη Αγγελάκα.

(Π.Α.)- www.forfree.gr/thess/

Κριτική Ταινιών Πρώτης Προβολής...11

2010-03-12T09:48:00.000-08:00

ΜΟΝΑΚΡΙΒΗ
(PRECIOUS)

Σκηνοθεσία: Λι Ντάνιελς
Παίζουν: Γκαμπόρεϊ "Γκάμπι" Σιντίμπε, Μονίκ, Πόλα Πάτον
Διάρκεια: 99’

Το “Precious” του Λι Ντάνιελς, με δύο Όσκαρ στην τσέπη του (Β΄ γυναικείου ρόλου και δια-σκευασμένου σεναρίου) ανέδειξε για μια ακόμη φορά, χτυπητές αδυναμίες που πλήττουν ταινίες που έχουν σαν πρώτη ύλη διηγήματα ρεαλιστικού προφίλ. Υπέρβαρη και προβληματική κοπέλα, έγκυος στο δεύτερο παιδί της, ζει με τη βίαιη μητέρα της. Στα 16 της μαθαίνει γραφή και ανάγνωση σε σχολείο ειδικού τύπου και ένας καινούργιος κόσμος ανοίγεται μπροστά της…

Υπάρχει κάποιος που δε μπορεί να μαντέψει τη συνέχεια? Δυναμική καθηγήτρια-μέντοράς της- την κάνει να πιστέψει στις δυνάμεις της. Πόσες φορές δεν έχουμε δει κατατρεγμένο από τη μοίρα κορίτσι, που έχουν πέσει πάνω του όλες οι πληγές του κόσμου να βρίσκει ως διέξοδο το σχολείο και ως δια μαγείας τα προβλήματά της να εξαφανίζονται…Ρηχό και μονοδιάστατο το “Precious”. Ένα σκληρό κοινωνικό δράμα με τηλεοπτική σκηνοθεσία και ακαδημαϊκή προσέγγιση. Και ένα σωρό ζητήματα που ξεκλειδώνονται μεν, ουδέποτε όμως αγγίζονται σε βά-θος. Συνεχώς στο φόντο να ξεθωριάζουν. Ενδοοικογενειακή βία, ανύπαρκτη κοινωνική πρόνοια, γκετοποίηση. Θέλετε και άλλα? Τηλεοπτική αλλοτρίωση (βγάζω το καπέλο στη σκηνή αχαλίνωτης φαντασίας με τις μάνα και κόρη να παρακολουθούν τις «Δυο Γυναίκες» του Ντε Σίκα…), επιπτώσεις junk food, εγκληματικότητα, βία, αναλφαβητισμός, ανεργία. Τα είδατε πουθενά στο φιλμ? Μόνο την αύρα τους. Ο σκηνοθέτης με ηθικοπλαστικά μηνύματα και εύκολα συμπεράσματα περί κοινωνικής περιθωριοποίησης μετατρέπει το φιλμ σε ένα εθιστικό reality, που χαϊδεύει τις τύψεις του θεατή και τον εκβιάζει συναισθηματικά με μια σειρά από βίαιες σκηνές. Κρίμα γιατί πάνε στράφι οι έξοχα στυλιζαρισμένες σκηνές βίας στο εσωτερικό του σπιτιού. Ο ρυθμός σαν τραγούδι funk που συνοδεύει ολάκερο το φιλμ. Η κοκκώδης φωτογραφία. Η δεξιοτεχνική αρχική σκηνή του βιασμού με το παράλληλο μοντάζ σε ονειρικό κόκ-κινο χαλί του Παραδείσου. Επιτέλους ας δούμε μια φορά μια ιστορία όπου η ελπίδα θα απουσιάζει παντελώς διότι αυτό συμβαίνει στην πραγματική ζωή…

Αξιολόγηση: **

(Π.Α.)

Κριτική Ταινιών Πρώτης Προβολής...10

2010-03-06T01:51:00.000-08:00

ΤΟ ΚΟΥΤΙ
(THE BOX)

Σκηνοθεσία: Ρίτσαρντ Κέλι
Παίζουν: Κάμερον Ντίαζ, Τζέιμς Μάρσντεν, Φρανκ Λαντζέλα
Διάρκεια: 115’

Ενίοτε, η εγγενής ασθένεια της εγχώριας κινηματογραφικής παραγωγής να τεντώνει δηλαδή τις σελίδες ενός σεναρίου, πλήττει και ξένους δημιουργούς που τα πρώτα τους βήματα ήταν ενθαρρυντικά. Ο Αμερικανός Ρίτσαρντ Κέλι με το “Donnie Darko”, το 2001 είχε δημιουργήσει πάταγο. Το προπέρσινο “Southland Tales” ήρθε να επιτείνει την αγωνία για τη συνέχεια. Δυστυχώς με το φετινό, «Το Κουτί» ρίχνει τον πήχη. Διότι, ο επηρεασμένος από την κοσμοθεωρία του Οργουελικού "1984" σκηνοθέτης, έπεσε στην παγίδα να απλώσει τόσο πολύ το τεσσάρων σελίδων διήγημα «Button, Button» του Ρ. Μάθεσον, ώστε να το χωρέσει σε μια μεγάλου μήκους ταινία. Εξηγούμαι. Το sci fi ετούτο πόνημα είναι ένα φιλμ σε συσκευασία τριών. Προς Θεού. Δεν είναι τόσο πυκνό όσο φαίνεται. Απλά ο Κέλι διαχέει πανέξυπνα, αν και αμήχανα, την προσοχή των θεατών σε θέματα που συχνά φαίνονται σαν από άλλο φιλμ. Όταν όμως στερεύει η πρώτη ύλη του και αρχίζει τις επεξηγήσεις, τότε «Το Κουτί» τυλίγεται από υπερβολές μελοδραματικές.
Η Νόρμα και ο Άρθουρ είναι ένα μέσο ζευγάρι της διπλανής πόρτας με τυπικές φιλοδοξίες. Εργατικοί και στοργικοί ζουν την καθημερινότητά τους. Λαμβάνουν ένα ξύλινο κουτί που τους χαρίζει 1000000 € με το πάτημα ενός κουμπιού. «Το Κουτί» οργανώνεται πάνω στο ερώτημα: “Τι θα έκανες αν είχες την ευκαιρία να αποκτήσεις τεράστιο πλούτο, με αντίτιμο όμως μια ανθρώπινη ζωή;”. Eπί τάπητος τα περί των αληθινών αξιών της ζωής. Κοινότυπο και αφελές. Η άπληστη ανθρώπινη φύση στο ικρίωμα. Η ακεραιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης έρχεται σε σύγκρουση με το πάθος απόκτησης υλικών αγαθών. Ο δημιουργός βουτά τόσο στα αμερικανικά b-movie των ’50 με το ψυχροπολεμικό κλίμα, όσο και στην ατμόσφαιρα της παλιάς αυθεντικής επιστημονικής φαντασίας με την υποβλητική μουσική. Παρατηρεί τη συνωμοσιολογία μέσα από θεολογικό πλαίσιο και μεταφυσικά πινελιές. Αξιοσημείωτη η ερμηνεία, αλά "Φάντασμα της 'Οπερας", του Φρανκ Λαντζέλα σε ένα ρόλο «μικρό» αλλά με τεράστιο βάθος στον "κακό" χαρακτήρα που υποδύεται.

Αξιολόγηση: **
(Π.Α.)

Επικαιρότητα...4

2010-03-06T00:45:00.000-08:00

Λένα Πλάτωνος-"Σαμποτάζ" στο Stage στη Θεσ/νικη (10/2/2010)

Εντάξει δεν άπτεται και τόσο της επικαιρότητας, αλλά μια ζωντανή εμφάνιση της Λένας Πλάτωνος μετά από...αιώνες σίγουρα αποτελεί instant classic.Μετά από δυο δεκαετίες απουσίας, ένα τέτοιο ζωντανό γεγονός δε θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο.Σαμποτάζ 2010 σε μια επανορχηστρωμένη εκδοχή από μια αναγεννημένη Λένα να παλεύει ακόμη με τα παλιά δαιμόνια.Ο χώρος του Stage μεγάλος,με άποψη καλαίσθητη και με φωτισμό σούπερ ντούπερ.Ό,τι πρέπει για συναυλίες...ουπς τελετές μυσταγωγικές όπως της Λένας.Αυτή στο πιάνο. Η σύνθεση της ομάδας η εξής:πλήκτρα ο Τσιρλιάγκος,κιθάρα ο Σπηλιωτόπουλος ,ντράμς ο Τσίκο,μπάσο ο Βλαστούρ.Και φυσικά η "κατάλευκη" Σαβίνα Γιαννάτου και ο αεικίνητος Γιάννης Παλαμίδας.

Το πρώτο μέρος ένα ταξίδι σε όλες τις δισκογραφικές δουλειές της,από τις μελοποιήσεις Καρυωτάκη,μέχρι τα Λεπιδόπτερα και από εκεί στο Γκάλοπ και στα πρόσφατα Ημερολόγια.Ενορχηστρώσεις εμπνευσμένες,με ηλεκτρονικά και ακουστικά μπλιμπλίκια,με ρυθμό αραχνούφαντο όσο χρειάζεται χαμηλότονο για να κλιμακωθεί σε ένα ΣΑΠΤΟΤΑΖ στο δεύτερο μέρος.Το μονάκριβο πρωτοποριακό Magnus Opus αυτού του σετ δε θα μπορούσε να είναι άλλο από το "Τι νέα ψιψίνα".Δόνηση ιερή,φάρμακο για τα αισθητικά συντρίμμια της νεοελληνικής κακογουστιάς.Εν έτει 1985...

Του συστήματος η συστολή και η διαστολή
συχνά μας έχει εγκαταλείψει
σ’ ένα σταθμό με μια βαλίτσα
που όμως μέσα της υπάρχει
η κόκκινη καρφίτσα
που σύντομα θα σπάσει
του σύμπαντος την πλαστική στολή

Και μετά:
Κι αν αντί για το τρένο εκτροχιαστούμε εμείς
ας πούμε πως ακόμα για μας είναι νωρίς
Ίσως να'ρθουν άλλα παιδιά
με μάτια λέιζερ και μαλλιά τιρκουάζ
και να κάνουνε ΣΑΜΠΟΤΑΖ!

Οι ρυθμοί ανέβηκαν και το post romance μιας άλλης εποχής διορατικής ακόμη και σήμερα,συνάντησε ωσάν υψιπετή όραμα και επαναστατικό μανιφέστο ουχί γλυκανάλατο αλλά τολμηρό και αιμοβόρο,το σουρεαλισμό και τη ψυχεδέλεια."Πτήση 201" μας είπαν και ότι "Θα συναντηθούμε στο σαλούν" πριν εκτοξευθούμε στον "Αστερισμό του πιγκουίνου".Ο Παλαμίδας τα έδωσε όλα κι η Σαβίνα αιθέρια με λαρυγγισμούς ολκής.Και μετά με μια "Γαλάζια Κιθάρα" και "Τα μαγικά μπλουτζήν" ήρθε η ώρα να σιγοψιθυρίσουμε το αέναο,σοφό, συναισθηματικά σμπαραλιασμένο "Κοπερτί".Με τη Λένα εμφανώς συγκινημένη στο πιάνο και τον Παλαμίδα να κλαίει σχεδόν."Χίλιες και μία νύχτες σινεμά" ήταν ετούτη η τελετή με άγγιγμα μαγικό ικανό να σε εκσφενδονίσει μακρυά,για λίγο έστω,από την καθημερινότητα.
Μυσταγωγία μικρού βεληνηκούς μεγάλων απολαύσεων

(Π.Α.)

Κριτική Ταινιών Πρώτης Προβολής...9

2010-02-17T02:34:00.000-08:00

ΑΝΙΚΗΤΟΣ
INVICTUS

Σκηνοθεσία: Κλιντ Ίστγουντ
Παίζουν: Ματ Ντέιμον, Μόργκαν Φρίμαν
Διάρκεια: 129’

Ο θαλερός Κλιντ Ίστγουντ, στον «Ανίκητο», αφηγείται την πολιτική «συμφιλίωσης» που επέλεξε ο Νέλσον Μαντέλα, ανάμεσα στη «λευκή» μειοψηφία και τη «μαύρη» πλειοψηφία. Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα το στόρυ μιλά για την πολιτική επιλογή του νέου ηγέτη της χώρας να καταστήσει την ομάδα ράγκμπι του προηγούμενου καθεστώτος, έμβλημα της εθνικής ενότητας των δύο φυλών και τελικά αυτή να φτάσει μέχρι την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Πολιτική σε γήπεδο ράγκμπι λοιπόν. Το τρίγωνο πολιτικής-δημοσίων σχέσεων-επικοινωνιακού παιχνιδιού θριαμβεύει. Εκεί που η πολιτική τα βρίσκει σκούρα, ο αθλητισμός τα καταφέρνει. Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί πως είναι δυνατόν ένας ηγέτης (ένας ασάλευτος Μόργκαν Φρίμαν σε ένα ρόλο τύπου μπες βγες…) να επιλύει, έστω και βραχυπρόθεσμα, προβλήματα όπως η εγκληματικότητα, η ανέχεια και ο αλληλοσπαραγμός δύο εχθρικών στρατοπέδων, με σύμμαχο μια στρογγυλή θεά… Εδώ το πρώτο φάουλ του δημιουργού. Το ιδεολογικό. Ουμανισμός και ιδεαλισμός χωρίς στέρεο οικοδόμημα. Η φιλοσοφική διάθεση και η υπαρξιακού τύπου διαλεκτική, οδηγούν ευτυχώς σε ισοπαλία…Το δεύτερο φάλτσο καθαρά κινηματογραφικό. Ο Ίστγουντ αφηγείται υποδειγματικό το υλικό που έχει, αλλά αυτό δεν αρκεί. Ελάχιστη η δραματουργία. Η λύση ενός «καθαρού» biopic ή ενός sports movie θα ήταν ιδανικές. Μπαινοβγαίνοντας, έστω επιδέξια, στα δύο κινηματογραφικά είδη, αποπροσανατολίζει. Οι αργοί ρυθμοί απαιτούν υπομονή που δεν έρχεται από τις μακροσκελείς σεκανς αγώνων. Η έλλειψη ανατροπών στην πλοκή, έρχεται να αποτελειώσει μια άγευστη αφήγηση-ρεπορτάζ με αρκετές συναισθηματικές ευκολίες. Κρίμα γιατί ο χειρισμός της σχέσης ανάμεσα στους λευκούς και στους μαύρους σεκιούριτι, οι οποίοι από εχθροί γίνονται φίλοι, διδάσκει χειρισμό και ψυχολογική ανάλυση χαρακτήρων. Η κάλυψη του τελικού χωρίς λόγια, μόνο με τις φωνές του πλήθους και φυσικούς ήχους απ’ τον αγωνιστικό χώρο είναι ένα παράδειγμα οξύνοιας κινηματογραφικής και τελειότητας τεχικής. Ουδείς ανίκητος…

Αξιολόγηση: **

(Π.Α.)

Επικαιρότητα...3

2010-02-07T02:03:00.000-08:00

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκαν την Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2010 τα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής της Νάντιας Χατζημητράγκα με τίτλο “Eyesland”. Τα εγκαίνια έλαβαν χώρα στο ισόγειο και στον όροφο του φιλόξενου πολιτιστικού καφενείου Art Café. Στη ζεστή βραδιά που ακολούθησε, έδωσαν το παρόν πλήθος φίλων και θαμώνων του Art Café, οι οποίοι είχαν την ευκαιρία να θαυμάσουν από κοντά και να περιηγηθούν στην άκρως ενδιαφέρουσα έκθεση της καλλιτέχνιδας που περιλαμβάνει 11 χαρακτηριστικά έργα σε καμβά και λάδι από τη θεματική ενότητα «Γυναικεία Πορτρέτα». Πίνακες που φιλοτεχνήθηκαν κυρίως τα τελευταία 2-3 χρόνια. Η έκθεση θα διαρκέσει όλο το Φεβρουάριο καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας.

Σύντομο βιογραφικό :
Η Νάντια Χατζημητράγκα γεννήθηκε στον Κρόκο Κοζάνης. Της αρέσει να ζωγραφίζει και να ανακατεύει χρώματα. Συχνά ζωγραφίζει γυναικεία πορτραίτα με μεγάλα μάτια και μικρά στόματα. Η Νάντια έχει μεγάλα μάτια. Σκέφτεται χρωματιστά και ασπρόμαυρα, απλά και περίπλοκα, καμιά φορά καθόλου και τίποτα. Θέλει να ταξιδέψει στην Ισλανδία και να δει τα ηφαίστεια. Πέρασε τέσσερα χρόνια στις ΗΠΑ μαθαίνοντας να σχεδιάζει σπίτια. Και ένα χρόνο στο Ρόττερνταμ, όπου έκανε πολλές βόλτες με ποδήλατο και έμαθε να σχεδιάζει πόλεις. Και παρά τα σπίτια και τις πόλεις, η Νάντια επιμένει να σχεδιάζει γυναικεία πορτραίτα. Φοβάται τη γρίπη και σιχαίνεται όποιον φτερνίζεται χωρίς να βάλει το χέρι μπροστά.

Επικαιρότητα...2

2010-02-04T03:48:00.000-08:00

Στο πολιτιστικό καφενείο "Art Café" από την Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2010 λειτουργεί η έκθεση ζωγραφικής της Νάντιας Χατζημητράγκα με τίτλο “Eyesland”, η οποία περιλαμβάνει 11 χαρακτηριστικά έργα, σε καμβά και λάδι, από τη θεματική ενότητα «Γυναικεία Πορτρέτα». Η έκθεση θα διαρκέσει όλο το Φεβρουάριο καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας.

Σύντομο βιογραφικό :

Η Νάντια Χατζημητράγκα γεννήθηκε στον Κρόκο Κοζάνης. Της αρέσει να ζωγραφίζει και να ανακατεύει χρώματα. Συχνά ζωγραφίζει γυναικεία πορτραίτα με μεγάλα μάτια και μικρά στόματα. Η Νάντια έχει μεγάλα μάτια. Σκέφτεται χρωματιστά και ασπρόμαυρα, απλά και περίπλοκα, καμιά φορά καθόλου και τίποτα. Θέλει να ταξιδέψει στην Ισλανδία και να δει τα ηφαίστεια. Πέρασε τέσσερα χρόνια στις ΗΠΑ μαθαίνοντας να σχεδιάζει σπίτια. Και ένα χρόνο στο Ρόττερνταμ, όπου έκανε πολλές βόλτες με ποδήλατο και έμαθε να σχεδιάζει πόλεις. Και παρά τα σπίτια και τις πόλεις, η Νάντια επιμένει να σχεδιάζει γυναικεία πορτραίτα. Φοβάται τη γρίπη και σιχαίνεται όποιον φτερνίζεται χωρίς να βάλει το χέρι μπροστά.

(email: nadia.xm@gmail.com, tel:697.38.22.857, www.behance.net/nadia)

Κριτική Ταινιών Πρώτης Προβολής...8

2010-02-04T03:45:00.000-08:00

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ
UP IN THE AIR

Σκηνοθεσία: Τζέισον Ράιτμαν
Παίζουν: Τζορτζ Κλούνεϊ, Άνα Κέντρικ, Βέρα Φαρμίγκα, Τζέισον Μπέιτμαν
Διάρκεια: 110’

Η τελευταία ταινία του Καναδού Τζέισον Ράιτμαν έχει στο κέντρο της ιστορίας της τον Ράιαν, ένα στέλεχος εταιρείας η δουλειά του οποίου είναι να ταξιδεύει συνεχώς και να ανακοινώνει απολύσεις σε επιχειρήσεις, οι υπεύθυνοι των οποίων αδυνατούν να το κάνουν. Με μια βαλίτσα γαντζωμένη στο χέρι, μιλά σε απολυόμενους με μια ψεύτικη (?) επαγγελματική συμπόνια. Κάτι σαν εξολοθρευτής άγγελος… Το «Up in the air» λοιπόν, είναι ένα φιλμ που μιλά on time για την παγκόσμια οικονομική κρίση και κάνει μια γενναία τομή στο θέμα των απολύσεων απαλλαγμένη από συναισθηματικό μελοδραματισμό. Άλλοτε χαριτωμένα κι άλλοτε με τη ψυχρή λογική των επιχειρήσεων υπερθεματίζει για τις επιπτώσεις μιας απόλυσης. Καθρεφτίζει με «ανυπόφορη» πιστότητα στις γυαλιστερές επιφάνειες των αεροπλάνων, την ουτοπική πραγματικότητα του αμερικανικού ονείρου. Μπορεί να ειδωθεί ακόμα και ως ένα συναισθηματικό μανιφέστο, ένα ψυχολογικό δράμα περί υπαρξιακού αδιεξόδου λόγω του ότι ο ήρωας (η περσόνα του Κλούνεϊ απογειώνει εκφραστικά τον πρωταγωνιστή χαρίζοντάς του συγχρόνως συμπόνια και απέχθεια) φοβάται να δεσμευτεί συναισθηματικά. Τη μόνη δε φορά που ερωτεύεται, βιώνει τη ματαίωση και πληγώνεται σε μια δακρύβρεχτη σκηνή «σχεδόν» κλάματος.

Ο δημιουργός, με τη βοήθεια σπινθηροβόλων διαλόγων και αποφεύγοντας με σεναριακές ντρίμπλες (σενάριο βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Walter Kim) τις όποιες παγίδες των κλισέ (μοναδική ένσταση οι σχοινοτενείς συνεντεύξεις εργασιακής μετάβασης), χρησιμοποιεί όλες τις παραπάνω θεματικές για να φτάσει στο μεδούλι του υποδειγματικού στόρυ του: στον απατηλό κόσμο των ανθρώπινων σχέσεων.Μέσω του μοναχικού, χαμένου στο υπερπέραν, αντιήρωα που βρίσκεται συνειδητά αποκομμένος από την αυθεντική ζωή, τοποθετείται με όρους ψυχογραφήματος απέναντι σ’ ένα από τα σημαντικότερα σύγχρονα προβλήματα. Σε μια εποχή όπου όλα είναι προσβάσιμα μέσω διαδικτύου κι όπου η τηλεδιάσκεψη αποτελεί βασική μέθοδο επικοινωνίας είναι ανέφικτο να δομηθούν ουσιαστικές σχέσεις.Στο τέλος ο ίδιος ο πρωταγωνιστής θα πέσει στην παγίδα της κοσμοθεωρίας του, όμως παρά το γερό ταρακούνημα, δεν παρεκτρέπεται ούτε ίντσα από την πορεία του...

Αξιολόγηση: ****

(Π.Α.)

Κριτική Ταινιών Πρώτης Προβολής...7

2010-01-29T09:24:00.000-08:00

ΣΕΡΛΟΚ ΧΟΛΜΣ
SHERLOCK HOLMES

Σκηνοθεσία: Γκάι Ρίτσι
Παίζουν: Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Τζουντ Λο, Ρέιτσελ ΜακΆνταμς, Μαρκ Στρονγκhttp, Κέλι Ράιλι
Διάρκεια: 129’

Ο Γκάι Ρίτσι («Snatch»,«Δύο Καπνισμένες Κάνες») μεταφέρει στο σελιλόιντ τους διάσημους χαρακτήρες του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, φιλμάροντας ένα ψηφιακό υπερθέαμα αρίστης ποιότητας-τελευταίας τεχνολογίας, αφήνοντας στην άκρη (συνειδητά) το φλεγματικό χιούμορ των βιβλίων. Μεταμορφώνει το διάσημο ντετέκτιβ της βικτωριανής περιόδου σε έναν κινηματογραφικό action hero του σήμερα με light χαρακτηριστικά και μοντέρνα αντίληψη, απέχοντας παρασάγγας από το παλαιότερο παιχνιδιάρικο αντίστοιχο φιλμ του Μ. Γουάιλντερ. Ο σκηνοθέτης αφηγείται την προσπάθεια του Χολμς και του έμπιστου του συνεργάτη Γουότσον να ξεσκεπάσουν μια φονική πλεκτάνη που απειλεί να καταστρέψει την Αγγλία. Ένα ιδιότυπο buddy movie, φιλοσοφίας «Τζέιμς Μποντ», που έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή με το σκοτεινό κλίμα του ήρωα, γεγονός που του προσδίδει δικαίως την ταμπέλα του μπλοκμπάστερ. Με τις αρετές του γρήγορου ρυθμού να εκτινάσσουν στιγμές τη δράση, με ευκολίες σεναριακές χολυγουντιανού τύπου να αποτελούν το εμπορικό δόλωμα για τους ανυποψίαστους θεατές, με έναν κόμικ χαρακτήρα και μια υπόσχεση για σίκουελ.

Ο δημιουργός φιλοτεχνεί ένα Σέρλοκ Χόλμ δραστήριο, αθλητικό, μποξέρ, άριστο γνώστη των πολεμικών τεχνών. Ο φιλότιμος αλλά εδώ άναρχος και χωρίς σκηνοθετική πυξίδα Ρόμπερτ Ντάουνι Τζιούνορ υποδύεται ένα κωμικό Χόλμς σε ένα αυθεντικά διασκεδαστικό κοκτέιλ παλιομοδίτικου μύθου με φρέσκα gadgets. Βάζει στον πάγο τον αντισυμβατικό τρόπο σκέψης και κινηματογράφησης του παρελθόντος και εγκιβωτίζει την σκοτεινή ατμόσφαιρα του φιλμ σε καλούπια ξεδιάντροπα εμπορικά. Παρωδεί το Χολμς με μπόλικη δόση ειρωνείας απογυμνώνοντας συγχρόνως το φιλμ από κάθε διάθεση ψυχογράφησης των κινήτρων δράσης του φημισμένου ντετέκτιβ και επιπλέον «ξεχνά»Παντελώς το κοινωνικό περιβάλλον. Τι μένει? Η εκπληκτικής ακρίβειας φωτογραφία του Γάλλου Φιλίπ Ρουσλό –γκριζαρισμένοι κορεσμένοι φωτισμοί με υγρές ζελατίνες κάδρων υψηλής αισθητικής αξίας- να στήνουν ένα πειστικό σκηνικό εποχής και η σκηνοθετική βιρτουοζιτέ του Ρίτσι, σήμα κατατεθέν του, στις σκηνές δράσης με την τεχνική του slow motion που επαναλαμβάνεται δυστυχώς με μανιέρα σε όλο το φιλμ.

Αξιολόγηση: ***

(Π.Α.)

Κριτική Ταινιών Πρώτης Προβολής...6

2010-01-14T02:50:00.000-08:00

ΕΝΝΕΑ
(NINE)

Σκηνοθεσία: Ρομπ Μάρσαλ
Παίζουν: Ντάνιελ Ντέι Λιούις, Νικόλ Κίντμαν, Πενέλοπε Κρουζ, Μαριόν Κοτιγιάρ, Κέιτ Χάντσον, Σοφία Λόρεν, Τζούντι Ντεντς
Διάρκεια: 119’

Εννέα νούμερα που αναλογούν στις εννέα γυναίκες του διάσημου σκηνοθέτη Γκουίντο Κοντίνι, που προσπαθεί να βρει την αρμονία ανάμεσα στην επαγγελματική και την προσωπική του ζωή, ενώ βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα τσούρμο θηλυκών: σύζυγο, ερωμένη, μούσα κτλ. Όπως και στο «Σικάγο», ο Μάρσαλ καταφεύγει στη λύση των φαντασιακών προβολών του πρωταγωνιστή του, που έχει στριμωχτεί από καλλιτεχνική πενία και διακατέχεται από διάθεση για ενδοσκόπηση. Δίνοντας γη και ύδωρ στο θέαμα, το Nine είναι μια συρραφή πολλών σκηνών, γι' αυτό και γίνεται απολαυστική, ρηχή, θεαματική και συγκινητική ανάλογα με τη στιγμή και τον ηθοποιό που καλείται να κάνει το νούμερό του. Μετατρέποντας την κατακερματισμένη αφήγηση σε προτέρημα ο δημιουργός καταφέρνει να μπολιάζει ετούτο το φανταχτερά αισθησιακό με sex appeal μιούζικαλ με μεσογειακή χροιά και ενέργεια κυρίως χάρη στον εξαιρετικό Ντάνιελ Ντέι Λιούις, και στο all star γυναικείο κάστ (με προεξέχουσα την Κέιτ Χάντσον και την παθιασμένη Πενέλοπε Κρουζ σε μια κατάστικτη από ερωτισμό ερμηνεία στο «Let’s make love» της Μέριλιν Μονρόε…).

Κάνοντας τιτάνια προσπάθεια να ισορροπήσει στη λεπτή γραμμή που ενώνει νοητά το αμερικάνικο μιούζικαλ και το εμβληματικό “Οκτώμιση” του μαέστρου Φεντερίκο Φελίνι, το αυθεντικά ψυχαγωγικό αυτό φιλμ, δοκιμάζει να χωρέσει μια πλειάδα χαρακτήρων σε ένα οπτικά γοητευτικό υπερθέαμα με μουσική, χορό, τραγούδια. Δράμα και κομεντί μαζί. Δύσκολο. Οπτικά μπορεί όλες οι αναφορές να λειτουργούν, διαισθητικά όμως υστερούν. Ο βασιζόμενος στο φελινικό σύμπαν σκηνοθέτης, εικονογραφεί συνοπτικά την επιφάνεια. Δεν τολμά να εισχωρήσει στο βάθος της πολυσχιδούς προσωπικότητας των ηρώων του και χωρίς κλιμάκωση που θα βοηθούσε στη δημιουργία έντασης και σασπένς, δεν μπορείς να έχεις τεράστιες απαιτήσεις. Σαν ένα ατελείωτο μουσικοχορευτικό βίντεο κλιπ με μέτρια μουσικοχορευτικά στην πλειονότητα τους και εύκολες συνεπαγωγές μοιάζει το “Nine”. Ο Φελίνι πόνταρε στη φαντασία και στο υποσυνείδητο του ονείρου. Ο Μάρσαλ δείχνει να έλκεται από τη χρυσόσκονη της γκλαμουράτης παραγωγής-πασαρέλας και φαντασιώνεται τα Όσκαρ…

Αξιολόγηση: ***

(Π.Α.)

“Stop Motion”, μια cinematic εκπομπή στον Diva Fm 91.6 στην Κοζάνη - Λόγια και μουσική επιμέλεια : Πέτρος Αλμπάνης

2010-01-04T11:49:00.000-08:00

(AIRPLAY LIST, Κυριακή 27-12-2009, 22.00-01.00)

1. “In The Room Where You Sleep” DEAD MAN’S BONES
2. “Young Adult Friction” THE PAINS OF BEING PURE AT HEART
3. “A Teenager In Love” THE PAINS OF BEING PURE AT HEART
4. “A Broken Flamenco” MATT ELLIOTT
5. “The Reeling” PASSION PIT
6. “Ghosts” FANFARLO
7. “Luna” FANFARLO
8. “Spiracle” SOAP & SKIN
9. “Your Heart Is As Black As Night” MELODY GARDOT
10. “Une Vie De Papa” SEBASTIAN TELLIER
11. “Me and Mary” ASOBI SEKSU
12. “Raise Me Up” HERCULES & LOVE AFFAIR
13. “No more sweet music” HOOVERPHONIC
14. “Canzone Arrabbiata” MARIANGELA MELATO
15. “Hurry On Now” ALICE RUSSELL
16. “The Disko Song” AU REVOIR SIMONE
17. “Crystalline Green” GOLDFRAPP
18. “Veridis Quo” DAFT PUNK
19. “Milkshake” HOLY FUCK
20. “All we have is now” FLAMING LIPS “Yoshimi battles the pink robots”
21. “Bits And Pieces” JUNIOR BOYS
22. “Some Of Us” STARSAILOR
23. “Actor Out Of Work” ST.VINCENT
24. “The Lisbon Maru” FUCK BUTTONS
25. “Heart Skipped A Beat” ΤΗΕ ΧΧ
26. “I Wanna Kill” THE CROCODILES
27. “Heart It Races” ARCHITECTURE IN HELSINKI
28. “Girl One Day” SUNSET BLVD feat. KASS
29. “In Curable” PIANO MAGIC
30. “Keep The Car Running” ARCADE FIRE

(Π.Α.)

Κριτική Ταινιών Πρώτης Προβολής...5

2009-12-24T10:02:00.000-08:00

ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΕ Η ΕΛΙ
(ABOUT ELLI)

Σκηνοθεσία: Ασγκάρ Φαραντί
Παίζουν: Γκολσιφτέ Φαραχανί, Σαχάμπ Χοσεϊνί, Ταρανέ Αλιντουστί
Διάρκεια: 119’

Μία από τις πιο συναρπαστικές κινηματογραφικές εμπειρίες των τελευταίων χρόνων. Στο προσκήνιο επιστρέφει το σινεμά των μεγάλων δημιουργών. Ανανεωμένο και εμπνευσμένο. Το «Τι απέγινε η Έλι» (αργυρή Άρκτος σκηνοθεσίας στο Βερολίνο) του Ιρανού Ασγκάρ Φαραντί είναι ένα φιλμ που ξεφεύγει από την παραδοσιακή θεματολογία της «ρακένδυτης» ιρανικής κινηματογραφίας. Είναι μια σπουδή στην αποξένωση μακριά από tribal αναφορές και ηθικοπλαστικά διδάγματα. Ένα σαββατοκύριακο τέσσερα ζευγάρια μαζί με τα παιδιά τους καταλήγουν σ΄ ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα. Όλοι παντρεμένοι. Εκτός από τον Αχμάντ και την Έλι, η οποία εξαφανίζεται ως δια μαγείας. Αινιγματικά. Ίσως πνίγηκε ίσως έφυγε (οι πιο προσεκτικοί θα θυμηθούν το τέχνασμα ετούτο στο «Κάτω απ’την άμμο» του Οζόν)…Κανείς δεν γνωρίζει ότι είναι λογοδοσμένη και δυστυχισμένη με τον αρραβωνιαστικό της. Κάποια στιγμή καταφτάνει και αυτός…

Το ρεζερβουάρ της κινηματογραφικής μηχανής του Φαραντί έχει φουλάρει. Καταλύτης η εξαφάνιση της Έλι, με διαφορετικές επιπτώσεις σε καθένα από τα μέλη της παρέας. Πυροδοτεί ψυχολογικές εντάσεις. Η ανεμελιά της αρχής δίνει τη θέση της σε ένα δράμα με επίκεντρο τη γυναίκα και κάδρο τον θεσμό της οικογένειας στο σύγχρονο Ιράν. Η φαινομενική ραθυμία αντικαθίσταται με πλημμυρίδα σκηνών λεκτικής-ψυχολογικής βίας. Ο δημιουργός αλλάζει μαεστρικά ταχύτητα μεταβαίνοντας από το ηθογραφικό σινεμά τεκμηρίωσης, στο θρίλερ και από εκεί στο υποδόριο δράμα που εξελίσσεται στον πυρήνα της δομής της παραδοσιακής ιρανικής μεσοαστικής οικογένειας. Το βλέμμα του στρέφεται στα ανώτερα στρώματα της ιρανικής κοινωνίας, παρακολουθώντας μια γυναίκα που βιώνει κρίση ταυτότητας. Με οικονομία στην αφήγηση, κάμερα στο χέρι, μινιμαλιστική γραφή και γνωρίζοντας εκ βαθέων τους κώδικες του νατουραλισμού, μιλά για μια γενιά που μάχεται ανάμεσα στο παραδοσιακό παρελθόν και στο παρόν. Περιγράφει τις συμβάσεις των ανθρώπινων σχέσεων. Μικρά ψέματα μεγάλες αλήθειες. Αυθεντικότητα μηδέν. Μικροαστική υποκρισία στο έπακρο. Συμβαίνει παντού. Γιατί όχι και στο Ιράν?

Αξιολόγηση: ****

(Π.Α.)

Κριτική Ταινιών Πρώτης Προβολής...4

2009-12-02T07:58:00.000-08:00

(500) ΜΕΡΕΣ ΜΕ ΤΗ ΣΑΜΕΡ

Σκηνοθεσία: Μαρκ Γουέμπ
Παίζουν: Τζόζεφ Γκόρντον Λέβιτ, Ζόι Ντεσανέλ
Διάρκεια: 95’

Σάμερ: Είμαστε σαν τον Σιντ και την Νάνσυ… (το ομώνυμο φιλμ του Άλεξ Κοξ)
Τομ: Ο Σιντ μαχαίρωσε τη Νάνσυ 7 φορές…Εμείς έχουμε διαφορές αλλά δεν είμαι τόσο άγριος σαν το Σιντ.
Σάμερ: Εγώ είμαι ο Σιντ…

Απ’ την αρχή του φιλμ μπαίνουμε στον αιμοβόρο κόσμο μιας σχέσης. Εδώ έχουμε πόλεμο με πραγματικά πύρα. Η λύση του Μεσανατολικού παιχνιδάκι μπροστά στη σχέση ανδρός και γυναικός. Σταυρόλεξο είναι οι σχέσεις. Όσα τετράγωνα κι αν γεμίσεις, ΠΑΝΤΑ θα προκύπτουν νέα. Η αρετή του φιλμ η πλήρης αντιστροφή. Η γυναίκα το ισχυρό φύλο. Το άρρεν ασθενές, χαμένο στη μετάφραση. Το βλέπουμε συνέχεια να αναβιώνει στο σελιλόιντ. Απ΄ το «High Fidelity» μέχρι το περσινό «Χυμαδιό». Συμβαίνει ολοένα και συχνότερα. Γυναίκες να κατασπαράζουν άντρες. Να τους παίρνουν το σκαλπ. Ανδρικά αθύρματα σε αδίστακτα γυναικεία χέρια…

Το στόρυ του φιλμ, εφτά λέξεις. Αγόρι συναντά κορίτσι. Το ερωτεύεται. Εκείνο όχι. Ετούτος ο αριστοτεχνικός παιάνας στην ανεκπλήρωτη αγάπη ξεκινά απ’το…τέλος. Το ζευγάρι πιασμένο χέρι χέρι δείχνει τόσο ταιριαστό. Αλίμονο. Έχουν προηγηθεί μεγατόνοι θυμού και εκρήξεων. Η αρχιτεκτονική του φιλμ ευφυής. Ο Γουέμπ λαξεύει με την κινηματογραφική του σμίλη ένα πάζλ με εναλλακτικό τίτλο «Κοίτα τους άντρες όταν πέφτουν». Αψηφά τις αφηγηματικές κοινοτοπίες, τη γραμμική αφήγηση και αποφεύγει τα κλισέ. Ακολουθεί την πλοκή του «Πρωτάρη» για να περιγράψει τις 500 μέρες του ζευγαριού. Χρησιμοποιώντας αφηγηματικό back and forth (πρώτα η ημέρα 490, μετά η μέρα 002 κ.ο.κ.) πετυχαίνει πολλά. Πρώτον να μας θυμίζει τη νομοτέλεια που διέπει τις ερωτικές σχέσεις. Δεύτερον το γλαφυρό στοιχείο να υπερτερεί της θλίψης. Κι αυτό γιατί η αφήγηση μέχρι τα μισά, σημαδεύει μόνο τα καλά εικοσιτετράωρα του ντουέτου. Τρίτον η άρνηση της Σάμερ στην οντολογική αξία του έρωτα αίρει τον κομφορμισμό του θεατή μιας κομεντί .

Με ξέφρενο ρυθμό και με αρωγό το μέγιστο soundtrack ο σκηνοθέτης υπερβαίνει τα στεγανά της χολιγουντιανής κομεντί. Με σινεφιλικές αναφορές και με μια εκπληκτική σεκάνς picture in picture με τις Προσδοκίες απ’τη μια και την Πραγματικότητα απ’την άλλη, το φιλμ κάνει τα βλέφαρά σου να υγρανθούν. Οι ταινίες και τα τραγούδια φταίνε για το μύθο της μίας και μοναδικής, για το πεπρωμένο. Όσοι πιστεύουν ακόμη ας κοπιάσουν. Mέχρι τότε «Colour my life with the chaos of trouble»

Αξιολόγηση: ****

(Π.Α.)

Κριτική Ταινιών Πρώτης Προβολής...3

2009-12-02T07:57:00.001-08:00

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΚΑΛΕΣΜΑ

Σκηνοθεσία: Αντριάν Σιταρού
Παίζουν: Αντριάν Τιτιένι, Ιωάννα Φλόρα, Μαρία Ντινουλέσκου
Διάρκεια: 84’

«Τα μυστικά του σινεμά είναι και αυτά εικόνες» διέτεινε ο Εμπειρίκος. Μια ρήση που ταιριάζει γάντι σε τούτο το χαμηλότονο «low budget» μεν, εμπύρετο αισθητικά και σεναριακά δε, φιλμ με προέλευση την καλπάζουσα ρουμάνικη κινηματογραφία. Ο πρωτοεμφανιζόμενος Αντριάν Σιταρού με το «Κυριακάτικο Κάλεσμα» του (Αργυρός Αλέξανδρος στο 49ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης) αφηγείται την ιστορία ενός ζευγαριού που ξεκινά μια μονοήμερη εκδρομή στην εξοχή. Από απροσεξία η κοπέλα θα κτυπήσει με το αμάξι τους μια νεαρή πόρνη. Αυτή παραζαλισμένη από το χτύπημα, αυτοπροσκαλείται στην παρέα τους και πριν καλά-καλά το συνειδητοποιήσουν αρχίζει να τους κάνει τη ζωή δύσκολη. Με μια λιτή κινηματογράφηση υποβοηθούμενη από μια ψηφιακή handheld κάμερα και δίχως δραματουργικά κλισέ το φιλμ καθηλώνει το θεατή σε μια προοδευτική αγωνία με ένα υποβόσκων σασπένς να αιωρείται πάνω από τους ήρωες μέχρι το ανοιχτό φινάλε. Τι ακριβώς έγινε? Ποια η ταυτότητα της κοπέλας που ξαφνικά εμφανίστηκε και το ίδιο ξαφνικά χάθηκε?

Ο πανούργος Ρουμάνος (που σίγουρα έχει μελετήσει μέχρι μυελού των οστέων τον μινιμαλισμό του σινεμά του Καουρισμάκι), χρησιμοποιώντας στην ουσία το ελάχιστο (τρία πρόσωπα και μερικά φυσικά τοπία απαράμιλλης ομορφιάς) πετυχαίνει το μέγιστο. Τραμπαλίζει διαρκώς τις ανασφάλειες των πρωταγωνιστών του σ’ ένα παιχνίδι κρυμμένων παθών αποσκοπώντας να πείσει τους θεατές ότι η πραγματικότητα είναι υποκειμενική. Έχει την εκδοχή που της προσδίδει ο καθένας. Το σινεμά άλλωστε είναι η τέχνη της εξαπάτησης, η τέχνη της (οφθαλμ-)απάτης. Και το πετυχαίνει αυτό με υποκειμενικά, διαρκώς εναλλασσόμενα, πλάνα των ηρώων, με παραμορφωτικές γωνίες λήψεις, με ψήγματα από θρίλερ, με μακρόσυρτους «αιμοβόρους» διαλόγους. Χωρίς συναισθηματικά τρυκ συμπυκνώνει σε ετούτο το φιλμικό mindgame την «εγκεφαλικότητα» των ανθρώπινων σχέσεων. Χωρίς δράμι μελοδραματισμού και με έμμεσες αναφορές σε θρησκευτικές πεποιθήσεις, φιλοτεχνεί ένα αλληγορικό υπαρξιακό δράμα για την έλλειψη εμπιστοσύνης που προκαλεί το ψέμα. Για το καθωσπρεπισμό των μικροαστών, για τη «διάβρωση» της κοινωνίας.

Αξιολόγηση: ***

(Π.Α.)

Κριτική Ταινιών Πρώτης Προβολής...2

2009-12-02T07:53:00.000-08:00

2012

Σκηνοθεσία: Ρόλαντ Έμεριχ
Παίζουν: Τζον Κιούζακ, Αμάντα Πιτ, Τσιουιτέλ Ιτζαϊοφόρ
Διάρκεια: 158’

Άλλη μια χορταστική ταινία καταστροφής ή ένα ακόμη μελόδραμα που λιώνει στις δαγκάνες του αφόρητες κοινοτοπίες, σαχλούς συμβολισμούς και δεν αιφνιδιάζει κανέναν, παρά μόνο τους θεατές που αρέσκονται στην κατανάλωση τεραστίων ποσοτήτων ποπ-κορν κατά τη διάρκεια της θέαση μιας ταινίας...? Μάλλον το δεύτερο, αν και το 2012 κάνει και κάποια βήματα, μπουσουλάει για την ακρίβεια και στα μονοπάτια της πρώτης εκδοχής.

Στο τελευταίο εσχατολογικό έπος του, ο Έμεριχ που έχει δοκιμαστεί σε υπερθεάματα βιβλικής συντέλειας («Επόμενη Μέρα») τοποθετεί χρονικά το στόρυ της ταινίας του (το ποιό…?) στη σημαδιακή ημερομηνία 2012. Τότε που σύμφωνα με «έγκριτους» επιστήμονες το τέλος ενός ηλιακού κύκλου το 2012 θα σημάνει ανεπανόρθωτες ζημιές στο φλοιό της Γης, αντιστροφή των πόλων, ενεργοποίηση ηφαιστείων, σεισμούς, κύματα κ.α. κυβερνήσεις των ισχυρών χωρών το γνωρίζουν και έχουν ήδη κατασκευάσει κιβωτούς ασφαλείας. Η «Αποκάλυψη» πλησιάζει και στη μέση της βρίσκεται μια οικογένεια. Ο Έμεριχ, στο στοιχείο του, ήτοι ένας εκκωφαντικός ορυμαγδός ψηφιακά επεξεργασμένων θεαματικών καταστροφών (εφέ high quality), σε σεναριακό οίστρο τοποθετεί το πρωταγωνιστικό ζευγάρι να καυγαδίζει για τα όσα τους χωρίζουν, ενώ το Σύμπαν χάνεται και το πάτωμα του σουπερμάρκετ που βρίσκονται ανοίγει στα δύο. Τα πάντα καταρρέουν, οι σεναριακές τρύπες χάσκουν χαιρέκακα, αλλά οι ήρωές του σαν κατσαρίδες επιβιώνουν. Και όχι μόνο αυτό. Η δυσλειτουργική πρωταγωνιστική οικογένεια επανασυνδέεται…O tempora, o mores. Και δίπλα σε αυτούς παρακολουθούμε με τα μάτια μας πρησμένα από τα 158 ανελέητα λεπτά overdose καταστροφής και άλλους χάρτινους χαρακτήρες να ετοιμάζονται για το τλος του κόσμου: τον πρόεδρο των ΗΠΑ, έναν Ρώσος μεγιστάνας κτλ. Η παρουσία χαρακτήρων στο φιλμ, εντελώς περιττή, καθώς αυτό τελικά που μένει στο τέλος είναι οι εικόνες ενός πλανήτη που αποσυντίθεται σαν χάρτινος πύργος και σαρώνεται από τα μεγαλοδύναμα στοιχεία της φύσης.

Αξιολόγηση: *

(Π.Α.)

Κριτική Ταινιών Πρώτης Προβολής...1

2009-12-02T07:51:00.000-08:00

ΚΥΝΟΔΟΝΤΑΣ

Σκηνοθεσία: Γιώργος Λάνθιμος
Παίζουν: Χρήστος Στέργιογλου, Μισέλ Βάλει, Αγγελική Παπούλια, Μαίρη Τσώνη
Διάρκεια: 95’

Κυνόδοντας: To μεγαλύτερο σε ύψος δόντι, αιχμηρό στην άκρη του. Επιπλέον «επικίνδυνη» και «στενάχωρη» ταινία με τον εξής κανόνα να διέπει τις σχέσεις μεταξύ των ηρώων: “Ένα παιδί είναι έτοιμο να εγκαταλείψει το σπίτι του όταν πέσει ο δεξιός ή ο αριστερός κυνόδοντας, δεν έχει σημασία κι ύστερα ξαναβγεί”. Το στόρυ δύο γραμμές: Γονείς και τρία παιδιά κατοικούν σε ειδυλλιακό σπίτι με πισίνα και ατμόσφαιρα διαφήμισης του ‘80. Στα παιδιά δεν επιτρέπεται να βγουν απ’ το σπίτι. Ο πατέρας- μισθώνει μια κοπέλα για να ξεδιψάσει τις ορμόνες του γιου και χωρίς να το ξέρει, σπέρνει το χάος. Η κοπέλα κάνει ένα δώρο στη μεγάλη κόρη και ζητάει ως αντάλλαγμα ένα σεξουαλικό δώρο τινάζοντας τη φαινομενική νηνεμία στον αέρα. Ο Γ.Λάνθιμος, 4 χρόνια μετά τις πρωτοποριακές αισθητικά γωνίες λήψης της «Κινέττα(ς)» επιστρέφει με μια σκανδαλιστικά must seen ταινία. Ένα σινε-μνημείο αποστασιοποίησης από τους πρωταγωνιστές του φιλμ. Μια σατιρική αλληγορία επικών με θέμα την καταπίεση του –σεξουαλικού κυρίως- ενστίκτου. Με κάμερα νυστέρι χειρουργεί το θεσμό της Αγίας Οικογένειας. Τον στριμώχνει και τον κονιορτοποιεί μέχρι να τον βγάλει νοκ άουτ. Επιτέλους…

Η καλοδουλεμένη μηχανή του σκηνοθέτη ένα ιδιότυπο κράμα αισθητικής και ιδεολογικής αρτιότητας. Με μαεστρία βετεράνου ελίσσεται από το θρίλερ στο ψυχολογικό δράμα. Αγκαζάρει μια «κρυστάλλινη» αφήγηση με ψήγματα Μπονιουελ-ικού σουρεαλισμού και Ντραγιερ-ικής μεταφυσικής (τετράγωνο Π. Διαθήκης ήτοι Θεός-Πρωτόπλαστοι-Αμαρτία-Τιμωρία) για να διηγηθεί ένα μανιφέστο κατά της υποτιθέμενης οικογενειακές θαλπωρής. Με γυρισμένη την πλάτη στη νατουραλιστική αναπαράσταση της κοινωνίας και με βλέμμα παγκόσμιο, τραβά επιδέξια το χαλί της οικουμενικής συνθήκης όλων των οικογενειών που θέλει να επεμβαίνουν, ώστε ο έξω κόσμος να επηρεάσει τα παιδιά τους το λιγότερο δυνατό. Η οικογένεια του Λάνθιμου φτιάχνει ένα στρατό από ηλιθίους με κριτήρια την ημιμάθεια και το φόβο. Με εκπαίδευση αποστραγγισμένη από συναίσθημα και με λεκτικές παρανοήσεις, οδηγεί τα παιδιά της στο παράλογο. Μέχρι η πραγματικότητα τα μολύνει. Κι η εσωτερική βία μεταλλαχθεί σε σωματική. Διότι η πλαστή αρμονία πάει ασορτί με την εσωτερική ασυμμετρία. Έξω κούκλα, Μέσα πανούκλα. Η οικογένεια ένα κουκούλι που υποθάλπει φασιστικές τάσεις και διαστρεβλώνει την ανθρώπινη συμπεριφορά. Μπορεί οι προθέσεις να είναι καλές, το αποτέλεσμα όμως…τέρας του Φρανκεστάιν. Μια κοινωνία που πέφτει. Ραγδαία. Οι γονείς με τη ψυχολογική βία σπρώχνουν τα παιδιά τους στον αυτισμό. Μια φυλακή πολυτελείας είναι η οικογένεια διατείνεται ο δημιουργός ρίχνοντας στη φιλμική σκακιέρα όλα τα συστατικά τα οποία συνθέτουν τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η ΕΞΟΥΣΙΑ…
Το μπαλάκι πέφτει στην μεριά του (υποψιασμένου) θεατή. Αντέχετε?

Αξιολόγηση: *****

(Π.Α.)

Οι 20 καλύτερες ταινίες (πιο αγαπημενες) της δεκαετίας...

2009-11-25T02:39:00.000-08:00

Το να συντάξεις μια λίστα με τις 20 αγαπημένες σου ταινίες για τη δεκαετία 2000-2009 είναι μια διαδικασία πολύ δύσκολη, αν όχι αδύνατη. Μόλις συνειδητοποιώ ότι οι αγαπημένες μου τανίες είναι τουλάχιστον 40. Σβήνω,ξαναγράφω και άκρη δε βγάζω. Μετά από πολυ κόπο (στο ποιες δεν θα ανεβούν το ασανσερ...) κατέληξα στο από καρδιάς δικό μου TOP-20. Την φιλότιμη αυτή προσπάθεια ξεκίνησε το blog seagazing

1.Eternal Sunshine of the Spotless Mind (Michel Gondry,2004)
2.In the Mood for Love (Kar Wai Wong,2000)
3.Love Me If You Dare (Υann Samuell,2003)
4.Reconstruction (Christoffer Boe,2003)
5.Songs from the Second Floor (Roy Andersson,2000)
6.Red Road (Andrea Arnold,2006)
7.The Royal Tenenbaums (Wes Anderson,2001)
8.The Fountain (Darren Aronofsky, 2006)
9.American Splendor (Shari Springer Berman,Robert Pulcini,2003)
10.Drabet (Per Fly,2005)
11.Birth (Jonathan Glazer,2004)
12.Dark Horse (Dagur Kári,2005)
13.A Tale of Two Sisters (Ji-woon Kim,2003)
14.Match Point (Woody Allen,2005)
15.There Will Be Blood (Paul Thomas Anderson,2007)
16.Brick (Rian Johnson,2005)
17.Atonement (Joe Wright,2007)
18.La femme de Gilles (Frédéric Fonteyne,2004)
19.Stellet licht (Carlos Reygadas,2007)
20.The Return (Andrei Zvyagintsev,2003)

Δεν μπορω να αντισταθω στον πειρασμο να συνεχίσω λίγο ακομη τη λίστα με ακομη 20 ταινιες...εχουμε κ λεμε λοιπον
- Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (Tim Burton, 2007)
- Let the Right One In (Tomas Alfredson,2008)
- Changeling (Clint Eastwood,2008)
- Hunger (Steve McQueen,2008)
- La stanza del figlio (Nanni Moretti,2001)
- No Country for Old Men (Ethan Coen,Joel Coen,2007)
- Sin City (Frank Miller,Robert Rodriguez,2005)
- Sympathy for Lady Vengeance (Chan-wook Park,2005)
- Undertow (David Gordon Green,2004)
- Hable con ella (Pedro Almodovar,2002)
- Zodiac (David fincher,2007)
- In America (Jim Sheridan,2002)
- Antichrist (Lars Von Trier,2009)
- The Piano Player (Mickael Haneke,2001)
- Import/Export (Ulrich Seidl,2007)
- L'enfant (Jean-Pierre Dardenne,Luc Dardenne,2005)
- 8 femmes (François Ozon,2002)
- Pan's Labyrinth (Guillermo del Toro,2006)
- The Machinist (Brad Anderson,2004)
- Ratatouille (Brad Bird, Jan Pinkava,2007)

(Π.Α.)

“Stop Motion”, μια cinematic εκπομπή στον Diva Fm 91.6 στην Κοζάνη - Λόγια και μουσική επιμέλεια : Πέτρος Αλμπάνης

2009-11-01T02:40:00.000-08:00

(AIRPLAY LIST, Κυριακή 18-10-2009, 22.00-01.00)
Αφιέρωμα σε μουσικές και μπάντες με καταγωγή τη … Σκωτία

1. “If u are feeling sinister” BELLE & SEBASTIAN “If u are feeling sinister”
2. “Honey in the sun” CAMERA OBSCURA “My maudlin career”
3. “Jacqueline” FRANZ FERDINAND “Franz Ferdinand”
4. “Cul de sac” TEENAGE FANCLUB “Howdy”
5. “I feel better” FRIGHTENED RABBIT “The midnight organ fight”
6. “Molly’s Lips” THE VASELINES “Enter the vaselines”
7. “Killing all the files” MOGWAI “Happy songs for happy people”
8. “Pandora” COCTEAU TWINS “Treasure”
9. “Mapped by what surrounded” THE TWILIGHT SAD “14 Αutumn & 15”
10. “Whistle for the choirs” THE FRATELLIS “Costello music”
11. “It’s my own cheating heart that makes me cry” GLASVEGAS “Glasvegas”
12. “AsK me how I am” SNOW PATROL “When it’s all over we still have to clear up”
13. “This train will take u anywhere” DEACON BLUE “Homesick”
14. “Happy when it rains” JESUS AND MARY CHAIN “Darklands”
15. “Steve Jones” SOME YOUNG PEDRO “Some young pedro”

“Stop Motion”, μια cinematic εκπομπή στον Diva Fm 91.6 στην Κοζάνη-Λόγια και μουσική επιμέλεια : Πέτρος Αλμπάνης

2009-01-31T11:47:00.000-08:00

(AIRPLAY LIST, Κυριακή 25-1-2009, 22.00-24.00)

Σε συνέχεια του προηγούμενου post για την εντελώς υποκειμενική «Ανασκόπηση» αλά ελληνικά, παραθέτω 25 album παραγωγής 2008 για την αλλότρια μουσική σκηνή. Οι παραλείψεις, οι «ασέβειες», τα σφάλματα, οι υπερτιμήσεις και οι υποτιμήσεις συνοδεύουν το παρακάτω AIRPLAY, που εμπεριέχει όλα τα μουσικά genres, από τη soul εώς τη funk και από τη folktronica εώς το dubstep. Κάτι σα μουσικός αχταρμάς, με εύηχες (sic) πάντα μουσικές, που αν και στην Ελλάδα ουδόλως ακουμπάν τις αισθήσεις μας, στο εξωτερικό γίνονται τεράστιες επιτυχίες…

1. DEVOTCHKA “A Mad & Faithful Telling”
2. THIEVERY CORPORATION “Radio Retaliation”
3. BOSSASONIC “Club Life”
4. THE VERVE “Forth”
5. SCARLETT JOHANSSON “Anywhere I Lay My Head”
6. JAMES “Hey ma”
7. GOLDFRAPP “Seventh Tree”
8. CAT POWER “Jukebox”
9. WILLY DEVILLE “Pistola”
10. JOAN AS A POLICE WOMAN “To Survive”
11. LYKKE LI “Youth Novels”
12. LULU ROUGE “Bless You”
13. NICK CAVE & THE BAD SEEDS “Dig Lazarus Dig!!!”
14. M83 “Saturdays Youth”
15. NICOLA CONTE “Rituals”
16. THE BUG “London Zoo”
17. FLEET FOXES “Fleet Foxes”
18. CALEXICO “Carried To Dust”
19. TRICKY “Knowle West Boy”
20. HERCULES & LOVE AFFAIR “Hercules & Love Affair”
21. TV ON THE RADIO “Dear Science”
22. MGMT “Oracular Spectacular”
23. TINDERSTICKS “The Hungry Saw”
24. THE LAST SHADOW PUPPETS “The Age Of Understatement”
25. PORTISHEAD “Third”

(Π.Α.)

“Stop Motion”, μια cinematic εκπομπή στον Diva Fm 91.6 στην Κοζάνη -Λόγια και μουσική επιμέλεια : Πέτρος Αλμπάνης

2009-01-29T00:36:00.001-08:00

(AIRPLAY LIST, Κυριακή 11-1-2009, 22.00-24.00)

Μια κατά τους τύπους μόνο «Ανασκόπηση» αλά ελληνικά. Δηλαδή ό,τι «καλό», ενδιαφέρον, υποσχόμενο, ανέμελο, αγαπησιάρικο, σκοτεινό, ερωτεύσιμο, cinematic, αιχμηρό, avande garde ακούσανε τα αυτιά μας και βιώσανε οι αισθήσεις μας το σωτήριο έτος 2008. Μια λίστα γεμάτη ελλείψεις, παραλείψεις, αστοχίες (sic), λάθη και πάνω απ’ όλα ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟ κριτήριο. Μια χρονιά full of music για την αγγλόφωνη ελληνική σκηνή.

1. ΜONIKA “Avatar”

2. LE PAGE “Le Page”

3. POP EYE “Pop Eye”

4. DR. VODKATINI “Indulge In A Big Swing!”

5. WANNABE JAMES? “Killing The Wasters E.P.”

6. DARNAKES “Darnakes E.P.”

7. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΡΑΜΗΣ “Σκηνές Από Βουβή Ταινία”

8. SPYWEIRDOS (&J.MOURJOPOULOS&F.FLORIDIS) “Epistrophy At Utopia”

9. FLAKES “Lick Your Fingers If You Like It”

10. MONSIEUR MINIMAL “Lollipop”

11. SERAFIM TSOTSONIS “So This Is Heaven”

12. SUNSET BLVD. “The Most Beautiful Girl”

13. YOUR HAND IN MINE “Every Night Dreams O.S.T.”

14. EARTHBOUND “La Guerra Final”

15. SLEEPIN PILOW “Apples On An Orange Tree”

16. SUGAHSPANK “The Incredible/ The Invisible”

17. LOOPA SCAVA meets CAYETANO “Up And Down”

18. OLGA KOUKLAKI “Getalife”

19. DOUSK “Kind Of Human”

20. ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΙ ΗΧΟΙ “Κυρίαρχοι Του Σύμπαντος»

21. JAZZNOVATION “Jazznovation”

22. VOKAL IDIOT “Vokal Idiot”

23. ΛΕΝΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ «Ημερολόγια»

(Π.Α.)

NEW YEAR...2009...GOOD LUCK...MORE TIME...

2009-01-14T00:22:00.000-08:00

Ένα περίπου μήνα είχα να γράψω κάτι νέο. Η τελευταία ανάρτηση ανήκει βέβαια στο φίλο Νίκο, συνεπώς τα δικά μου πάνε πολύ πίσω. Blogger’s block δηλαδή. Νέα νόσος και αυτή. Η νέα χρονιά μπήκε και εγώ τίποτα. Προς Αναζήτηση Του Χαμένου Χρόνου. Όχι του Προυστ, αλλά των διακοπών, που πέρασαν τάχυστα. Ξεκινούσα να γράψω κάτι, όταν έβρισκα λίγο χρόνο και δεν έβγαιναν οι προτάσεις, σαν να μην είχα έμπνευση. Από εδώ και πέρα θα εφαρμόζω τη φιλοσοφία του λεκτικού μινιμαλισμού. Φείδου λόγου, κατά μια έννοια. Βολικό... Αφαίρεση... "Ανεβάζω" λοιπόν δύο βιντεάκια που τράβηξα κατά τη διάρκεια του 49ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσ/νίκης τον περασμένο Νοέμβριο. Από το μόνο κατ' όνομα masterclass του Φεστιβάλ (τα άλλα μόνο συμβατικά μπορείς να τα ονομάσεις έτσι...), από τον BIG Αργεντίνο συνθέτη Γκουστάβο Σανταολάγια. Δύο βίντεο από live εκτελέσεις δύο Οσκαρ-ικών του ακουσμάτων...Άντε σιγά σιγά το blog να τραφεί....Έρχονται και ανασκοπήσεις, μουσικές και κινηματογραφικές...

Υ.Γ. Το πρώτο αυτό Post του 2009 θέλω να το αφιερώσω στη μνήμη ενός μεγάλου δασκάλου της 7ης τέχνης (και προσωπική μου αδυναμία), Γάλλου σκηνοθέτη, Κλώντ Μπερί.
(Π.Α.)

PLAYLIST NOVEMBER 2008

2008-12-12T09:15:00.000-08:00

Οι Ραδιοαλχημείες του Δικτύου Ερα Δυτικής Μακεδονίας 100,2 και 100,6FM που επιμελείται και παρουσιάζει ο Νίκος Γκουτζιομήτρος προτείνουν για το Νοέμβριο

1 Never miss a beat-Kaiser Chiefs (Off with their heads cd )

2 Rather be- Verve (Forth cd )

3 Sound the alarm- Thievery Corporation ( Radio Retaliation cd)

4 Brickread- Red Snapper ( Pale Blue Dot cd)

5 Hide- Loopa Scava Meets Cayetano ( Up and Down cd)

6 I heard wonders- David Holmes (The Holy Pictures cd)

7 A different place- Brett Anderson (Wilderness cd)

8 I can see-Jazzanova ( Off all the things cd)

9 Like leaves in the wind- Nicola Conte ( Rituals cd)

10 Touch of hope- Mo Horizons ( Ten years of….. cd)

11 Insight- Fort Knox Five ( Radio free Dc cd)

12 Don’t believe in love- Dido ( Safe Trip Home cd)

13 I m not afraid- Ayo ( Gravity at last cd)

14 Anything you want- Belleruche ( The Express cd)

15 Turn and Run-Alice Russell ( Pot of Gold cd)

16 Lightning Strikes- Jay-Jay Johanson ( Self –Portrait cd)

17 Your way- Sweet Coffee ( Flying your way cd)

18 No use- The Bamboos (The Bamboos Presents Kylie Auldist just say)

19 Confessions- Kid Loco (Party Animals and Disco Biscuits cd)

20 Sara- Dela Dap ( Sara La Kali cd)

Νίκος Γκουτζιομήτρος

ΔΙΣΚΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ Νο 6

2008-12-12T09:13:00.000-08:00

MONSIEUR MINIMAL-LOLLIPOP

Η Sound of Everything η γνωστή εταιρεία από την Αθήνα, στα πλαίσια της σειράς Fo.no Underground, παρουσιάζει το εξαιρετικό ντεμπούτο άλμπουμ του Monsieur Minimal με τίτλο Lollipop. Ο Monsieur Minimal (Χρήστος Τσιτρούδης) έγινε γνωστός από τη συμμετοχή του στο διαγωνισμό Coca-Cola Soundwave 2007. Τα κομμάτια του Silk και Love is a Circle έγιναν ιδιαίτερα αγαπητά από κριτικούς και κοινό. Επίσης στην τριπλή συλλογή της εταιρείας που κυκλοφόρησε το 2007 συμμετείχε με πέντε τραγούδια. Η πρώτος ολοκληρωμένος δίσκος του γεννήθηκε μέσα από τον underground χώρο της Ελληνικής indie σκηνής, εξελίχθηκε όμως σε ένα pop δίσκο με εξαιρετική απήχηση σε πολύ μεγάλο εύρος ακροατών.

Να σημειώσουμε ότι στο δίσκο περιλαμβάνονται όλα τα τραγούδια του Monsieur Minimal που «συναντήσαμε» στη συλλογή City Campers, τα οποία όμως επανηχογραφήθηκαν σε επαγγελματικό στούντιο με την προσθήκη αρκετών φυσικών οργάνων, αλλά και πολλά νέα κομμάτια που αναμένεται να ακουστούν αρκετά τους επόμενους μήνες. Στα δύο τελευταία τραγούδια υπάρχουν δυο εξαιρετικά remixes από τους The Flying Silly Brothers. Μια ακόμη ελληνική παραγωγή που αποδεικνύει ότι υπάρχουν καλλιτέχνες και συγκροτήματα που κυκλοφορούν υψηλού επιπέδου παραγωγές που δεν υπολείπονται σε φαντασία και δημιουργικό οίστρο τις αντίστοιχες κυκλοφορίες της διεθνούς μουσικής σκηνής. Επενδύστε λοιπόν άφοβα και θα ανακαλύψετε ένα καινούριο αυθεντικό ταλέντο στην ελληνική alternative σκηνή.

Νίκος Γκουτζιομήτρος

Φωτογραφικό Εργαστήρι Κοζάνης-Κινηματογραφικές Προβολές -3

2008-11-27T09:07:00.001-08:00

(Π.Α.)

Φωτογραφικό Εργαστήρι Κοζάνης-Κινηματογραφικές Προβολές -2

2008-11-19T00:40:00.001-08:00

(Π.Α.)

Φωτογραφικό Εργαστήρι Κοζάνης-Κινηματογραφικές Προβολές -1

2008-11-11T09:58:00.000-08:00

(Π.Α.)

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ - LIVE ... 9 (Parov Stelar & Band)

2008-11-11T09:30:00.000-08:00

Αν σε ένα μουσικό μπλέντερ αναμίξεις κλασσική jazz, δακρύβεχτη soul, συναισθηματικό charleston, ρυθμικά upbeats, cool διάθεση, swing βουτηγμένο στη μελαγχολία, ψήγματα nu-jazz, mainstream breakbeats, funky πινελιές, υβριδικού τύπου house παρεμβολές, trip hop κατευθείαν από το Μπρίστολ, «μαύρη» μουσική και αυστριακά σοκολατάκια-σκέτη κόλαση-, τότε το κοκτέιλ δεν μπορεί να έχει παρά ένα μοναχά όνομα: Πάροβ Στέλαρ και η μπάντα του…Στην ν-ιοστή επίσκεψη του στη Θεσ/νίκη στο φιλόξενο χώρο για άλλη μια φορά του Principal Club, (http://www.principalclub.com/ ,thanks Παύλε) καθήλωσε βλέμματα και αυτιά. Μπλέχτηκα εκεί μπροστά (παρέα με την Κατερίνα) στη σκηνή για να απολαύσω το σημαντικότερο ταλέντο που έχει να επιδείξει αυτή τη στιγμή η Αυστρία, τον Markus Fureder, όπως είναι το αληθινό του όνομα και την τετραμελή του μπάντα. Η αλά –Σταχτοπούτα ιστορία του πρώην άγνωστου καλλιτέχνη απ’ το Λιντς της Αυστρίας, αποδεικνύει ότι όταν έχεις κάτι να πεις, θα βρεθεί διέξοδος. Ειδικά όταν το μυστικό της επιτυχίας ήταν ανέκαθεν η αληθινή του ανάγκη για οικειότητα και γενναιοδωρία με το κοινό. Επί μιάμιση ώρα η εξαιρετικά δεμένη μπάντα του δαιμόνιου Αυστριακού έδωσε το δικό της σόου. Easy listening jazz συνθέσεις έδιναν τη θέση τους σε funky, soul πινελιές και fusion ρυθμούς, παρασύροντας τον κόσμο σε ένα ξέφρενο πάρτυ, βγαλμένο κατευθείαν από το μπαρουτοκαπνισμένο Βερολίνο του Μεσοπολέμου με ενδιάμεσες στάσεις στο «Cotton Club» του αμερικανικού νότου και στα μπιστρό του Παρισιού…Η ασταμάτητη μπάντα με τον «αλχημιστή» Στέλαρ πίσω από έναν i-mac(με ένα σπινταριστό σαξοφωνίστα που «έλιωνε» τις νότες και χαριεντιζόταν με το κοινό και με μια ξανθιά τραγουδίστρια, την Lilja Bloom, να γκρουβάρει ανηλεώς και να τραβάει πολλά αντρικά μάτια…) έβγαλε από το μουσικό της σεντούκι όλα σχεδόν το περσινό “ Shine”. Από το «Kiss kiss» μέχρι το «Homesick» και από τη «Matilda» μέχρι την έκρηξη του «On my way now», η πίστα πήρε φωτιά και το lounge funky πάρτυ δεν είχε τέλος. Μέχρι και επαγγελματίες χορευτές παρέδωσαν μαθήματα ρυθμικής κινήσεως…

Υ.Γ. Το warm up έκανε ο Cayetano (a.k.a. Γιώργος Μπρατάνης) μιξάροντας από το ολοκαίνουργιο "up and down"

(Π.Α.)

“Stop Motion”, μια cinematic εκπομπή στον Diva Fm 91.6 στην Κοζάνη-Λόγια και μουσική επιμέλεια : Πέτρος Αλμπάνης

2008-11-09T03:32:00.001-08:00

1. “Time to pretend” MGMT “Oracular Spectacular”

2. “Sweet Tides” THIEVERY CORPORATION “Radio Retaliation”

3. “Lovely Allen” HOLY FUCK

4. “Cape Cod Kwassa Kwassa” VAMPIRE WEEKEND

5. “Carmensita” DEVENDRA BANHARDT “Smokey Rolls Down thunder Canyon”

6. “Peacebone” ANIMAL COLLECTIVE “Strawberry Jam”

7. “Cigarette Spring” SUNSET BLVD “Tell Me About America”

8. “Loving U” SUNSET BLVD “The Most Beautiful Girl”

9. “Mirador” EFTERKLANG “Parades”

10. “Taya tan” PINK MARTINI “Hey Eugene”

11. “Bass Profundo” DEVOTCHKA “A Mad & Faithful Telling”

12. “Chocolate Distance” KARUAN “Pop Arif”

13. “No more sweet music” HOOVERPHONIC “No more sweet music”

14. “I’m Deranged” DAVID BOWIE “Lost Highway OST”

15. “Overpowered” ROISIN MURPHY “Overpowered”

16. “Alright Still” LILLY ALLEN “Ldn”

17. “Cantigas as Serranas” CRISTINA BRANCO “Sensus”

18. “Going To A Town” RUFUS WAINWRIGHT “Release The Stars”

19. “And Then Patterns” FOUR TET “Everything Ecstatic”

20. “Universal Traveler” AIR “Walkie Talkie”

21. “Me and I” TV ON THE RADIO “Warm & Scratchy collection”

22. “So No Chat” SEU JORGE “America Brasil”

23. “This trumpet in my head” LYKKE LI “Youth Novels”

24. “Are u coming with us” MONIKA “Avatar”

(Π.Α.)

Eject Festival - Salonica 2008...

2008-10-22T03:03:00.000-07:00

Άντε σιγά σιγά να μαζευόμαστε στην πόλη…στην Κοζάνη ντε…Μπα τουλάχιστον όσον αφορά εμένα θα συνεχίσω για καιρό ακόμη τη μποέμικη γεμάτη ραθυμία και ψευδαισθήσεις περιπλάνηση μου ανά την Ελλάδα για μουσική, κινηματογραφική, καλλιτεχνική ευδαιμονία. Το blog σταθερό επιμένει να κοιτάζει ένα μήνα πριν. Πάλι καλά…Και εν μέσω συμπτωμάτων κατάθλιψης άμα τη άφιξη μου από την πρωτεύουσα (επιτέλους open mind and thought provoking μουσική και εικόνες για τις αισθήσεις μου…) ας ποστάρω και ένα κειμενάκι-feeling του Reworks Festival 2008 που διεξήχθη στη Θεσσαλονίκη πριν 1 μήνα περίπου στο χώρο της Βίλκας. Η πρώτη μου φορά στο Reworks, στο πρώτο πλήρες οπτικό-ακουστικό φεστιβάλ τέχνης στη Β. Ελλάδα (παρέα με το φίλο Νεκτάριο Λαμπρόπουλο, εκδότη του πιο ενδιαφέροντος εγχώριου περιοδικού, του www.muzine.gr ). Μετά βεβαιότητας ότι καλύτερο και πιο πρωτοποριακό συμβαίνει ετησίως στην πόλη. Με μουσικές και εικόνες που συνάδουν με την εποχή μας, με το τρένο της Ευρώπης και του κόσμου. Με βασικό στόχο των διοργανωτών να προβάλλει την άρρηκτη σχέση μεταξύ μουσικής και σύγχρονης τέχνης, προσφέροντας μια πλατφόρμα επί της οποίας νέες ιδέες-ταλέντα αναδεικνύονται και προβάλλονται. Επιτέλους. Τολμηρό και επιθετικό, τόσο όσο να μην γίνει full crowded. Ο κόσμος της πόλης δεν το τίμησε πάντως δεόντως…δεν έχουμε πλέον δικαίωμα στη γκρίνια…έρχονται καλά events και στη Θεσ/νίκη πλέον-για Κοζάνη ούτε λόγος- αλλά τα σνομπάρουμε επιδεικτικά…Εντάξει το υψηλό αντίτιμο είναι μια δικαιολογία αλλά πείτε μου πότε στη Β.Ελλάδα μπορούμε να οσμιστούμε συγκεντρωμένα πλατφόρμες (4 stages) ηλεκτρονικής και avande garde μουσικής, κατασκευών, video art, mουσικά showcases, ευφάνταστα installations. Και σχεδόν όλα τα μουσικά genres: House , techno, minimal, ambient electronica, disco, dub, funk, jazz & soul. Το Line up του διήμερου Φεστιβάλ περιλάμβανε πάνω Με τη συμμετοχή παραπάνω από 200 καλλιτεχνών, άλλοι για πρώτη φορά στην Ελλάδα και άλλοι για πολλοστή. Και μέσα σ’ αυτούς και Έλληνες. Την πρώτη μέρα αυτά που άξιζαν για τα δικά μου γούστα τουλάχιστον, ήταν οι θρυλικοί jazzanova, οι nostalgia 77 και ο Γάλλος Piloski. Το «μεγάλο» όνομα πάντως, Daddy G των Massive Attack, ακυρώθηκε λόγω οικογενειακού προβλήματος…O υπαίθριος χώρος άδειος, τα internal stages γεμάτα…Για χορό ούτε λόγος. Ελάχιστοι εκτίθενται πλέον…ποτά στα χέρια και αυτάρεσκες κινήσεις…ψύχρα των καιρών. Το Σάββατο αρκετά καλύτερο. Ο Jimi Tenor άφησε της καλύτερες εντυπώσεις με ένα One man show. Έπαιζε όλα τα όργανα μόνος του και η φωνή του ήταν κρυστάλλινη. Ο Gaz Gobain ιδρυτής της μυθικής Future Sound of London, αν και έκτος γούστου μου, μάγεψε. Με ένα set πραγματικά «εξωγήινο» με διάφορα είδη μουσικής να εναλλάσονται αρμονικά...Αλλά και στο Club με το dubstep γινόταν παιχνίδι. Συμπερασματικά ήταν μια καλή οργάνωση (με λίγα φάλτσα) και με αρκετούς πιστούς…Μόνο αυτοί αρκούν?

(Π.Α.)

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ – LIVE …8

2008-10-16T01:53:00.000-07:00

Έχει περάσει κιόλας ένας μήνας από τη δεκάτη Σεπτεμβρίου και τα χρωματιστά soundscapes που πλημμύρισαν το κατάμεστο Θέατρο Γης στη Θεσσαλονίκη, δεν παύουν να μου αναμοχλεύουν τη μνήμη. Δραπετεύω στις ηχητικές εικόνες που συγκράτησα σαν φυλακτό ακριβό, από τη συναυλία-κονσέρτο του σπουδαίου Πολωνού συνθέτη Ζμπίγκνιεφ Πράισνερ. Απάνθισμα μελωδιών μιας παράταιρης μνήμης, με την αισθητική της ματαιότητας στο προσκήνιο. Ένα κονσέρτο κατά τη διάρκεια του οποίου αποδείχτηκε περίτρανα πως η μουσική ανήκει περίτρανα και απαράβατα στις 7 Τέχνες και συγχρόνως αγκαλιάζει την Τέχνη της ζωής, αυτής που δε ζούμε…Ο ταπεινός, πολυβραβευμένος και αυτοδίδακτος συνθέτης παρέσυρε με το ρυάκι μελαγχολικών ήχων του, τους θεατές σε ένα σύμπαν γεμάτο ουμανισμό, συμπτώσεις, υπαρξιακές αγωνίες, γενναιοδωρία και που λυτρώνεται στα ακούσματα των μελωδιών του. Ο Πράισνερ και ο επιστήθιος φίλος του σκηνοθέτης, Κισλόφσκι, που μας άφησε πριν 13 χρόνια...Ήταν Νοέμβρης του 1994 που πρωτοήρθε στη χώρα μας, στο ΦΚΘ, με αφορμή τη ρετροσπεκτίβα του Φεστιβάλ στον Κισλόφσκι. Εκεί στο Θέατρο Μακεδονικών σπουδών γοητεύτηκα για πρώτη φορά από την ικανότητα του να περιγράφει ήχους, με εικόνες. Μια ανεπαίσθητη εμπειρία ενώνει τις δύο αυτές συναυλίες…σαν το λεπτό σκοινί από τις μαριονέτες στη «Διπλή ζωή της Βερόνικα»…Τα απομεινάρια των συναισθημάτων του χρόνου σβήστηκαν από τις ορχήστρες εκείνη τη νύχτα και από το ολόγιομο φεγγάρι. Ένα έργο που συνδυάζει την Ποίηση με τα αχανή κινηματογραφικά τοπία και τη Λογοτεχνία των αισθήσεων και των παραισθήσεων. Πολλές φορές ταξίδεψα στα υπερρεαλιστικά τοπία των μελίρρυτων μελωδιών του. Καταβύθιση σε μια κατάσταση επιθυμητής μελαγχολίας, στο σκοτάδι της παραίσθησης των εικόνων…των εικόνων των ταινιών του Κισλόφσκι κυρίως. Τότε που το καλλιτεχνικό τους όραμα δεν είχε ακόμα ακυρωθεί και γαργαλούσε τις ψυχές μας. Για ρίξτε και μια ματιά στο κείμενο μου (http://www.movieworld.gr/cinema/ekswsths/default.asp?ID=355) και στο βίντεο που τράβηξα...

(Π.Α.)

Επικαιρότητα…1

2008-10-10T02:33:00.000-07:00

Κατά περιόδους βρίσκω το blogging αφόρητα βαρετό. Αλλά και κάτι που σίγουρα σε κρατά in touch με την επικαιρότητα. Σε εγρήγορση. Η καθημερινή ζωή έτρεχε πάντοτε μα πάντοτε πιο γρήγορα από το διαδίκτυο. Συνεπώς είναι στιγμές που μέχρι να προσπαθήσεις να γράψεις κάτι on blog, έχει ήδη περάσει ανεπιστρεπτί στην ιστορία. Ήταν και ο Σεπτέμβρης της μετάβασης, που όλες οι αναλύσεις γίνονται…λύσεις, ελέω φθινοπωρινών αποδράσεων, συναυλιών και ταινιών. Συγκέντρωσα λοιπόν, και μέχρι να πάρουν τα γεγονότα, οι κρίσεις και οι επικρίσεις τη γνώριμη blog-μορφή τους, κάποια συμβάντα τοπικά και μη, που πρέπει να κάνουμε focus:

1. Επί του πιεστηρίου…Η βορβορώδης ευεξία του στόμφου, της γλοιώδους φιλοφρόνησης, της ακατάσχετης λογοδιάρροιας χτύπησε και πάλι. Τόπος, αίθουσα τέχνης Κοζάνης. Εκδήλωση για τα 106 χρόνια από την ίδρυση της τοπικής Φιλαρμονικής Ορχήστρας, της επονομαζόμενης «Πανδώρας». Χωρίς χαχανητά παιδιών και νεανικό σφρίγος. Μια εκδήλωση για μεγαλύτερες ηλικίες που κατέκλυσαν είναι η αλήθεια το χώρο. Fake σοβαροφάνεια, άγονος υφέρπον τοπικισμός, βραβεύσεις επί βραβεύσεων, ενδυματολογική ομοιομορφία. Εντάξει για τους ντόπιους και «παλαιούς» της πόλης σίγουρα σκορπά «ρίγη συγκίνησης» όπως ειπώθηκε. Υπάρχουν κι άλλοι όμως. Το πιο ενεργό κομμάτι της πόλης, από 20-40 ετών, που διατηρούνται στον πάγο από την πόλη. Προτείνω δε, αντί να μοιραστεί Cd με πλήθος τοπικών κομματιών υπό της Πανδώρας όπως ανακοινώθηκε, να μοιραστεί μία κόπια του και εκπαιδευτικού φιλμικού αριστουργήματος «Ανάμεσα στους τοίχους» του Γάλλου Λοράν Καντέ. Κάτι περισσότερο θα μάθουμε…

2. Στις 11 Οκτωβρίου τα εγκαίνια της «Λασσάνειου Δημοτικής Χαρτοθήκης Κοζάνης». Το αρχοντικό Λασσάνη αποκτά ζωή με την έκθεση χαρτών (για δύο μήνες) “Η Κοζάνη στον Κόσμο των Χαρτών”, η οποία επιτέλους αιμοδοτεί ένα αρχοντικό που τόσα χρόνια φτιάχνεται και φτιάχνεται…

3. Ένα μεγάλο μέρος φωτογραφιών του παλμαρέ του Νίκου Πολίτη σταθμεύει στην Κοζάνη. 36 ενσταντανέ που άλλα τραβήχτηκαν από επαγγελματίες του είδους με άρτια τεχνική και άλλες από εραστές της αποτύπωσης της «αποφασιστικής στιγμής» και απεικονίζουν στιγμιότυπα καθημερινότητας όπως επίσης και πορτρέτα παιδιών την περίοδο 1915-1950. Στην αίθουσα του Ελκεπά, πλησίον της Μητρόπολης, από 22/10-16/11. Εύγε στο φωτογραφικό εργαστήρι Κοζάνης που συνεργάστηκε με το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσ/νίκης. Εξωστρέφεια ο μόνος δρόμος. Αναμένω όμως και κάτι εντελώς σύγχρονο…

4. Εκτός πολεοδομικών ορίων της Κοζάνης συμβαίνουν αρκετά που ερεθίζουν τις αισθήσεις. Τηλεοπτικά τα «Άγρια Παιδιά» εισήγαγαν νέα ήθη, σύγχρονα και μοντέρνα, στην ελληνική αυτιστική τηλεόραση. Ένα σίριαλ με ημιαυτοτελή επεισόδια που κάνει focus στις επιμέρους ιστορίες που συμβαίνουν στα όρια μιας παρέας στην Αθήνα και όχι στις ίδιες καθ’ αυτές ζωές των ηρώων. Μια παρέα 23χρονων αγοριών με κοινές αγάπες το σκέιτ, το ίντερνετ, τις βόλτες. Αστική κουλτούρα, μια επικίνδυνη πορεία προς την ενηλικίωση, ανεκπλήρωτοι έρωτες και όνειρα, μια φέτα από πραγματικές συνθήκες καθημερινότητας με τα καλά και τα άσχημά της, Όλα μαζί συνθέτουν ένα μείγμα εκρηκτικό, με μπόλικη αδρεναλίνη, ατόφιο συναίσθημα και βλέμμα κινηματογραφικό. Ξεχάστε τις πρόχειρες λήψεις, τα τρικάμερα πλάνα και τον κακό φωτισμό. Κάμερα που χορεύει και βυθίζεται σαν νυστέρι στις ψυχές και στις αγωνίες των νέων. Γι’ αυτό ευθύνεται ο Σαλονικιός σκηνοθέτης Χ. Νικολέρης, γνωστός για τα βιντεοκλίπ του, βραβευμένος στο Λ. Άντζελες για την μικρού μήκους «Νάρκες». Την παρέα της Ν-Orasis, που ευθύνεται για ότι πιο εμπνευσμένο βλέπουμε τα τελευταία χρόνια στο σελιλόιντ συμπληρώνουν ο οπερατέρ Κ. Σταμπολής και φυσικά ο Χ. Νικολέρης σεναριογράφος και πρωτομάστορας της ιδέας από τα χρόνια ακόμη που έγραφε την περιβόητη και ομώνυμη στήλη στην Παράλλαξη, γνωστό free press της Θεσ/νίκης. Όσον αφορά το επώνυμο ενός από τους πρωταγωνιστές (Αλμπάνης) ουδέν σχόλιον…

5. Το νέο ραδιοφωνικό εγχείρημα στη Θεσ/νίκη που ονομάζεται «OFFRADIO». Αυστηρά μονάχα μέσω διαδικτύου, από ένα τμήμα της πάλαι ποτέ κραταιάς ομάδας του REPUBLIC. Φρέσκο, καινοτόμο, τολμηρό, συστατικά δηλαδή που θα έπρεπε να έχει κάθε ραδιοφωνικός σταθμός που σέβεται πρώτα απ’ όλα τον εαυτό του..

6. Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου στο τελευταίο-collectors only- τεύχος του free press LIFO. Issue in issue. Η υπόγεια ζωή, για αυτά (τα αξιόλογα) που δεν φαίνονται, για τη σύγχρονη Τέχνη που διευρύνει το βλέμμα. Black and white φωτογραφίες υψηλής αισθητικής αξίας, Νέο Μουσείο Ακρόπολης, τομή στην δυσωδία που αναδίδεται από παντού, χορογραφία γραφιστικής, φουτουριστικό κόμικ-εργόχειρο από έναν αυθεντικό ποιητή των εικόνων, των λέξεων και των σωμάτων, σύγχρονο και μεταμοντέρνο, ό,τι πολυτιμότερο έχει αναδείξει η γενιά των σημερινών 45άρηδων. Και μαζί ένα τεύχος του μυθικού «Κοντροσόλ στο Χάος» που πριν από 22 χρόνια έσκασε σαν βόμβα στην ελληνική πραγματικότητα. Η τριπλέτα Παπαϊωάννου-Μπίστικας-Αβούρης και πλάι με το «Τέταρτο» ο Χατζιδάκις. Οι συγκρίσεις με το σήμερα σε κονιορτοποιούν…

7. Μία είσοδος και μία έξοδος. Ο Δημήτρης Δανίκας, γνωστός και μη εξαιρετέος κριτικός κινηματογράφου στα «ΝΕΑ» προσθέτει πινελιές ραδιοφωνικής «γκουρμέ» ευαισθησίας, μπλέκοντας τους Royksopp με τη Σκάρλετ Γιόχαανσον. Στον “Arrena 89.2” . Η αποχώρηση από τη σαββατιάτικη στήλη του στην Ελευθεροτυπία, του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου, για χάρην του LIFO. Το ρέκβιεμ ενός μποέμ της γραφής, ενός κοσμοπολίτη της ζωής, ενός ρομαντικού της δημοσιογραφίας. Τα editorial του στη LIFO ακριβοθώρητα κεντήματα λέξεων, κατάστικτα από συναίσθημα. Όσοι έχουν διαβάσει το βιβλίο του «Αντίο παλιέ κόσμε» καταλαβαίνουν...
8. Το 21ο Κινηματογραφικό Πανόραμα της Ελευθεροτυπίας. Επιτέλους cine festival για την αφεντιά μου το τελευταίο τετραήμερο του Πανοράματος. 11 μέρες κινηματογραφικής απόλαυσης εστιασμένες στην Ευρώπη. Με πρεμιέρα το «Αθήνα-Κων/νούπολη» του Ν. Παναγιωτόπουλου, με σκηνές και από Κοζάνη…Με πολλές αβάν πρεμιέρ ταινιών όπως το «Περί τυφλότητας» του Μερέγιες που διασκευάζει Σαραμάγκου, αφιέρωμα σε φιλμ επιστημονικής φαντασίας, θεματική για το σεξ στον κινηματογράφο, λαμπερές παρουσίες του Αλέν Κορνό, της Βαλέρια Γκολίνο και του μεγάλου Δασκάλου Κένεθ Λόουτς…

(Π.Α)

“Stop Motion”, μια cinematic εκπομπή στον Diva Fm 91.6 στην Κοζάνη-Λόγια και μουσική επιμέλεια : Πέτρος Αλμπάνης

2008-10-07T02:18:00.000-07:00

AIRPLAY LIST, Κυριακή 5-10-2008, 22.00-24.00

1. “Lovesong” ABBIE GALE “2”
2. “Sucker Sun” SERAFIM TSOTSONIS “Peak”
3. “Treat Me Right” YOSEBU “I’ll Be Waiting Till Dawn”
4. “The Sluggish Postman” YOUR HAND IN MINE
5. “A Hot Day” CAYETANO “Up & Down”
6. “Red Across The Sand” SIGMATROPIC “Dark Outside”
7. “Ninna Nanna” LULU ROUGE “Bless u”
8. “Puppy Toy” TRICKY “Knowle West Boy”
9. “We Carry On” PORTISHEAD “Third”
10. “La Femme Parallel” THIEVERY CORPORATION “Radio Retaliation”
11. “Dead Afternoon” TWO BANKS OF FOUR “Junkyard Gods”
12. “Dog’s Dinner” PAN_POT “Pan-O-Rama”
13. “Sunrise” JIMI TENOR & KABU KABU “Joystone”
14. “The Finger Of Suspicion” DICKIE VALENTINE
15. “Sunshine, Lollipops & Rainbows” LESLIE GORE
16. “El Gatillo” CALEXICO “Carried To Dust”
17. “Sing Me Spanish Techno”NEW PORNOGRAPHERS“Twin cinema”
18. “A&E” GOLDFRAPP “Seventh Tree”
19. “Let Me Know” ROISIN MURPHY “Overpowered”
20. “E-Bow” SIGUR ROS “()”
21. “Do Me A Favour” ARCTIC MONKEYS “Favourite Worst Nightmare”
22. “Bella Simamer” BJORK “Gling-Glo”
23. “Marian” NOUVELLE VAGUE “Nouvelle Vague”
24. “La Valse D’ Amelie” YANN TIERSEN “C’etait Ici”

“Stop Motion”, μια cinematic εκπομπή στον Diva Fm 91.6 στην Κοζάνη-Λόγια και μουσική επιμέλεια : Πέτρος Αλμπάνης

2008-10-07T01:58:00.000-07:00

AIRPLAY LIST, Κυριακή 28-9-2008, 22.00-24.00

1. “Time to pretend” MGMT “Oracular Spectacular”
2. “Yesterday tomorrows” TINDERSTICKS “The hungry Saw”
3. “U-Turn” AaRON “Artificial Animals Riding On Neverland”
4. “15 Steps” RADIOHEAD “In RainBows”
5. “Slow Show” THE NATIONAL “Boxer”
6. “You got the cherry bomb” SPOON “Ga Ga Ga Ga Ga”
7. “Oh Johnny!Oh!” ELLA FITZGERALD “Ella Swings Chick Swings”
8. “Dr. Strangeluv” BLONDE REDHEAD “23”
9. “Mirador” EFTERKLANG “Parades”
10. “We live by the lake” FANFARLO “Fire Escape”
11. “Bass Profundo” DEVOTCHKA “A Mad & Faithful Telling”
12. “Raise Me Up” HERCULES & LOVE AFFAIR
13. “No more sweet music” HOOVERPHONIC “No more sweet music”
14. “Melody Day” CARIBOU “Andorra”
15. “Oh My Heart” JAMES “Hey Ma”
16. “Gigi” DOUSK “Kind Of Human”
17. “Strange colour blue” MADRUGADA “Industrial Silence”
18. “Inside Out” ATHENA “Breathe With Me”
19. “The French Open” FOALS “Antidotes”
20. “All we have is now” FLAMING LIPS “Yoshimi battles the pink robots”
21. “Me and I” TV ON THE RADIO “Warm & Scratchy collection”
22. “Augustine” PATRICK WOLF “The Magic Position”
23. “Chemtrails” BECK “Modern Guilt”
24. “I’ll Be Your Mirror” THE VELVET UNDERGROUND & NICO

ΚΡΙΤΙΚΗ DVD...4

2008-09-20T15:46:00.000-07:00

Το Διάφανο Δέρμα

Βαθμολογία: 8/10
Είδος: Θρίλερ, Δραματική
Σκηνοθεσία: Φίλιπ Ρίντλεϊ
Σενάριο: Φίλιπ Ρίντλεϊ
Πρωταγωνιστούν: Βίργκο Μόρτενσεν, Λίντσεϊ Ντάνκαν, Τζέρεμι Κούπερ, Σίλα Μουρ,
Διάρκεια: 95
Χώρα: Αγγλία, Καναδάς
Έτος: 1990
Extras: Τρέιλερ

Τί;

Τη δεκαετία του `50, ένα μικρό αγόρι προσπαθεί να επιβιώσει στην αγροτική ζωή ενώ με τη φαντασία του δημιουργεί διάφορα σενάρια. Επηρρεασμένος από τον πατέρα του, που του αφηγείται ιστορίες με βρικόλακες, το μικρό αγόρι αρχίζει να πιστεύει ότι η χήρα που μένει κοντά στο σπίτι τους είναι βρικόλακας, και προσπαθεί να προστατέψει τον μικρό του αδερφό απ` αυτήν. Συγχρόνως είναι υποχρεωμένος να αντιμετωπίσει τη βάναυση μητέρα του, τον πατέρα του που κατηγορείται για σεξουαλική παρενόχληση και μια παρέα νέων που σπέρνουν παντού τον όλεθρο…

Πώς;

Tο ντεμπούτο του Βρετανού ακριβοθώρητου σκηνοθέτη Φίλιπ Ρίντλεϊ (δύο μόνο μεγάλου μήκους ταινίες πριν στραφεί στο θέατρο) στέκει σήμερα ως ένα από τα πλέον ενδελεχή έργα με θέμα τον εφιάλτη που ακούει στο όνομα...παιδική ηλικία. Σε αστραφτερή επανέκδοση μετά από 18 χρόνια, το πολυβραβευμένο cult νουάρ-θρίλερ έρχεται να διδάξει πως ένα φιλμ, έξω από mainstream ευκολίες, μπορεί να μην είναι ανώδυνο για τον θεατή, αλλά να σε στριφογυρίζει στην θέση σου λόγω διάχυτου κυνισμού. Με μια αρχή ταινίας άκρως ερεθιστική που υπόσχεται πολλά : τρία πιτσιρίκια βασανίζουν ένα βάτραχο, φουσκώνοντάς τον και αυτός εκρήγνυται γεμίζοντας εντόσθια μια περαστική!!! Ο Ρίντλεϊ με αμπαλάζ ένα ζοφερό στυλιζάρισμα κάνει μια ταινία για την παιδική αθωότητα και φαντασία, δίχως ίχνος λυρισμού και νοσταλγίας, με συνεχείς αναφορές στον βαμπιρικό μύθο. Τα κάδρα του (με το βρώμικο κοντράστ της ευρυγώνιας φωτογραφίας του Ντικ Ποπ) παραπέμπουν σε μια θρησκευτικού τύπου άχρονη και απροσδιόριστη γεωγραφικά, παραβολή για τη βίαιη ενηλικίωση, ενόσω η κάμερα του κολλάει στο βλέμμα του μικρόυ ήρωα (ο νεαρός Τζέρεμι Κούπερ κλέβει την παράσταση από τον συναισθηματικά γκροτέσκο φιλμικό «αδερφό» του Βίγκο Μόρτενσεν), παρομοιάζοντας μ’ αυτόν τον τρόπο, τα παιδικά χρόνια με ένα καθρέφτη τοποθετημένο με απόλυτη συμμετρία απέναντι στην εικόνα του παραδείσου. Το ίδιο μαρτυρά και ο αγγλικός τίτλος του φιλμ «The Reflecting Skin», ο οποίος αναφέρεται στο φαινόμενο του αντικατοπρισμού και στον παράδεισο ως μια ανεστραμμένη εικόνα της κόλασης.

«Το Διάφανο Δέρμα» μπορεί και πρέπει να ιδωθεί και ως ένα ξέφρενο στην αμερικάνικη ύπαιθρο, road movie στην τραγωδία της ενηλικίωσης και μετάλλαξης από την αθωότητα στην περίοδο του «αίματος». Και όλα αυτά με ισόποσες, μαεστρικά τοποθετημένες, ποσότητες σεξουαλικής διαστροφής και σαρδόνιου κατάμαυρου χιούμορ. Αλλά και ένας φόρος τιμής στον συμβολισμό του Ντέιβιντ Λιντς και στο «Μπλέ Βελούδο» του. Με μια λιτή αφήγηση, που συνεχώς κλιμακώνεται μουσικά από τον Νικ Μπικά, ο σκηνοθέτης αφηγείται με άφατο πεσιμισμό, μια δαιδαλώδη ιστορία θρησκευτικού φανατισμού, λανθάνουσας σεξουαλικότητας, προκαταλήψεων και πολιτικής ορθότητας. Η όλη του κοσμοθεωρία συμπυκνώνεται στην εξής στιχομυθία : «Γιατί δεν παίζεις με τους φίλους σου;», ρωτάει ο Μόρτενσεν το μικρό του αδελφό, για να πάρει την πληρωμένη απάντηση: «είναι όλοι νεκροί». Στο σύμπαν του Ρίντλει μόνο η ερωτική ενστικτώδη επιθυμία επιβιώνει. Αλίμονο όμως για λίγο, πριν καταλήξει και αυτή στο θάνατο. Με πλήθος σκηνών να περνούν στο libro d’ oro του κινηματογράφου (όπως αυτή με τις υγρές αναμνήσεις ενός νεκρού που χωράν σε ένα μπουκαλάκι), ετούτο το φιλμ κατατάσσεται στα πιο επιδραστικά του είδους. Μαζί με το “Butcher Boy” του Τζόρνταν, το «Stand by me” και το «Tideland” του Τέρι Γκίλιαμ.

(Π.Α)

ΚΡΙΤΙΚΗ DVD...3

2008-09-20T15:31:00.000-07:00

Zodiac

Βαθμολογία: 8/10
Είδος: Θρίλερ, Νουάρ
Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Φίντσερ
Σενάριο: Ρόμπερτ Γκρέισμιθ, Τζέιμς Βάντερμπιλτ
Πρωταγωνιστούν: Τζέικ Τζίλενχαλ, Μάρκ Ράφαλο, Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Γκάρι Όλντμαν, Διάρκεια: 158
Χώρα: Η.Π.Α.
Έτος: 2007
Extras: Φιλμάκι «This is Zodiac» και τρέιλερ

Τι;

Η Καλιφόρνια του 1968 αναστατώνεται από τη δράση ενός ψυχοπαθούς δολοφόνου, που αυτοονομάζεται Zodiac. Ο περιβόητος ντετέκτιβ Ντέιβιντ Τόσκι θα αναλάβει την υπόθεση, αλλά όσο και να νομίζει πως πλησιάζει στη ταυτότητα του εγκληματία, τόσο βρίσκεται λίγο πριν το κενό. Ο Zodiac θα αναπτύξει επικοινωνία με τρεις μεγάλες εφημερίδες της περιοχής και ειδικά αυτή, όπου εργάζεται ο δημοφιλής αν και ιδιότροπος συντάκτης Πόλ Έιβερι και ο καρτουνίστας Γκρέισμιθ. Ο τελευταίος θα αναπτύξει μια εμμονή με τον Zodiac και καθώς τα χρόνια περνάνε, χωρίς την πολυπόθητη σύλληψη, αυτός θα συνεχίσει να ψάχνει για τη ταυτότητα του δολοφόνου…

Πώς;

Μια ενδελεχής καταγραφή του χρονικού του αυτοαποκαλούμενου Zodiac που υπήρξε ένας κατά συρροήν δολοφόνος που έσπειρε τον φόβο, την παράνοια και τον τρόμο στο Σαν Φραντσίσκο περί τα τέλη των ‘60s και τα μέσα των ‘70s, με τις δημοσιευμένες, εν είδει κρυπτόλεξων, απειλές του στα τοπικά media. Ένα φιλμ κόσμημα στο περιδέραιο των cine-πετραδιών που μας έχει χαρίσει ως τώρα ο πραγματικά σπουδαίος Ντέιβιντ Φίντσερ (Seven, The Game, Fight Club, Panic Room) και το οποίο δεν αφορά τελικά τον ίδιο τον Zodiac, αλλά τον μανιακότερο καρτουνίστα–διώκτη του, Robert Graysmith. Κυρίως και πάνω απ’ όλα όμως μια εγκεφαλική σπουδή στην ΕΜΜΟΝΗ, την οποία ο δημιουργός «ξεχαρβαλώνει» από κάθε πιθανή πτυχή της, τόσο πολύ που κάθε ψυχιατρική μελέτη φαντάζει απλά κόμικ…Ο Φίντσερ εξοβελίζει τις εύκολες λύσεις από την αρχή στην αριστοτεχνικά φτιαγμένη ταινία του. Δεν απαντά στην προκρούστεια λογική Τι, Ποιος και Γιατί. Τρυπώνει σε ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της Αμερικής και με ντοκιμαντερίστικη γραφή, δεν καταλήγει σχεδόν πουθενά. Και ο προσωπικός του φόβος δεν του επιτρέπει να καταλήξει σε ένα συμπέρασμα για την ταυτότητα του Zodiac. Δεν είναι άλλωστε αυτός ο σκοπός του η κάθαρση και η λύτρωση των θεατών. Το mind game είναι. Ξορκίζοντας τους δικούς του (?) εφιάλτες και ψυχώσεις σε σχέση με τον αληθινό Zodiac, ενορχηστρώνει με περισσή μαεστρία ένα δαιδαλώδες σενάριο οδηγώντας το εκεί ακριβώς που επιζητά: στη μελέτη της ψύχωσης που ανέπτυξαν με την υπόθεση οι δύο εμπλεκόμενοι δημοσιογράφοι και ο επικεφαλής αστυνομικός.

Το μέγιστο πλεονέκτημα του φιλμ είναι η βιωματική ενσωμάτωση του θεατή, αν καταφέρει βέβαια να ανταπεξέλθει στην μεγάλη διάρκεια, που ενίοτε ξεχειλώνει, της αφήγησης. Καταφέρνει σε όποιον έχει υπομονή και μεθοδικότητα, να τον ανταμείψει και να τον κάνει μέρος της με ένα έξοχο τρόπο: να τον τρομάξει…Ο σκηνοθέτης διατείνεται ότι ο Zodiac είναι ένα κατασκεύασμα της ίδια της κοινωνίας...ένα τέρας. Ο ζόφος που προκαλεί αυτή το δημιούργημα. Κυρίως τονίζεται η αδυναμία του ανθρώπου να κάνει οτιδήποτε προκειμένου να εμποδίσει το Κακό, προσωποποιημένο στον Zodiac. Ξεβολεύει την αστική συνείδηση. Η ανάγκη να φωτιστεί το πρόσωπο του Zodiac επιτακτική. Ούτε όμως εκεί η κινηματογράφηση παρουσιάζεται γενναιόδωρη. Βουτώντας στις λεπτομέρειες, στις ατελείωτες μαρτυρίες, όλα κομμάτια ενός παζλ που αργόσυρτα ενώνονται μπροστά στα μάτια μας, μεταμορφώνοντάς τα όχι στην ξεκάθαρη εικόνα του μυστηρίου, αλλά στο ίδιο το θέμα της ταινίας. Ένας γοητευτικός, απολύτως κινηματογραφικός, λαβύρινθος που αποκρυπτογραφεί την αδυναμία μας να κατανοήσουμε, να βρούμε τις απαντήσεις, να ανακαλύψουμε εν τέλει τον εαυτό μας και τις συμπεριφορές μας. Το δεύτερο επίτευγμα του Φίντσερ δεν είναι άλλο παρά η ατμόσφαιρα. Μια καλοκεντημένη αναπαράσταση εποχής, αλλόκοτες γωνίες λήψης, επιμονή στις σκηνικές λεπτομέρειες, νωχελικό τέμπο, χαμηλός φωτισμός, δυνατό μουσικό score, λίγες αλλά σαγηνευτικές σκηνές δράσης και ένας μέγιστος οπερατέρ, ο Xάρης Σαβίδης. Ένα ατόφιο πολυσύνθετο νουάρ εποχής. Το τελευταίο αλλά όχι ήσσονος σημασίας κρυφό χαρτί του Φίντσερ οι ερμηνείες. Υπέρτερος όλων ο «μοιραίος» Τζίλενχαλ. Το τραγικό του βλέμμα. Η διαστροφή της εμμονής. Από κοντά ο εξωστρεφής Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ και ο πάντα πολύ καλός Μαρκ Ράφαλο.

(Π.Α)

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ - LIVE ... 7

2008-09-03T02:51:00.000-07:00

SANI FESTIVAL 2008

Για ένα φεστιβάλ που δεν χρηματοδοτείται από κρατικούς πόρους-ευχή αλλά και κατάρα, 16 χρόνια πορείας είναι ρεκόρ. Το Sani Festival στη Χαλκιδική, διάγει ένα ρεκόρ αξεπέραστο (ο Γ. Λούκος με το Φεστιβάλ Αθηνών ιχνηλατεί στον ίδιο ανάλαφρο, εξωστρεφή και ανοιχτόμυαλο προσανατολισμό). Ένα πολιτιστικό γεγονός που ενώ ήδη έχει ξεπεράσει τα σύνορα της περιοχής, εντούτοις προσπαθεί και συνεχώς «ψάχνεται» και γίνεται ολοένα και καλύτερο, διατηρώντας τους αρχικούς του στόχους: επιλογές με κριτήριο την ποιότητα, open minded λογική, γέφυρες με άλλες χώρες, footage δυτικότροπο με συνέπεια και πάνω απ’όλα ΣΕΒΑΣΜΟ στον θεατή. Και άνοιγμα στους νέους, θεατές και καλλιτέχνες. Μοιράζεται τόσα χρόνια με τους πολυάριθμους φανατικούς φίλους του (κι εγώ ένας απ’ αυτούς την τελευταία πενταετία), μουσικές συγκινήσεις και αναζητήσεις εικαστικού περιεχομένου. Πάνε χρόνια τώρα που μας συστήνει σπουδαίους καλλιτέχνες, άγνωστους στους περισσότερους και χωρίς ευκαιριακή επιτυχία, όμως πρωτοπόρους που έχουν κάτι να πουν. Ιδιωτική πρωτοβουλία ολκής χωρίς μίζερες κρατικές και πελατειακές επιχορηγήσεις. Και μια τοποθεσία, λόφος πλάι στη θάλασσα, σαγηνευτικά εγκάρδια που κλέβει αρχικά την παράσταση…

Το τριήμερο “Jazz on the Hill” δυστυχώς δεν το πρόλαβα ελέω «Γιορτών της Γης» στη Βλάστη. Έτσι έχασα το stage του διάσημου πιανίστα Chucho Valdes. Ας είναι όμως, γιατί το θεματικό τριήμερο «Sounds Of The World» ήταν καταπέλτης και πρόσφερε απέριττη μουσικοχορευτική ευδαιμονία. Η πρώτη μέρα περιλάμβανε το ντουέτο και στη ζωή των Amadou και Mariam, εκ γενετής τυφλοί από το Μάλι, που η μουσική τους κατόρθωσε να ταξιδέψει παγκοσμίως χάρη στο πάθος και στο ρυθμό που τη διέπει. Παρουσίασαν ένα concept κατάστικτο από αφρο-φανκ ήχο, με beat και grunge κιθάρες. Αυτό ακριβώς ήταν που γοήτευσε τον Μανού Τσάο και συνεργάστηκε μαζί τους. Και ο χορός καλά κράτησε καθ’ όλη τη συναυλία, γεγονός περίεργο αλλά και ενθαρρυντικό για ένα Φεστιβάλ «καθήμενων».Η έκπληξη όμως ήρθε την επόμενη, με τους Tinariwen, το συγκρότημα που δημιούργησαν πριν από 30 χρόνια τρεις έφηβοι της φυλής των Τουαρέγκ όταν βρέθηκαν εξόριστοι στην έρημο σε στρατόπεδο του Καντάφι. Δημιούργησαν ένα είδος μουσικής που ακροβατεί ανάμεσα στο παρελθόν (τύμπανα, κρουστά, ακουστική κιθάρα) και τον δυναμισμό των αλλαγών, λέγε με «δυτική» ηλεκτρική κιθάρα. Με διάσημους θαυμαστές των ηχοτοπίων τους, τους Ρόμπερτ Πλαντ και Κάρλος Σαντάνα, πρόσφεραν μουσική ευδαιμονία στο κοινό, που ξαφνικά άρχισε να χορεύει σε μεθυστικές, της ερήμου, ατραπούς. Ευφορία, γοητευτικά υπνωτικοί ρυθμοί, χθόνιες μίξεις, σαγηνευτικά γυναικεία λικνίσματα. Άμεσα και επαναστατικά μπλουζ της ερήμου που κόμισαν κάτι από τη θέρμη της Σαχάρας στη θάλασσα της Χαλκιδικής. Αλλά και ηλεκτρικές, from the desert, μελωδίες και ακατάπαυστος χορός με παραδοσιακές φορεσιές και τουρμπάνι και οικολογικά μηνύματα. Το βιντεάκι προσφορά, όπως σας έχω συνηθίσει…

(Π.Α.)

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ – LIVE … 6

2008-08-31T04:04:00.000-07:00

Αν σας αρέσουν τα πολύχρωμα και εξωτικά κοκταίηλ, οι καλοκαιρινές νύχτες μετά συναυλιών και τα lounge, latin, jazz soundscapes, όλα στη σωστή δοσολογία, είσαστε τυχεροί, γιατί οι Pink Martini γνωρίζουν απταίστως τη συνταγή και το κυριότερο τη μοιράζουν σε όσους την ποθούν, αφειδώς. Αυτά είχα κατά νου και πήγα στο Μύλο στη Θεσ/νίκη εκεί στις αρχές του Ιούλη, μαζί με εκλεκτή παρέα, την Κατερίνα, το Στέλιο και το Νίκο, για το Live της δημοφιλής ενδεκαμελής μπάντα από το Portland του Oregon. Ο χώρος αν και ακατάλληλος (δεν είναι η Βαβυλωνία για τέτοιες μεγάλες συναυλίες ρε) και η ατμόσφαιρα αποπνικτική ελέω υγρασίας και καύσωνα, εντούτοις κατάμεστος από νωρίς. Βλέπετε οι Pink Martini είναι «δικά» μας παιδιά, πολύ αγαπητοί και προσφιλείς στην Ελλάδα και με τρελές πωλήσεις και στα τρία άλμπουμ τους μέχρι τώρα («Sympatique», «Hang on Little Tomato», «Hey Eugene»). Κυριολεκτικά ξεπουλάν. Ενίοτε, σπανίως βεβαίως, το μουσικό ένστικτο των συμπατριωτών μου συμπίπτει με το καλό γούστο, την φίνα αισθητική…Η China Forbes ήταν εκεί με την πολυσυλλεκτική της μπάντα και τις ακόμη πιο πολυποίκιλες μουσικές επιρροές του γκρουπ που ξεκινούν από το jazz swing και την κλασική μουσική και ακουμπούν τις παρυφές του μπλουζ, του μπολερό ως το τάνγκο, τη σάμπα και τη ρούμπα. Και διασκευές φυσικά από το σελιλόιντ. Η διασκευή του περίφημου Ραβελ-ικού «Bolero» ανοίγει τη συναυλία σε μία ατμόσφαιρα χαλαρή «wannabe» κοσμοπολίτικη. Τα κρουστά στο προσκήνιο (από μπόνγκος και ντέφια μέχρι βιμπράφωνο και τύμπανα), σε δεύτερο φόντο οι τρομπέτες και τα τρομπόνια και εκεί στη μέση της σκηνής η λαμπερή περσόνα της China Forbes. Το κοινό (γυναικείο ως επί το πλείστον) δεν αργεί να λικνιστεί με γαλλικά, πορτογαλικά και βραζιλιάνικα κομμάτια. Ανάμεσα τους και μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους: “Que Sera Sera” (με προσέγγιση βαριετέ), “Lilly”, “Amado Mio”(η ντίβα Ρίτα Χέιγουορθ στη θρυλική «Τζίλντα» σίγουρα θα χαμογελούσε) , "Donde estas Yolanda", «Je ne vais pas travailler», “Una Notte A Napoli” (ο δικός μου ονειρικά ερωτεύσιμος ύμνος). Και κάπου εκεί το “Hey Eugene” με τη μικρή του αλλόκοτη ιστορία: η China Forbes σ’ ένα πάρτυ στη Νέα Υόρκη γνώρισε έναν τύπο ονόματι Eugene, που τη φλέρταρε, της ζήτησε το τηλέφωνο αλλά δεν την πήρε ποτέ! Οι Pink Martini, χωρίς να ήταν κάτι το εξωπραγματικό με πάμπολλες μουσικές πρωτοπορίες κατάφεραν επί διώρου να σερβίρουν το κοσμοπολίτικο τους μείγμα, ένα κράμα ισορροπημένου mainstream και έθνικ ακουσμάτων, ταξιδεύοντας μας από τη Γαλλία του Μεσοπολέμου στη μυστηριώδη Αραβία και από εκεί στη Νέα Υόρκη. Και από εκεί στα χατζιδακικά “Παιδιά Του Πειραιά” και σε 2 νέα τραγούδια του επερχόμενου album. Feel good ατμόσφαιρα με την China Forbes να κλείνει με 'ευχαριστώ' και 'καληνύχτα'…Πάρτε και ένα βιντεάκι από τη βραδυά.

(Π.Α.)

EARTH FESTIVAL 2008-VLASTI KOZANIS

2008-08-24T10:11:00.000-07:00

Το καλοκαίρι πλησιάζει στο ημερολογιακό τέλος του οπότε σιγά σιγά να μαζεύουμε το σωρό των posts που έχουν συσσωρευτεί για το blog και πρέπει να «ανέβουν». Είναι τόσα πολλά που εάν δεν καταγραφούν ΤΩΡΑ, σίγουρα θα τα παρασύρει η νωχελική αχλύ της θαλασσινής αύρας. Ξεκινάω λοιπόν με το πρώτο και σημαντικότερο post απ’ αυτά που είχα υποσχεθεί. Earth Festival 2008 ή αλλιώς «Γιορτές της Γης», Βλάστη Κοζάνης 2008. Ένα Φεστιβάλ, λίγο διαφορετικό απ’ τα υπόλοιπα, που ειδικά φέτος εκτός από τον διασκεδαστικό (sic) του χαρακτήρα είχε σαν στόχο τη «δημιουργική» αλληλεπίδραση των πολιτών-θεατών πάνω σε θέματα διατροφικής ανασφάλειας. Το εάν κατάφερε να αφυπνίσει, θα φανεί στο διάβα του χρόνου μέχρι το επόμενο Φεστιβάλ. Οι φετινές «Γιορτές της Γης» με βρήκαν σε ένα διαφορετικό πόστο, αυτό του μέλους της διοργανώτριας ομάδας, οπότε οι κρίσεις και επικρίσεις μου κινδυνεύουν να…εκτροχιαστούν…

Αν πρέπει να βγάλουμε μια συνιστώσα του 8^ου Φεστιβάλ, αυτή δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από την Καταξίωση και το Σεβασμό που έχει πλέον κατακτήσει τόσο στους πολυάριθμους φίλους του, αλλά εξίσου και στο group των καλλιτεχνών που απαρτίζουν το μουσικό κομμάτι του κάθε χρόνο. Η φετινή προσέλευση ήταν τόσο γιγάντια (περί τις 20000 επισκέπτες το τετραήμερο) που έκρυψε κάποιες αδυναμίες. Ξεκινώντας από τα αδύναμα σημεία του Φεστιβάλ (που είναι ομολογουμένως λίγα για ένα τέτοιου μεγέθους, ελάχιστα κρατικοδίαιτου φεστιβάλ) θα αναφέρω πρώτα απ’ όλα τον αποπροσανατολισμό του Φεστιβάλ. Οι «Γιορτές της Γης» υπό τη μαγκέτα του φίλου Σταύρου Υφαντή, ξεκίνησαν πριν 8 χρόνια ως ένα μουσικό, κυρίως Φεστιβάλ, με παράλληλες εκδηλώσεις που είχαν να κάνουν με την οικολογία (γενική και καθημερινή), το παιχνίδι, την χλωρίδα και την πανίδα, την αφύπνιση «κοιμισμένων» συνειδήσεων πολιτών. Και τα κατάφερε περίφημα ως τώρα να παίξει και έναν ρόλο εκπαιδευτικό, επιμένοντας στον «αντιεμπορευματικό» χαρακτήρα που μπορεί να κομίσει ένα multi culti Φεστιβάλ σε ένα ορεινό, μη trendy προορισμό, χωριό της Κοζάνης. Προς επίρρωση όλων αυτών και η κλήση «διεθνοποιημένων» καλλιτεχνών με «άποψη», διαχρονικότητα, ενθουσιασμό, που έχουν κάτι φρέσκο να φέρουν στο συναυλιακό μεσαίωνα της Ελλάδας. Με το βλέμμα στραμμένο στον κόσμο.

Φέτος το Φεστιβάλ, δυστυχώς, ξέφυγε από τον έλεγχο. Μια τεράστια κατασκήνωση έγινε, που περνάμε μεν καλά , αλλά ούτε μας νοιάζει για συναυλίες, ομιλίες, συμμετοχικά παιχνίδια κτλ. Είναι ένα σημείο που πρέπει να προσεχθεί, γιατί αυτό κάνει το Earth Festival να απέχει παρασάγγας από οποιοδήποτε άλλο εγχώριο..Παρελκόμενο όλων των παραπάνω ήταν η ρίψη μπουκαλιών μπύρας επί της σκηνής από κάποιον ανεγκέφαλο. Τα προβλήματα υποδομής του Φεστιβάλ είναι γνωστά. Μέσα σε 3 χρόνια οι θεατές τριπλασιάστηκαν. Μοιραία οι τουαλέτες δεν αρκούσαν, το ελεύθερο κάμπινγκ λειτουργούσε στο 150% των δυνατοτήτων του. Ένα πάντως από τα πιο βασικά προβλήματα εντοπίζεται στο πάργκινκ του κάμπιγκ, στα άπειρα αυτοκίνητα και στο στενό δρόμο που οδηγεί σ’ αυτό. Παρ΄ότι θα μπορούσαν να μετακινηθούν πολλοί με ένα αμάξι αντί για πέντε, το πρόβλημα είναι μεγάλο. Θα μεριμνήσουμε όμως του χρόνου. Είναι στην άμεση προτεραιότητά μας. Τέρμα οι «Αχίλλειες» πτέρνες του Φεστιβάλ…

Οι θετικές εντυπώσεις ήταν ασυγκρίτως περισσότερες. Μερικά snapshots που αποτυπώθηκαν ανεξίτηλα στη μνήμη μου είναι : οι εκρηκτικοί –για πρώτη φορά στην Ελλάδα- Kultur Shock. Χαρντκορ, πανκ, βαλκανικά ηχοτοπία, πολιτικοί στίχοι από την μπάντα απ΄το Σιάτλ με ρίζες όμως από παντού. Κι ας ταλαιπωρήθηκαν στα σύνορα από τους Έλληνες τελωνειακούς. Thanks Τζίνο και καλοτάξιδος ο νέος δίσκος υπό την σκέπη του label του Jello Biafra των Dead Kennedys…

Ο Γαλλομαροκινός Κάλιντ Κ. και οι απίστευτου μουσικού κάλλους ήχοι που έβγαιναν από το λαρύγγι του. Ο κιθαρίστας, με σολαρίσματα αλά Χέντριξ, των Χαίνηδων. Η απαράμιλλη βιρτουοζιτέ του κιθαρίστα της μπάντας του Γ. Χαρούλη (ο οποίος ξεχωρίζει και στους Modrec), η τρομπέτα του Μάρκο Μάρκοβιτς σε ένα jazzy αυτοσχεδιαστικό πέρασμα στο concept του Χαρούλη. Το διονυσιακό κρεσέντο που ξεπηδούσε από την ορχήστρα των χάλκινων πνευστών υπό τον υιό Μάρκοβιτς. Το live cinematic set του Σεραφείμ Τσοτσόνη, της Klik Records. Οι Αυστριακοί !Deladap με τη nu jazz electro αισθητική τους. Ο φίλος Νεκτάριος Λαμπρόπουλος που με μόχθο και παρρησία συντηρεί ένα μουσικό περιοδικό-κόσμημα, το πατρινό Muzine. Ο αναβαθμισμένος και εμπνευσμένος φετινός παιδότοπος. To βιολογικό εστιατόριο ever. To πλαστικοποιημένο ποτήρι- έμβλημα- του φετινού Φεστιβάλ. Το χρεωνόσουν και όταν το επέστρεφες έπαιρνες πίσω 1ευρώ. Το πάμφθηνο, πιο φθηνό δε γίνεται, εισιτήριο. Τα καλαίσθητα stands. Ο βιολογικός μεταμεσονύχτιος τραχανάς. Τα καλοσχεδιασμένα φούτερ του Φεστιβάλ. Οι δύο εκθέσεις (φωτογραφική και εικαστική) στο παλιό σχολείο με θέμα τη διατροφική ανασφάλεια. Και, και, και…Μα πάνω απ’ όλα οι Ανθρωποι του Φεστιβάλ. ΟΙ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ. Χωρίς αυτούς τίποτα δεν θα ήταν ίδιο…

(Π.Α.)

ΔΙΣΚΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ 4

2008-08-14T16:14:00.000-07:00

DOUSK-KIND OF HUMAN

Με μεγάλη χαρά έφτασε στα χέρια μας το νέο δισκογραφικό πόνημα του Γιάννη Ντούσκου από την θαυμάσια εταιρεία της klik Records. Πέρασαν τρία χρόνια από το καταπληκτικό προηγούμενο του άλμπουμ D.I.Y και ο Dousk κατάφερε να επιστρέψει με ένα δίσκο που είναι κατά την ταπεινή μου άποψη ακόμη καλύτερος. Η έκπληξη αυτού του άλμπουμ είναι ότι είναι τόσο διαφορετικό, αφού αποτάσσει το καθαρό ηλεκτρονικό παρελθόν του καλλιτέχνη, και μας παρουσιάζει πολλές και διάφορες επιρροές από την jazz, την lounge, την disco αλλά και την progressive. Μια άλλη διαφοροποίηση σε κάποια νέα τραγούδια είναι ότι χρησιμοποιούνται και φυσικά όργανα, κάτι για το οποίο υπεύθυνοι είναι οι Flakes, που δίνουν μια φρεσκάδα μοναδική στο δίσκο. Το αποτέλεσμα είναι σαφώς πιο χαλαρό και πιο καινοτόμο σε αντίθεση με το εσωστρεφές κλίμα που επικρατούσε στο D.I.Y. Η κυκλοφορία αυτού του δίσκου δείχνει ότι το επίπεδο ηλεκτρονικών παραγωγών στη χώρα μας έχει ανέβει αρκετά τα τελευταία χρόνια, και το label της Klik στηρίζει τέτοιου είδους προσπάθειες, ( σε άλλο post θα αναφερθούμε αναλυτικά στην αθηναϊκή εταιρεία) με όλα της τα μέσα. Να σημειωθεί ότι το artwork του άλμπουμ είναι από τα ωραιότερα που έχουμε δει, από μια εταιρεία που πάντα «πρόσεχε» το αισθητικό μέρος των παραγωγών της. Εν κατακλείδι , ο Dousk αποτελεί ένα ξεχωριστό «κεφάλαιο» για την ελληνική αλλά και την διεθνή ηλεκτρονική σκηνή. Το μέλλον του ανήκει, και φυσικά οι προσδοκίες μας είναι πολλές, και οι απαιτήσεις μας μεγάλες. Ακούστε τα εξαιρετικά The Place, Loose και Gigi και σίγουρα θα νιώσετε ξεχωριστές μουσικές συγκινήσεις, από ένα καλλιτέχνη και ένα άλμπουμ που σίγουρα θα «χαρακτηρίσουν» το καλοκαίρι του 2008.

Νίκος Γκουτζιομήτρος

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ BAJOFONDO TANGO CLUB

2008-08-07T09:12:00.000-07:00

Οι Bajofondo Tango Club είναι το συγκρότημα που σίγουρα έχει ταράξει τα «στάσιμα νερά» της δισκογραφίας στη χώρα μας. Και αυτό δεν είναι ένα υποκειμενικό συμπέρασμα αλλά μια πραγματικότητα που επιβεβαιώνεται από τα 17.000 cds που έχει πουλήσει το τελευταίο τους καταπληκτικό άλμπουμ « Mar Dulce». Ηγετική φυσιογνωμία του συγκροτήματος ο σπουδαίος Gustavo Santaolalla γνωστός για τις αισθαντικές μελωδίες και τα κινηματογραφικά soundtrack ταινιών όπως τα «Ημερολόγια μοτοσικλέτας», « Babel» και «Brokeback Mountain». Τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος κατάγονται από την Αργεντινή επίσης, αλλά και από την Ουρουγουάη. Ο ήχος των Bajofondo είναι εκρηκτικός και αυτό συμβαίνει γιατί το παραδοσιακό τάνγκο «συναντά» με μοναδικό τρόπο την σύγχρονη ηλεκτρονική μουσική. Πριν από περίπου δέκα χρόνια το συνδυασμό αυτό μας τον παρουσίασαν με επίσης πολύ έξυπνο τρόπο, οι καταπληκτικοί επίσης Gotan Project. Όμως τα δύο συγκροτήματα εκτός από τα κοινά στοιχεία που έχουν, εμφανίζουν ταυτόχρονα και πολύ μεγάλες διαφορές. Η κυριότερη από αυτές είναι στις ζωντανές εμφανίσεις των δύο συγκροτημάτων αφού οι Gotan Project είναι αρκετά πιο συμβατικοί στη σκηνή σε αντίθεση με τους Bajofondo που είναι γεμάτοι ενέργεια, θυμίζοντας ροκ συγκρότημα. Ακούγοντας τα άλμπουμς του συγκροτήματος που προέρχεται από την περιοχή του Rio de la Plata , θα διαπιστώσει κανείς ότι ο ήχος τους έχει επιρροές εκτός από το τάνγκο, και από τη μιλόνγκα, το χιπ-χοπ ,τη ροκ και φυσικά την ελεκτρόνικα. Εν κατακλείδι αξίζει να προσέξετε το πολύ ενδιαφέρον αυτό σχήμα, που έχει φανατικούς οπαδούς στη χώρα μας και πρόσφατα στη συναυλία τους αυτό αποδείχθηκε με τον πιο θριαμβευτικό τρόπο. Μέχρι το επόμενο ραντεβού με την υπέροχη μουσική τους στη χώρα μας, αξίζει να ακούσετε το τελευταίο τους άλμπουμ αλλά και τα παλαιότερα τους. Θα διαπιστώσετε ότι στους «χαλεπούς» μουσικά καιρούς μας υπάρχουν ακόμα δίσκοι που μπορούν να μας συγκλονίσουν. Τολμήστε λοιπόν!
ΥΓ Ο φίλος Πέτρος Αλμπάνης μας ενημέρωσε ότι τον Νοέμβριο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης θα έρθει ο αρχηγός τους ο Gustavo Santaolalla για κάποια διάλεξη. Σίγουρα θα είμαστε εκεί για να συναντήσουμε τον σπουδαίο μουσικό!
Νίκος Γκουτζιομήτρος

EARTH FESTIVAL 2008- VLASTI KOZANIS

2008-08-07T03:04:00.000-07:00

Επιτέλους επιστροφή για το αγαπημένο μας blog. Μετά από μια περίοδο ανάπαυσης, ξανά προς τη δόξα τραβά! Τις τελευταίες εβδομάδες έχω μαζέψει τόσο υλικό για το blog που όταν το βλέπω αποκαρδιώνομαι. Απλά δεν μπορώ να το κουμαντάρω και φυσικά δε θέλω να ανεβάσω κάτι πρόχειρο. Κι όσο βαριέμαι να ανεβάσω κάποια ποστ τόσο γιγαντώνονται τα πιθανά θέματα. Anyway ξεκινώ σήμερα με διάφορα βιντεάκια που τράβηξα στο Φεστιβάλ "Γιορτές της Γης" στη Βλάστη Κοζάνης. Ήγγικεν η στιγμή. Τώρα που κατακάθισε η σκόνη από την γιγάντια προσέλευση. Θα ακολουθήσει ποστ με κριτική και σχόλια για το Φεστιβάλ και όχι απαραίτητα μόνο διθυραμβικά. Και έπονται το live από τους Pink Martini στη Θεσ/νίκη, το World Ethnic διήμερο του Sani Festival στη Χαλκιδική, οδοιπορικό στους Παξούς-Αντιπαξούς και πολλά άλλα καλούδια και από την πένα του Νίκου Γκουτζιομήτρου. Υπομονή εώς τότε...

HANDS PERCUSSION TEAM

!DELADAP

MARKO MARKOVIC ORKESTAR

PRESS CONFERENCE FOR EARTH FESTIVAL 2008- KOZANI

PRESS CONFERENCE FOR "Taste for the arts" PROGRAMME

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ - LIVE ... 5

2008-07-08T01:11:00.000-07:00

NICK CAVE AND THE BAD SEEDS ΣΤΗ ΜΟΝΗ ΛΑΖΑΡΙΣΤΩΝ
Έχει περάσει περίπου ένας μήνας από την εμφάνιση του Nick Cave και του συγκροτήματος του στη Θεσσαλονίκη και ο απόηχος της παραμένει έντονος. Ο πενηντάχρονος πλέον Aυστραλός «πρίγκιπας του σκότους» απέδειξε για μια ακόμη φορά ότι παραμένει ένας εξαιρετικός performer πάνω στη σκηνή συνεπικουρούμενος από μια σπουδαία μπάντα που έχει και την εμπειρία αλλά και την μουσική υπόσταση για να «συνοδεύσει» τον απρόβλεπτο Nick στις επικίνδυνες ατραπούς του. Ντυμένος με ένα μαύρο κοστούμι και ένα country άσπρο πουκάμισο και με το χαρακτηριστικό μουστάκι ο Cave εμφανίστηκε στη σκηνή παρουσιάζοντας στο πρώτο μέρος της συναυλίας τραγούδια από το καινούριο άλμπουμ του «Dig Lazarus Dig». Το κοινό ιδιαίτερα ζεστό ξεσπούσε σε χειροκροτήματα και σε φωνές επιδοκιμασίας για το καινούριο υλικό που πρόσφατα μας παρουσίασε ο καλλιτέχνης, κάτι που αποδεικνύει ότι ακόμα και στις μέρες μας ο Cave εξακολουθεί να γράφει τραγούδια που μπορούν να συγκλονίζουν όχι μόνο τους παλιούς συνοδοιπόρους του, αλλά και τα νέα παιδιά. Καθώς μάλιστα «προχωρούσε» η συναυλία και παρουσιάστηκαν τραγούδια -σταθμοί στην πορεία του (αναφέρω τα «Straight to you», «Let love In», «Mercy Seat», «TheWeeping Song» κ.α.) ο ενθουσιασμός ειδικά στο δεύτερο μέρος της συναυλίας έφτασε σε πολύ υψηλά επίπεδα , κάνοντας και τον πληθωρικό Nick να βρίσκεται σε μεγάλα κέφια αστειευόμενος διαρκώς με το κοινό και δείχνοντας σαφώς πιο cool και περισσότερο «σίγουρος» επάνω στη σκηνή. (Ο «συν-αγωνιστής» Πέτρος Αλμπάνης σας παραθέτει κάποιες φωτογραφίες και κάποια videos από το event).

Εν κατακλείδι για μένα προσωπικά- επειδή λόγω κάποιων προσωπικών συγκυριών δεν είχα μπορέσει να απολαύσω τον Cave σε προηγούμενες επισκέψεις του στη χώρα μας- η συναυλία ήταν η εκπλήρωση ενός εφηβικού πόθου και ευτυχώς δεν απογοητεύτηκα αλλά αντιθέτως ένοιωσα για μια ακόμη φορά τόσο οικεία με τις «σκοτεινές ιστορίες» του Nick και των Bad Seeds. Φεύγοντας από την Μονή Λαζαριστών μαζί με τον φίλο Πέτρο ένιωσα ένα αίσθημα πληρότητας και ικανοποίησης αλλά και μια μελαγχολία γιατί δυστυχώς μένοντας σε μια επαρχιακή πόλη όπως είναι η Κοζάνη και με τη μουσική πραγματικότητα που επικρατεί, οι συναυλίες τέτοιων καλλιτεχνών «λειτουργούν» σαν μια απόδραση από τον μίζερη μικροαστική αισθητική που έχει περικυκλώσει τα πάντα στο μικρόκοσμο της πόλης μας. Όμως αυτή την συζήτηση ίσως την κάνουμε σε κάποιο άλλο post όταν θα έχουν περάσει οι ζέστες του καλοκαιριού και όλα θα πάρουν τους «κανονικούς» τους ρυθμούς. Και στην Κοζάνη όποιος δεν είναι «κανονικός» απλά οδεύει με μαθηματική ακρίβεια…στο βασίλειο της γραφικότητας! Αθάνατη Ελληνική επαρχία καλό καλοκαίρι!

Νίκος Γκουτζιομήτρος

Synch Festival 2008 - Videos

2008-07-02T03:20:00.000-07:00

Ακολουθούν 4 βίντεο από κάποιες από τις συναυλίες του Synch Festival. Το υποσχέθηκα...Η ποιότητα δεν είναι και τόσο καλή ελέω κοσμοσυρροής και ψηφιακής κάμερας (η Lumix πάντως με έχει βγάλει ασπροπρόσωπο πολλάκις...)

(Π.Α.)

Synch Festival…Mon Amour

2008-06-29T06:01:00.001-07:00

10 μέρες έχουν περάσει από τους τίτλους τέλους του πιο ελπιδοφόρου και ταχέως αναπτυσσόμενου ελληνικού και focused in world wide modern sounds μουσικού- κατ’ επίφαση μόνο- Φεστιβάλ, του 5ου Synch Festival. Αρκετές για να καταλαγιάσει ο θόρυβος από τις μεγάλες προσδοκίες μας που επιτέλους, έπειτα από καιρό, επαληθεύτηκαν σχεδόν στο έπακρο. Μια πρώτη γεύση έχετε πάρει ήδη από τη στήλη μου στο http://www.movieworld.gr/cinema/ekswsths/default.asp?ID=349. Ως συμπλήρωμα αυτών μπορούμε να αναφέρουμε και κάποια άλλα συμβάντα. Καταρχήν το Synch σεβάστηκε απόλυτα τον όρο «Φεστιβάλ», ήτοι δεν επικεντρώθηκε μόνο στα μουσικά gigs, παρόλο που είναι ένα αμιγώς μουσικό φεστιβάλ. Στα πλαίσιά του συναντήσαμε (με λιγότερη προσέλευση εμφανώς) διαδραστικές παρουσιάσεις, κινηματογράφο, ήχο, εικόνα, installations και νέες μορφές media, παρουσιάσεις και διαλέξεις. Έπρεπε κανείς να γίνει ήρωας του Τικβερ-ικού “Run Lola Run” για να «αισθανθεί» τα πάντα. What a wonderful life!!! Παραθέτω παρακάτω πολλά θετικά (+) και αξιομνημόνευτα του Synch και ελάχιστα αρνητικά (-). Έχουμε και λέμε:

Συν (+) :
1. Η ευρωπαϊκή ταυτότητα του Φεστιβάλ. Μιλά απταίστως πολλές ξένες γλώσσες και προσελκύει μεγάλα ονόματα παγκοσμίου φήμης. Συμπεριλαμβάνεται δε στις λίστες «Must Seen Festivals» του εξωτερικού- το έγκριτο “Wire” του αφιέρωσε τετρασέλιδο. Για Φεστιβάλ μόλις 5 ετών, pal mal, pal mal…
2. Αν και η Τεχνόπολη δεν είναι Μέγαρο Μουσικής, τα πήγε περίφημα. Intustrial design, φωτορυθμικά, παλλόμενο πλήθος, indie αισθητική. Αλλά και οι άλλοι χώροι εξίσου λειτουργικοί και αναπάντεχοι. Μουσείο Μπενάκη, τα club Yoga Bala, K44, Bios. Tο πείραμα μπολιάσματος καλλιτεχνών σε μπαρ/ κλαμπ της περιοχής, πραγματικά εμπνευσμένο.
3. Το περίπτερο της Klik Records. Άψογο, καλαίσθητο, εξυπηρετικό. Με μουσικές Dousk και Yosebu, κοσμούσε το χώρο. Thanks Σωτήρη…
4. Η Ροσίν Μέρφι (λόγω κέλτικης καταγωγής προφέρεται έτσι). Το μαζικότερο και πιο «φωνακλάδικο» Live του Synch ever. Για τα μάτια μας μόνο η πανέμορφη Ιρλανδέζα «γδύνεται» επι σκηνής! Με 2 backing vocalists να χορεύουν σε space ρυθμούς. Οι fans να «στριφογυρίζουν» ανελέητα, disko grooves στον αέρα, νοσηρή Λιντσ-ική ατμόσφαιρα, ατελείωτες μεταμφιέσεις και μάσκες (η κοκκινοσκουφίτσα όλα τα λεφτά), φουτουρισμός στο έπακρο. Performer απ’ την κορυφή ως τα νύχια.
5. Η ελληνική σκηνή στα καλύτερά της. Ιδιοφυείς και ambient οι επιστήθιοι φίλοι «Your Hand in Mine», αποστομωτική και πραγματικά μεγάλη singer και songwriter η φίλη Μόνικα (το Over the Hill έσκισε), εγκεφαλικοί μέσα στον πειραματισμό τους οι «Good Luck Mr. Gorsky», ενδιαφέρον το gig των My Wet Kalvin, όπως και τα σετάκια των Tsotsoni και Φανταστικών Ήχων.
6. Οι δονούμενοι Holy Fuck. Οι Καναδοί πιστοποίησαν ότι η δύναμή τους είναι το Live. Θόρυβοι ωσάν να προσγειώνεται ελικόπτερο. Απογείωση, energy στο full, κοπάνημα extra large, disko punk στη διαπασών. Μέχρι και σκαρφαλωμένους στη σκεπή έιχε…
7. Οι Liars και το punk-rock πάρτυ που έστησαν. Ντελίριο και ωραίοι στίχοι. Με κέρδισαν όσο τους πρόλαβα.
8. Οι draft big size μπύρες.
9. H εμπνευσμένη αφίσα, το τρίπτυχο αναλυτικό πρόγραμμα, οι γιγάντιες διαπιστεύσεις μας
10. Ο αστικός πολιτικοποιημένος στίχος των Yo La Tengo.
11. Η πλημμύρα από Βορειοελλαδίτες που συνάντησα. 4 από Κοζάνη πήγαμε, τη μισή Θεσσαλονίκη συναντήσαμε…
12. Η κατάρριψη του μύθου ότι στη Β. Ελλάδα υπάρχουν μόνο ωραίες γυναίκες. Μύθος που καταρρίφθηκε από την είσοδο κιόλας..
13. Οι εκπρόσωποι του dubstep: Kode 9, Pinch, Peverelist.
14. Το Merchandise του Synch. Τσίμπησα το arty Italian design, τσαντάκι-κασέτα.
15. Το Moritz Van Oswald Trio. Ο a.k.a. Maurizio για τους πολλούς, με τις πρωτοποριακές ιδέες περί παραγωγής στην minimal techno βερολινέζικη σκηνή, συνοδεία τριπλέτας, παρέσυρε τους ελάχιστους θεατές σε ένα υπνωτικό μουσικό ντελίριο με dub και techno πινελιές.
16. Το παιδί-θαύμα, Kieran Hebden a.k.a. Four Tet, που έδωσε folk διάσταση στην electronica, συνδυάστηκε με τον θρυλικό ντράμερ - συνεργάτη του Miles Davis, Steve Reid. Το αποτέλεσμα; Ένα αυτοσχεδιαστικό free jazz ντελίριο που κατέληξε σε ένα καλοστημένο ψυχεδελικό τριπ με ηλεκτρονικά πλοκάμια

Πλην (-) :
1. Οι βετεράνοι Stereolab. Παρά την top φόρμα στην οποία βρισκόταν η Laetitia Sadier, αναπληρώνοντας και την αδικοχαμένη Mary Hansen, το set δεν τραβούσε με τίποτα. Ναι μεν υπήρχε ένας συνεχής ξεσηκωμός και ασταμάτητος χορός, αλλά πιο πολύ οφειλόταν στο respect του κοινού στις υπέροχα είναι η αλήθεια μονότονες μελωδίες.
2. Η μικρή, αναλογικά, προσέλευση. Διότι για ένα τέτοιο διαμάντι-Φεστιβάλ, υπό τη σκέπη του Φεστιβάλ Αθηνών, με όλη την «εναλλακτική» πιάτσα παρούσα, οι 3 και 4 χιλιάδες θεατές καθημερινώς, ασφαλώς και δεν αποτελούν επιτυχία. Ή μήπως νομίζει κανείς ότι ένα τέτοιο νούμερο θεατών μπορεί να συντηρήσει ό,τι καλό συμβαίνει στη μουσική, αλλά και στο θέατρο και στο σινεμά? Δυστυχώς «παραμένουμε» πεισματικά κολλημένοι στο παρελθόν, στο μαζικό, στο οικείο, στην πλειοψηφία και όχι σε ό,τι συνάδει με τα ευρωπαϊκά και παγκόσμια ακούσματα…
3. Η έλλειψη αναλυτικού και εμπεριστατωμένου καταλόγου που να αναφέρεται στο σύνολο των καλλιτεχνών
4. Η έλλειψη τίτλων σε πολλά βιντεοκλίπ του αμφιθεάτρου. Τρέχα, γύρευε…
5. Ο απαράδεκτο ήχος και ο προβληματικός εξαερισμός στην αίθουσα «Παλαμάς».
Έρχονται και βιντεάκια...

(Π.Α.)

ΔΙΣΚΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ 3

2008-06-25T09:33:00.000-07:00

NATALIE CLAVIER-NECTAR
Η αναμονή τελείωσε! Το ντεμπούτο άλμπουμ της τραγουδίστριας από την Αργεντινή επιτέλους κυκλοφόρησε! Μια φωνή που θα ομορφύνει ακόμα περισσότερο το φετινό καλοκαίρι μας με τα υπέροχα τραγούδια που ερμηνεύει με πάθος αλλά και με μια εκφραστική πληρότητα που καθηλώνει. Την Natalie τη γνωρίσαμε από τις συνεργασίες της με το άλλο «άξιο τέκνο» της σύγχρονης μουσικής σκηνής της Αργεντινής το Federico Aubele. Η συνεργασία τους ξεκίνησε πριν μερικά χρόνια ( μετά την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου του Aubele Gran Hotel Buenos Aires 2004 eslmusic) δισκογραφικά κυρίως στο δεύτερο δίσκο του Federico Aubele (Panamericana 2007 eslmusic ) αλλά και στη σκηνή προωθώντας τα άλμπουμ του Federico σ όλο τον κόσμο. Τον περασμένο Δεκέμβριο είχαμε τη χαρά να τους απολαύσουμε και στη Θεσσαλονίκη( Σε προηγούμενο post ο συναγωνιστής Πέτρος Αλμπάνης έκανε εκτενή αναφορά στο event!! ) Τώρα όμως έφτασε η ώρα για την πρώτη προσωπική της προσπάθεια κάτω από την επίβλεψη τόσο του συντρόφου της Federico όσο και του Eric Hilton των Thievery Corporation που για μια ακόμη φορά κάνει μαγικά πράγματα στη κονσόλα .Είναι σημαντικό και πρέπει να σημειώσουμε ότι Natalie Clavier είναι η πρώτη γυναίκα καλλιτέχνης που υπέγραψε συμβόλαιο με την ESLMUSIC που είναι εδώ και δέκα χρόνια μια εταιρεία που διακρίνεται για την υψηλή ποιότητα των παραγωγών της. Το Nectar έχει πολλά όμοια ηχητικά στοιχεία με το Panamericana του Aubele και αυτό είναι απόλυτα φυσικό να συμβαίνει αφού οι συντελεστές και των δύο δισκογραφικών παραγωγών είναι κοινοί. Θα συνιστούσαμε τους φίλους να ακούσουν τα δύο αυτά άλμπουμ ταυτόχρονα και θα ανακαλύψουν ότι ουσιαστικά το ένα αποτελεί συνέχεια του άλλου με κοινή συνισταμένη την λουσάτη παραγωγή , τις υπέροχες μελωδίες, αλλά και την μοναδική ερμηνευτική πληρότητα της νεαρής τραγουδίστριας. Αν θα ήθελα να ξεχωρίσω τραγούδια από το Nectar, θα σημείωνα τα El Arbol, Dormida , No Volvera Nectar και Simple χωρίς να υπολείπονται τα υπόλοιπα.. Το μόνο που έχετε πλέον να κάνετε είναι να αναζητήσετε το άλμπουμ και φυσικά να μας πείτε τις εντυπώσεις σας.
Νίκος Γκουτζιομήτρος

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ-LIVE ... 4

2008-06-11T01:32:00.000-07:00

Πριν καμιά δεκαριά μέρες ο σπουδαίος καλλιτέχνης Μπάμπης Παπαδόπουλος βρέθηκε καλεσμένος του café bar Gallery στην Κοζάνη. Η εκτίμηση μου στο πρόσωπό του, αλλά περισσότερο στην μουσική του πορεία, κάτι παραπάνω από μεγάλη. Παρόλο που η συμμετοχή του σε πολλά ιστορικά άλμπουμ για την ελληνική μουσική σκηνή (λέγε με Τρύπες, Θ. Παπακωνσταντίνου, Φ. Φλωρίδης κτλ) ήταν παραπάνω από καθοριστική, αυτός έχει παραμείνει αφανής, αθόρυβος, σχεδόν άγνωστος για μια μεγάλη μερίδα του κοινού. Για μια περίπου 25ετία, ακάματος εργάτης όλων των μουσικών ιδιωμάτων, πειραματίζεται με τις κιθάρες του, εξελίσσεται καλλιτεχνικά και από ότι φάνηκε στο gig, φλερτάρει με υψηλά στάνταρ δεξιοτεχνίας. Και αντί να πράξει αυτό που καθένας μουσικός θα έκανε και κάνει σήμερα, δηλαδή να εξαργυρώσει τη φήμη του σε «αργύρια» και τις «διάσημες» συνεργασίες του δε φήμη, αυτός επιμένει οραματικά και κυκλοφορεί στην δραστήρια Puzzlemuzik, τον πρώτο του σόλο δίσκο με τίτλο «Σκηνές από ένα ταξίδι». Ένα album με «δύσκολο» ήχο για το αυτί του μέσου ακροατή. Με αυτοσχεδιασμούς, μακρόσυρτα tracks που δεν τα «ακούς» απλά, αλλά τα «αισθάνεσαι». Και αυτό θέλει χρόνο διαθέσιμο, open mind και το σύνολο των αισθήσεων σε εγρήγορση.
Στο δίωρο του Live στο Gallery, βιώσαμε όσοι ήμασταν εκεί (όχι πολλοί, ενώ μερικοί έκαναν θόρυβο, άλλοι τρώγανε(?), άλλοι διάβαζαν αθλητική εφημερίδα και άλλοι περίμεναν αυτό που ανέγραφε ατυχώς η αφίσα για τον κιθαρίστα των Τρυπών- no comments for all…) ένα απίστευτο one man show. Ο σεμνός Μπάμπης Παπαδόπουλος παρέα με τις κιθάρες του, τις πενταλιέρες του, τον μίκτη και μια φυσαρμόνικα, αποδήμησε και έκανε σμπαράλια το σύνολο πολλά σύγχρονα ακούσματα, ξεκινώντας από jazzy ηχοχρώματα και περνώντας με χαρακτηριστική ευκολία και οργανική αρμονία σε rhythm & blues country αυτοσχεδιασμούς, ρεμπέτικα, κιθαριστικούς παροξυσμούς, industrial πινελιές και rock φόρμες. Όλα αυτά βέβαια ειδωμένα από την δικιά του σκοπιά, με την δική του ανάγνωση. Αυτοσχεδιαστικός και πολυεπίπεδος όσο δεν πάει άλλο, αλλά με βαθιά γνώση του μουσικού τοπίου, «ζωγράφισε» με τις κιθάρες του και «φόρεσε» ένα πιο ηλεκτρικό και σίγουρα απολύτως σύγχρονο κουστούμι σε παλιές rock & roll φόρμες. Ειδικά η εκδοχή της «Μισιρλού» ήταν το κάτι άλλο. Άρχισε από ένα ρυθμό ηλεκτρονικό με λούπες, για να τελειώσει με μία κιθαριστική έκρηξη που σε απογείωνε. Όσον αφορά τον προσωπικό του δίσκο «Σκηνές από ένα ταξίδι», μόλις και μετά βίας αναγνώρισα μερικά κομμάτια. Ήταν τόσο «πειραγμένα», που είχαν μεταμορφωθεί σε κάτι εντελώς άλλο, σε ένα αλλότριο μοναχικό ταξίδι. Κάτι σαν μουσική υπόκρουση σε road movie που δεν έχει γυριστεί ακόμα-νομίζω ότι ο Παπαδόπουλος πρέπει να έχει μεγάλη αδυναμία στο Ράι Κούντερ και να έχει δει πολλές φορές το “Paris Texas” του Βέντερς. Με αυτά και μ’ αυτά η συναυλία-όαση στα αυτιά μας απέναντι στην ηχορρύπανση της πόλης ολοκληρώθηκε, αφήνοντας το αίσθημα ότι τελικά μπορείς να κάνεις τα πάντα με μόνο μια κιθάρα…
(Π.Α.)

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ-LIVE ... 3

2008-06-06T07:35:00.000-07:00

Έψαχνα μια αφορμή για να αναμοχλεύσω τη μνήμη μου και να κάνω pause στην συναυλία του Federico Aubele στις 6 του περασμένου Δεκέμβρη στο Orient Club της Θεσ/νίκης και τελικά βρήκα όχι μία αλλά δύο. Πρώτον την κυκλοφορία του ντεμπούτου full length album με τίτλο “Nectar” και ένα πανέμορφο εξώφυλλο, της Natalie Clavier στις 10 του Ιούνη. Από το επιδραστικό label της ESL Music (http://www.eslmusic.com/), η οποία κυκλοφορεί για πρώτη φορά δίσκο γυναίκας καλλιτέχνιδας (Η ESL Music, εκ της Ουάσινγκτον ορμώμενη βρίσκεται εδώ και 12 χρόνια στην πρωτοπορία της μουσικής σκηνής…). Δεύτερον οι δύο συναυλίες (14 Ιουλίου, θέατρο Πέτρας, Αθήνα και 13 Ιουλίου, Κάμπινγκ Καλαμιτσίου, Χαλκιδική) που θα δώσει ο Αργεντινός τροβαδούρος Federico Aubele στην Ελλάδα, μαζί με τη σύζυγο του πλέον, Natalie Clavier. (CUT: tη πρόταση γάμου έγινε κατά τη διάρκεια της συναυλίας του ντουέτου, για πρώτη φορά, στην Αθήνα, τον περασμένο χειμώνα). Το λάτρεψε το ενθουσιώδες -όταν θέλει- ελληνικό κοινό ο Federico, όπως βέβαια τον στηρίζει και αυτό. Τότε τον περασμένο Δεκέμβρη στο (http://www.movieworld.gr/) είχα γράψει “… Για μια βραδιά γίναμε και εμείς Παναμερικάνοι, όπως και ο ομώνυμος πρόσφατος δίσκος του. Ο Ομπέλ με τη χαρακτηριστική αφάνα και ριγέ ασπρόμαυρο κουστούμι, λες και επρόκειτο να επισκεφτεί τανγκερία του Mπουένος Άιρες, πήρε την μοναδική κιθάρα του και με τη συνοδεία ενός i-Mac και των κρουστών αλλά κυρίως της φωνής ενός αηδονιού που ακούει στο όνομα Ναταλία Κλαβιέ ξεκίνησε το ταξίδι σε μουσικά guilty pleasures. Το rhythm section ένιωθες να συνεχίζει από το ένα κομμάτι στο επόμενο, το nuevo tango να παρεισφρέει στα λημέρια του beat, οι ρούμπες να εναλλάσσονται με τη σάλσα και κυρίως με τα fados και η κατ’ επίφαση τζαζ να συνομιλεί με το απλό ακουστικό παίξιμο. Τα τραγούδια ακούγονταν λαϊκά, παθιασμένα, αιθέρια, συμπυκνωμένος ερωτικός πόθος από το διάφανο λαρύγγι της Κλαβιέ. Εγκλωβίστηκα στο νωχελικό παίξιμο του Αργεντινού και στα παραπονεμένα γυναικεία vocals. To live έμοιαζε όπως και οι δύο δίσκοι του, ένα εσωτερικό συναισθηματικό χορευτικό ταξίδι. Όπως πιθανολογώ και ο δρόμος «Panamericana» που ενώνει τον βορρά και το νότο της αμερικανικής ηπείρου...”.
Ακούγοντας πιο προσεκτικά το ισπανόφωνο «Panamericana» κατά τη διάρκεια του χειμώνα, το δεύτερο προσωπικό άλμπουμ μετά το επιτυχημένο “Gran Hotel Buenos Aires” του χαμηλότονου ταλαντούχου και ανήσυχου μουσικού που έχει στο DNA του τη φλόγα του ταξιδευτή, ταξίδεψα νοητά τα 48000xλμ. της αμερικάνικης Via Panamericana, χωρίς να σηκωθώ απ’ τη θέση μου. Στα credits του δίσκου μπορεί να συναντήσει κανείς τον Eric Hilton των Thievery Corporation στην παραγωγή, την Amparo Sachez των Amparanoia, τις τρομπέτες των Calexico, τη Natalie Clavier. Ένα άλμπουμ hommage a Buenos Aires, για τις αναμνήσεις και την προσμονή του να επιστρέψει στην πατρίδα, ύστερα από μια επιτυχημένη 6χρονη παραμονή στο Βερολίνο και τη Βαρκελώνη. Στα 13 κομμάτια του δίσκου συναντάμε στοιχεία από tango, bolero, reggae, hip-hop, flamengo, ηλεκτρονικά στοιχεία. Μουσικά είδη από πολλά μέρη και διαφορετικές κουλτούρες. Δεν ξέρω εάν το «Panamericana» είναι ένα chill album με την σωστή έννοια του όρου (ο φίλος και συν-blogger, Νίκος Γκουτζιομήτρος, πιο ειδικός επί του θέματος μπορεί να απαντήσει), σίγουρα όμως είναι μια ώριμη στιγμή για τον Αργεντίνο δανδή.

(Π.Α.)

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ...1

2008-06-03T11:38:00.000-07:00

Λεωνίδιο-Μονεμβασιά-Γύρος Πάρνωνα (Α’μέρος)

Η περιπλάνηση αυτή πραγματοποιήθηκε αρχές Μαΐου, λίγο μετά το Πάσχα. Αιτία ο φίλος δάσκαλος Κώστας Παπαθανασίου, που διαμένει στα Πούλιθρα (7 χλμ. από το Λεωνίδιο), αλλά διδάσκει στο Πηγάδι, ένα από τα τελευταία χωριά της Αρκαδικής γωνιάς. Κάτω στη ραχοκοκαλιά της Νοτιοανατολικής Πελοποννήσου υπάρχει η Τσακώνικη γη με την εντελώς ιδιότυπη διάλεκτό της και πάνω ψηλά ορθώνεται ο ελατοσκέπαστος Πάρνωνας. Ένα ταξίδι σε μια «πεισματάρα» και αδάμαστη γη που δεν μπορεί παρά να «γράψει» εντός σου. Και επειδή όλα τα καλά κόποις κτώνται, μέχρι να φτάσουμε στον προορισμό και μετά το Άστρος, ο δρόμος γίνοται στενός, φιδωτός, φουρκέτες παντού, γκρεμός, αλλά και θάλασσα. Τα Πούλιθρα δεν είναι ένα μικρό χωριό, που μεταλλάσσεται σε θέρετρο το καλοκαίρι. Η καθαρότητα της θαλασσινής αύρας, οι ελιές και οι κότες μου θύμισαν ότι εδώ είναι μια άλλη Ελλάδα, μακρυά από τη δικτατορία της κακογουστιάς του μπετόν. Η βόλτα στο γραφικό χωριό, με τις πολλές οικιστικές ευκαιρίες, εξαντλείται γρήγορα. Τα καλόγουστα πέτρινα δίπατα του άνω χωριού μαρτυρούν την ακμή, οικονομική και εμπορική που γνώρισε κάποτε το χωριό.
Το road movie της πρώτης μέρας ξεκινά και τα μουσικά ζενερίκ αρχής δεν είναι άλλα παρά Hercules and loveAffair. Επόμενοι προορισμοί : Πελετά, Αγ. Δημήτριος, Μολαοί και τελικά Μονεμβασιά. «Γιβραλτάρ της Ελλάδας», «Μενεξί Καλεζί» (κήπος με τους μενεξέδες), πέτρινο καράβι και άλλα πολλά προσωνύμια έχουν δοθεί στο ευλογημένο αυτό μέρος. Μια γεωλογική παραξενιά, ένα βράχος θεόρατος και μια καστροπολιτεία ολοζώντανη. Αυτά που απαρτίζουν το μαγικό κόσμο του αιώνιου αυτού κάστρου είναι πολλά. Τα αστραφτερά λιθόστρωτα, τα κάτασπρα σκαλιά των σπιτιών, οι γλάστρες με τα λουλούδια, το κρασί «Malvasia», το αρχιτεκτονικό κάλλος, τα απότομα τείχη, η Κάτω και η Άνω Πόλη, το σπίτι του Ρίτσου, η Αγιά Σοφιά στην κορυφή, οι χιλιάδες επισκέπτες. Σε προδιαθέτει να αξιοποιήσεις την ακριβοθώρητη σιωπή.Η καθαρότητα του αέρα ενεργοποιεί άγνωστες αισθήσεις και η σιγουριά του πανέμορφου καταφυγίου κάνει τη σκέψη να ακροβατεί ανάμεσα στον ουρανό και τη Γη. Λάκωνες, Φράγκοι, Βυζαντινοί, Βενετοί και Τούρκοι την κατέλαβαν. Την ψυχή της όμως ουδείς. Γι’ αυτό και ο ευρυγώνιος φακός δεν μπορεί να πιάσει το βάθος πεδίου. Υποτάσσεται στο ζωντανό σκηνικό. Ο χρόνος αμείλικτος.
Ο χάρτης δείχνει Γέρακα και Ρειχιά. «Μα αυτό είναι λίμνη» σκέφτομαι μεγαλόφωνα αντικρύζοντας το φυσικό φιορδ. Θαλασσινή διείσδυση βαθιά μέσα στη στεριά. Υγροβιότοπος με σπάνια είδη χλωρίδας και πανίδας και ένας αρμονικός συνδυασμός που ενέπνευσε κάποτε και τον Ανδρέα Καρκαβίτσα.Μακρύτερα η Ρειχιά, βράχια και θάμνοι παντού, ένας δρόμος σκέτη οδηγική απόλαυση. Και από εκεί, έπειτα από ένα δρόμο που θυμίζει έντονα Πήλιο καταλήγεις στο επίνειο-κόσμημα του, την εντυπωσιακή και άδεια παραλία της Βλυχάδας. Καλά κρυμμένο μυστικό, καταπράσινα νερά και σκηνικό ανόθευτο, παρθένο ακόμη, χωρίς τουριστικό βραχνά. Ο ήλιος βάφει πορτοκαλί τον ουρανό, υπενθυμίζοντας μας ότι σήμανε η ώρα της επιστροφής. Και τα τόσο διθυραμβικά σχόλια που είχα ακούσει για τη διαδρομή Χάρακα-Κυπαρίσσι και τα καπετανόσπιτα που κατοικοεδρεύουν εκεί? Άλλη φορά αυτά.(to be continue…)
(Π.Α)

“Stop Motion”, μια cinematic εκπομπή στον Diva Fm 91.6 στην Κοζάνη-Λόγια και μουσική επιμέλεια : Πέτρος Αλμπάνης

2008-05-29T15:07:00.000-07:00

AIRPLAY LIST, Κυριακή 25-5-2008, 21.00-24.00

1. “Fellini’s Roma” BENT RMX “Cinematic Classic Film Music Rmx”
2. “Let’s never stop falling in love” PINK MARTINI “Hang on little tomato”
3. “Un Ano De Amor” LUZ CASAL “Best of”
4. “Falling Slowly” GLEN HANSARD “Once OST”
5. “I wish I was in N. Orleans” SCARLETT JOHANSSON “Anywhere I lay my head”
6. “A house is not a home” TRAINCHA “The look of love”
7. “Oh Johnny!Oh!” ELLA FITZGERALD “Ella Swings Chick Swings”
8. “Come to me” KOOP “”
9. “La vent nous porteca” NOIR DESIR “Des visages des figures”
10. “The story” NORA JONES “My blueberry nights OST”
11. “Human” GOLDFRAPP “Felt Mountain”
12. “Starlight” MUSE “Black holes & Revelations”
13. “No more sweet music” HOOVERPHONIC “No more sweet music”
14. “Love will tear us apart” JOY DIVISION “Control OST”
15. “Lovefool” THE CARDIGANS “”
16. “The moving song” BARONS & LENGTHY “”
17. “Strange colour blue” MADRUGADA “Industrial Silence”
18. “Quattro” CALEXICO “Feast of wire”
19. “Sail to the moon” RADIOHEAD “Hail to the thief”
20. “All we have is now” FLAMING LIPS “Yoshimi battles the pink robots”
21. “Me and I” TV ON THE RADIO “Warm & Scratchy collection”
22. “Magic doors” PORTSHEAD “Third”
23. “Athene” HERCULES & LOVE AFFAIR “Hercules & love affair”
24. “Kids” MGMT “Oracular Spectacular”
25. “My same” ADELE “19”
26. “Red socks pugie” FOALS “Antidotes
27. “Right Shot” OLGA KOUKLAKI “Getalife
28. “Yesterday tomorrows” TINDERSTICKS “The hungry saw”
29. “Mistaken for strangers” THE NATIONAL “Boxer”
30. “Το παζλ στον αέρα” ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ “Στέρεο Νόβα”

Πεζοί στα όρια…νευρικής κρίσης

2008-05-29T14:56:00.000-07:00

Το περασμένο Σάββατο το μεσημέρι, στην ολόλαμπρη από τον ήλιο, Πλατεία Αριστοτέλους στη Θεσ/νίκη, η «Ένωση Πεζών» (www.enosipezon.gr) πήρε το νόμο…στα χέρια της. Ή καλύτερα την πλατεία υπό την κατοχή της! Επιτέλους. Τα δικαιώματα (τα ποιά…) των πεζών επί τάπητος. Με αγωνιστικό πνεύμα και με σύνθημα, πεζοί όλοι της πόλης ενωθείτε για να θέσουμε εκτός μάχης κάθε είδους τραπεζοκάθισμα και δίκυκλο ή τετράτροχο που κάνει κατάληψη στα πεζοδρόμιά μας, μέλη της ένωσης διαμαρτυρήθηκαν μετά μουσικής. Τις pop και rock ελληνικές και ξένες μουσικές πινελιές τους, χάρισαν στο κοινό, οι «On the road» (μυρίζομαι τίτλο από το ομώνυμο βιβλίο του Κέρουακ…). Κόσμος πολύς δεν μαζεύτηκε είναι η αλήθεια, όμως όσοι συγκεντρώθηκαν όλο και ρωτούσαν. Και η «Ένωση Πεζών» απαντούσε για τους τρόπους δράσης ενάντια στα αυτοκίνητα, για την αποφυγή ατυχημάτων και για τη χάρτα (!) δικαιωμάτων των πεζών. Από τα λίγα που συγκράτησα, το ιδιότυπο αυτό «μανιφέστο» αναφέρει ότι ο πεζός δικαιούται να ζει σε υγιές περιβάλλον, να απολαμβάνει ελεύθερα τους δημόσιους χώρους, να ζει σε αστικά κέντρα για την εξυπηρέτηση του ανθρώπου και όχι του αυτοκινήτου, τα οποία να διαθέτουν υποδομή προσιτή στους πεζούς και στους ποδηλάτες. Επίσης τα παιδιά, οι ηλικιωμένοι και τα άτομα με «ιδιαίτερες ανάγκες» δικαιούνται μία πόλη που να αποτελεί χώρο κοινωνικοποίησής, όπως επιπλέον και ειδικών μέτρων τα οποία θα τους εγγυώνται την όσο το δυνατό μεγαλύτερη ανεξαρτησία κίνησης. Μπράβο για το μάχιμο πνεύμα και την αξιόλογη πρωτοβουλία. Και επειδή, ελέω αυξήσεων στις τιμές των λεωφορείων, ταξί και στην ανηφόρα που τραβάει η βενζίνη, όλο και πιο πολλοί θα κινούνται με τα πόδια, ας μάθουμε τουλάχιστον τα δικαιώματά μας. Πάρτε και ένα βιντεάκι από την εκδήλωση…

(Π.Α)

“Stop Motion”, μια cinematic εκπομπή στον Diva Fm 91.6 στην Κοζάνη -Λόγια και μουσική επιμέλεια : Πέτρος Αλμπάνης

2008-05-20T02:44:00.001-07:00

(AIRPLAY LIST, Κυριακή 18-5-2008, 21.00-23.00)

1. “Momento” Bebel Gilberto “MOMENTO”
2. “Let them Knock” Sharon Jones “100 DAYS 100 NIGHTS”

3. “L’ accordeonista” Edith Piaf “LA VIE EN ROSE”
4. “Baby Lou” Jane Birkin “MASTER SERIE”
5. “Eat Yourself” Goldfrapp “SEVENTH TREE”
6. “Burnt by the sun” Sophie Solomon “POISON SWEET MADEIRA”
7. “Las Sirenas” Cayetano “FOCUSED”
8. “Love is” The Shiffers “THE INCREDIBLE SOUNDTRACK ADVENTURE”
9. “Ze Liberdade” Montefiori Cocktail “4 ORCHESTRA”
10. “De todo y para dos” Melingo “SANTA MILONGA”
11. “You love me” Devotchka “HOW IT ENDS”
12. “Blind” Hercules & love Affair feat. Antony “HERCULES & LOVE AFFAIR”
13. “Un Dernier Verre” Beirut “THE FLYING CLUB CUP”
14. “Leelia” Susheela Raman “MUSIC FOR CROCODILES”
15. “Gone gone gone” Robert Plant & Alison Krauss “RAISING SAND”
16. “Doll is mine” Blonde Redhead “MISERY IS A BUTTERFLY”
17. “You know me better” Roisin Murphy “OVERPOWERED"
18. “Friday Night” Lily Allen “ALRIGHT STILL”
19. “Manta Ray” Pixies “COMPLETE B’ SIDES”
20. “Silence” Portishead “THIRD”
21. “Do me a favour” Arctic Monkeys “FAVOURITE WORST NIGHTMARE”
22. “Beers before the Babican” Lambchop “DAMAGED”
23. “Whiskey & Water” Tindersticks “TINDERSTICKS”
24. “Boobar” Tindersticks “THE HUNGRY SAW”
25. “Time to pretend” MGMT “ORACULAR SPECTACULAR”

ΔΙΣΚΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ 2

2008-05-15T07:08:00.000-07:00

ΔΙΣΚΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ 2

JAZZNOVATION-JAZZNOVATION

Πραγματικά είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον στη χώρα μας να κυκλοφορούν ελληνικά σχήματα δίσκους που έχουν σαν βάση τη jazz αλλά και τη nu jazz. Η εξαιρετική αθηναϊκή εταιρεία The Sound Of Everything δημιούργησε πρόσφατα μια καινούρια σειρά την Jazzmentum στην οποία θα προωθούνται οι jazz και οι nu jazz παραγωγές του label. Η πρώτη παραγωγή της εταιρείας είναι το ομώνυμο debut album των Jazznovation. Τα συγκρότημα δημιουργήθηκε τον Μάρτιο του 2006 αποτελούμενο από εφτά μουσικούς που εμπνέονται από την αισθητική των nu-jazz σχημάτων της Αγγλικής underground σκηνής.

Οι Jazznovation δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στις ζωντανές εμφανίσεις αλλά και στη δημιουργία original μουσικής με βάση τη jazz μέσα από το πρίσμα latin ρυθμών και funky grooves. Επίσης εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι διασκευές αγαπημένων κομματιών με το δικό τους ξεχωριστό τρόπο. Έχουν παρουσιάσει τα τραγούδια τους σε πολλές μουσικές σκηνές αλλά και clubs ανά την Ελλάδα. Στο πρώτο τους δίσκο μπορείτε να ακούσετε 12 original συνθέσεις και μια πολύ όμορφη διασκευή στο Isn’t She Lovely του Stevie Wonder.

Μπορείτε φυσικά να ακούσετε τραγούδια των Jazznovation αλλά και να ενημερωθείτε για όλες τις συναυλίες που θα κάνουν το επόμενο διάστημα, με σκοπό την προώθηση του δίσκου τους στη σελίδα τους στο my space και συγκεκριμένα στη διεύθυνση www.mypsace.com/jazznovation. Επίσης η διεύθυνση της the sound of everything στο διαδίκτυο είναι www.thesoundofeverything.com. Στο my space η διεύθυνση είναι www.myspace.com/thesoundofeverythingrecordings.

ΔΙΣΚΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

2008-05-14T07:48:00.000-07:00

DR VODKATINI- INDULGE IN A BIG SWING

Το συγκρότημα δημιουργήθηκε στα τέλη του 1998. Αποτελείτε από δέκα μέλη με θητεία σε γνωστές αθηναϊκές μπάντες της τελευταίας δεκαπενταετίας. Ο ήχος τους είναι ένα cocktail από όλα σχεδόν τα παρακλάδια της μαύρης χορευτικής μουσικής. Soul, acid jazz, disco, latin, lounge, easy listening, funk και hip-hop συνυπάρχουν μέσα σ ένα blender σύγχρονης τεχνοτροπίας. Στα live παρουσιάζουν ένα πολύπλευρο μουσικό set βγαλμένο από τις 5 τελευταίες δεκαετίες, καθώς και τις δικές τους συνθέσεις, συνδυάζοντας πάνω από όλα όπου και αν εμφανίζονται έντονο κέφι, διάθεση χορού και ατμόσφαιρα party.

Φέτος είναι μια σημαντική χρονιά για το συγκρότημα αφού κυκλοφορεί τον πρώτο του ολοκληρωμένο δίσκο Indulge in a big swig! από την εξαιρετική prominence-recordings. Ο δίσκος είναι επηρεασμένος από τη soul του Stevie Wonder ή του Marvin Gaye, τη latin νοοτροπία του Tito Puente αλλά και τις υπέροχες μελωδικές γραμμές των Donald Byrd και του Burt Bacharah. Ο δίσκος περιλαμβάνει δέκα τραγούδια που μας εμπνέουν να διασκεδάσουμε, να λικνιστούμε ρυθμικά και να ερωτευτούμε. Υπάρχουν οκτώ συνθέσεις που έγραψε το συγκρότημα και δυο διασκευές στα ( It’s a Shame, Call me).

Η πλήρης δισκογραφία του συγκροτήματος είναι

- Course of life (12 double A-sided maxi single)

- Vodka Bossa ( remixes) CD single

- Indulge in a big swing CD Album

Η επίσημη ιστοσελίδα του συγκροτήματος βρίσκετε στη διεύθυνση www.drvodkatini.com ενώ μπορεί κάποιος να ενημερωθεί για νέα τραγούδια αλλά και συναυλίες τους στο my space και συγκεκριμένα στο www.myspace.com/drvodkatini.